Auteurs

View All

Artikelen door Anne Cetas

De vijf-minutenregel

Ik las een keer over een vijf-minutenregel die een moeder voor haar kinderen had ingesteld. Als ze naar school gingen, moesten ze allemaal vijf minuten voordat ze zouden vertrekken klaar staan.

De kleine dingen

Mijn vriendin Gloria belde me, en begon opgewonden te praten. Ze kon al een tijdje haar huis niet uit, behalve om naar de huisarts te gaan. Dus ik snapte helemaal waarom ze zo blij was, toen ze vertelde: ‘Mijn zoon heeft nieuwe luidsprekers aan mijn computer bevestigd, dus nu kan ik onze kerkdienst bijwonen!’ Nu kon ze de uitzending van de kerkdiensten van haar gemeente live beluisteren. Ze ging maar door over Gods goedheid en ‘het mooiste cadeau dat mijn zoon me had kunnen geven’.

Kijk naar wat Jezus voor je gedaan heeft

De jongen was nog maar acht jaar oud, toen hij tegen een vriend van zijn ouders, Wally, zei: ‘Ik houd van Jezus, en eens wil ik God als zendeling dienen.’ In de tien jaar die volgden, bad Wally voor hem terwijl hij hem verder zag opgroeien. Toen de jongeman later bij een zendingsorganisatie solliciteerde om naar Mali te gaan, zei Wally tegen hem: ‘Dat werd tijd! Toen ik hoorde wat jij wilde, heb ik wat geld voor je opzij gezet. Dat heeft al die tijd op een spaarrekening gestaan, voor het moment dat jij dit zou gaan doen.’ Wally heeft het hart op de juiste plek, en wil niets liever dan bijdragen aan de verspreiding van het goede nieuws van Jezus aan mensen die Hem nog niet kennen.

Dingen om voor te danken

Sue wilde in geestelijk opzicht volwassener en dankbaarder worden en bedacht daarom iets dat ze haar ‘pot met dingen om voor te danken ‘ noemde. Elke avond schreef ze iets waarvoor ze God dankte op een klein papiertje, dat ze in de pot stopte. Op sommige dagen kon ze zo tien dingen opschrijven. Op andere dagen waarop alles moeizaam was gegaan, had ze er moeite mee om er zelfs maar één te bedenken. Aan het eind van het jaar gooide ze de pot leeg en las alle briefjes door. Toen kon ze niet anders dan God weer bedanken voor alles wat Hij gedaan had. Hij had eenvoudige dingen gegeven zoals een prachtige zonsondergang of een koele avondwandeling door het park, terwijl Hij op andere momenten kracht had gegeven om moeilijke situaties te doorstaan of een speciaal gebed had verhoord.

Onze bedekking

Als we over het geloof in Jezus praten, gebruiken we wel eens woorden die wij vanzelfsprekend vinden, maar die lastig uit te leggen zijn. Een zo’n woord is rechtvaardigheid. We zeggen dat God rechtvaardig is, en dat Hij mensen rechtvaardigt, maar dat is nog best een lastig begrip om precies te begrijpen.

En hoe zit het met jou?

Emily luisterde toe hoe een groep vrienden over de gebruiken rond Thanksgiving in hun gezinnen praatten. ‘We lopen samen door de kamer, en iedereen vertelt over iets waar hij of zijn dankbaar om is,’ vertelde Gary.

Masker

Patty doet erg haar best om ervoor te zorgen ze door iedereen bewonderd wordt. Ze doet zich bijna altijd zo vrolijk mogelijk voor, zodat het anderen zal opvallen en ze haar een compliment zullen geven. Van sommigen krijgt ze bevestiging omdat ze zien hoe zij mensen in de gemeenschap helpt. Maar af en toe komt de echte Patty naar boven, en die geeft toe: ‘Ik houd veel van de Heer, maar soms heb ik het gevoel dat mijn leven één grote schijnvertoning is.’ Achter veel van haar pogingen om goed over te komen zit haar eigen onzekerheid, en laatst vertelde ze dat ze het bijna niet meer kan opbrengen om haar masker op te houden.

Moet het echt?

Joy begon het kinderprogramma met gebed, en zong daarna met de kinderen een liedje. Emmanuel van zes zat te draaien in zijn stoel toen ze weer bad, nadat ze Aäron, de meester, had voorgesteld. Vervolgens begon en eindigde Aäron zijn praatje met gebed. Emmanuel klaagde: ‘Dat is vier keer bidden! Zo lang kan ik niet stilzitten!’

Belletjes

Laatst liep ik met mijn man Carl op het strand, toen een jongetje opeens langs rende en allemaal belletjes over ons heen blies. Dat was een grappig en luchtig moment tijdens een zware dag. We hadden onze zwager bezocht die in het ziekenhuis lag, en Carls zus geholpen die er veel moeite mee had om zelfstandig naar haar huisarts te gaan. Toen dat achter de rug was besloten we even op adem te komen en langs de zee te lopen, voordat alle zorgen van onze familie ons te veel werden.

Parade

In de zomer van 2015 wandelde Hunter (15) ruim 90 kilometer terwijl hij zijn broer Braden (8) droeg. Daarmee wilde hij het publiek bewust maken van de behoeften van mensen die aan hersenverlamming lijden. Braden weegt 27 kilo, en Hunter moest dan ook geregeld pauze houden zodat anderen hem konden helpen zijn spieren te strekken. Ook droeg hij een speciaal ontworpen harnas om het gewicht van Braden wat te spreiden. Hunter gaf aan dat het harnas wel hielp tegen het lichamelijke ongemak, maar dat hij het meeste had aan de mensen die hem onderweg hielpen en aanmoedigden. ‘Als er niet zo veel mensen waren geweest die een stukje moet ons meeliepen of ons toejuichten, dan zouden we het nooit gered hebben . . . Mijn benen deden pijn, maar mijn vrienden hebben me erdoorheen geholpen.’ Zijn moeder noemde de zware tocht de ‘hersenverlamming-parade’.

Samen staan we sterk

Haar dertig klasgenoten en al hun ouders keken toe hoe Mi’Asya zenuwachtige het podium beklom om tijdens de diploma-uitreiking een toespraak te houden. Nadat de directeur de microfoon aan haar lengte had aangepast, draaide Mi’Asya zich met de rug naar het ding en het publiek toe. Vanuit het publiek klonken aanmoedigende woorden: ‘Kom op, meisje, je kunt het wel.’ Maar ze gaf geen krimp. Toen liep een klasgenootje naar voren om naast haar te gaan staan. Met haar vriendin aan haar ene en de directeur aan haar andere zijde lazen ze met hun drieën de toespraak voor. Wat een mooi voorbeeld van hoe je iemand steunt!

Zeg me maar na

Toen Rebekka op het podium stond om een conferentie toe te spreken, galmde haar eerste zin via de geluidsinstallatie door de hele zaal. Het was wat ongemakkelijk om haar eigen woorden als echo terug te horen, maar ze moest zich gewoon aan het geluid van de installatie aanpassen en proberen de echo’s van alles wat ze zei te negeren.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Gods Woord opzuigen

Toen onze zoon Xavier kleuter was, gingen we als gezin een keer naar het Monterey Baai Aquarium. Toen we het gebouw betraden wees ik op een gigantische plastiek die aan het plafond hing. ‘Kijk, een bultrugwalvis.’

Gekomen om te dienen

In onze kerk was het moment gekomen om een nieuwe groep leiders te benoemen. Als symbool voor hun taak als dienende leider namen de oudsten van de gemeente deel aan een bijzondere ceremonie waarbij ze elkaars voeten wasten. Inclusief de voorganger wasten ze stuk voor stuk de voeten van alle anderen onder het toeziend oog van de hele gemeente.

Samen spelen in harmonie

We woonden een optreden van de schoolband bij waarin onze kleindochter meespeelde, en ik was onder de druk van de manier waarop deze groep elfen twaalfjarigen samen speelde. Als ze allemaal solo hadden willen optreden, dan hadden ze in hun eentje nooit bereikt wat ze samen wel konden. De verschillende soorten blazers en percussionisten speelden elk hun deel en de harmonie die resulteerde was prachtig.