Auteurs

View All

Artikelen door Anne Cetas

Vier manieren om te kijken

Joan worstelde met verschillende moeilijke vragen rond haar kinderen toen ze net voor het begin van de dienst op de kerkbank neerplofte. Ze voelde zich doodmoe en wilde het liefst haar ‘ontslag’ als moeder nemen. Maar toen begon de spreker van die ochtend bemoedigende woorden te spreken voor iedereen die het gevoel had het liefst op te willen geven. Die ochtend hoorde Joan vier gedachten die haar hielpen om vol te houden:

Niet terug te draaien

Ik kon het niet meer terugdraaien, wat ik gezegd en gedaan had. Een vrouw had haar auto precies zó geparkeerd dat ik niet door kon rijden toen ik net wilde gaan tanken. Ze sprong uit haar auto om wat rommel in de glasen plasticbak te dumpen, en ik had er geen zin in om te moeten wachten. Ongeduldig toeterde ik naar haar. Geïrriteerd reed ik achteruit en reed een andere kant langs naar de pomp. Onmiddellijk had ik spijt van mijn ongeduld, omdat ik geen halve minuut (meer zal het niet geweest zijn) kon wachten tot zij doorreed. Ik verontschuldigde me tegenover God. Natuurlijk mocht ze haar auto daar niet zomaar stilzetten en uitstappen, maar ik had ook vriendelijkheid en geduld kunnen uitstralen in plaats van ongeduld en lompheid. Jammer genoeg was het al te laat om haar ook mijn verontschuldigingen aan te bieden: ze was al weer weg.

Prachtige vrucht

‘Kinderen moeten de ruimte krijgen om overal waar ze willen [in de tuin] zaad uit te strooien en maar te zien wat er opkomt,’ stelde Rebecca Lemos-Otero voor, oprichters van City Blossoms. Dit is niet echt een voorbeeld van zorgvuldig tuinieren, maar laat wel iets zien van het feit dat elk zaadje het in zich heeft om leven voort te brengen. Sinds 2004 timmert City Blossoms aan de weg om tuinen aan te leggen voor scholen en in wijken waar mensen het niet breed hebben. De kinderen leren een en ander over voeding en krijgen vaardigheden door te tuinieren. Rebecca zegt: ‘Een levende, groene ruimte in een stedelijk gebied (. . .) biedt kinderen de mogelijkheid om buiten iets te doen dat productief en mooi is.’

Laat het aan God over

Tijdens hun vakantie genoten Nate en Sherilyn van een bezoekje aan een omakase-restaurant. Omakase is een Japans woord dat zoveel betekent als ‘ik laat de beslissing aan jou’. Zo wordt een restaurant genoemd waar je de chefkok laat kiezen wat voor maaltijd hij je voorzet. Dit was hun eerste keer in een dergelijk restaurant en het klonk wat riskant, maar het eten dat de kok voor hen gekozen en bereid had, smaakte prima.

Niet vergeten

Mijn nicht, haar vierjarige dochtertje Kailyn en ik brachten samen een heerlijke middag door. We bliezen bellen in de tuin, waren druk met een prinsessenkleurboek en aten boterhammen met pindakaas en jam. Toen ze weer in de auto stapten om naar huis te gaan, riep Kaitlyn heel lief door het geopende raampje: ‘Vergeet me niet, tante Anne.’ Snel liep ik naar de auto toe en fluisterde: ‘Hoe kan ik jou ooit vergeten. Ik beloof dat we elkaar snel weerzien.’

Ja natuurlijk

Na een lange dag zakte Shirley op haar lekkere stoel neer. Ze keek uit het raam en zag een ouder stel dat met veel moeite een deel van een oud tuinhek meezeulde, dat op ze op de stoep hadden gevonden, en waaraan een bordje ‘gratis mee te nemen’ hing. Shirley riep haar man, en samen gingen ze naar buiten om het stel te helpen. Samen tilden ze het stuk hek op een karretje, reden het de straat uit en de hoek om naar het huis van het oudere stel. Onderweg hadden ze veel plezier om hoe het er uit moest zien. Toen ze terugliepen voor een tweede deel van het hek, vroeg de vrouw aan Shirley: ‘Jij mijn vriendin?’ ‘Ja natuurlijk,’ antwoordde ze. Later begreep Shirley dat haar nieuwe Vietnamese vriendin nauwelijks Engels sprak en zich eenzaam voelde omdat haar volwassen kinderen ver weg woonden.

Per direct

Toen mijn oudste zus in februari 2017 een biopsie onderging en ze aan kanker bleek te lijden, zei ik tegen een paar vrienden van me: ‘Ik wil zo veel mogelijk tijd met Carolyn doorbrengen nu het nog kan. En dat per direct.’ Sommigen reageerden met de opmerking dat het mijn gevoel was dat dit zei, en dat ik overreageerde. Maar binnen tien maanden was ze er niet meer. En ik had haar inderdaad vaak opgezocht, maar als je van iemand houdt, dan is er nooit tijd genoeg en kun je nooit te veel bij iemand zijn.

Je kunt je ontspannen

Darnell stapte de praktijk van de fysiotherapeut binnen in de wetenschap dat hij veel pijn te verduren zou krijgen. De therapeute strekte en boog zijn arm en hield hem in posities waarin hij al maanden niet was geweest, niet sinds de dag waarop hij gewond raakte. Ze hield de arm een paar seconden in de ene ongemakkelijke positie, waarna ze zei: ‘Oké, je kunt je nu ontspannen.’ Later zei hij: ‘Ik geloof dat ik dat minstens vijftig keer per sessie gehoord heb: “Oké, je kunt je nu ontspannen.”’

Het enige wat ik kan zien

Krista stond op een ijskoude dag midden in de winter aan de rand van een meer, en keek naar de schitterende vuurtoren die volledig onder de sneeuw zat. Ze pakt haar telefoon om wat foto’s te maken, maar haar bril besloeg helemaal. Hoewel ze vrijwel niets zag, richtte ze haar camera op de vuurtoren en maakte vanuit verschillende hoeken een foto. Toen ze deze later terugzag, merkte ze dat de camera zo stond dat ze alleen maar selfies had gemaakt. Ze moest er zelf om lachen. ‘Ik was alleen maar op mezelf gefocust. Het enige wat ik zag, was mijzelf.’ Door Krista’s foto’s moest ik aan een soortgelijke fout denken, die we allemaal wel maken: je kunt zo op jezelf gefocust zijn, dat je het grotere plaatje van Gods plan uit het zicht verliest.

Wat voor Redder is Hij?

Vorig jaar bad ik met een groepje vriendinnen voor de genezing van drie vrouwen die aan kanker leden. We wisten dat God de macht heeft om te genezen, en elke dag vroegen we Hem om dat te doen. We hadden al vaker gezien wat Hij kan en geloofden dat Hij het weer kon. Alle drie kenden ze dagen waarop genezing een reële optie leek, en we verheugden ons. Maar in de herfst overleden ze alle drie. Volgens sommigen was dat de ‘ultieme genezing’, en in zekere zin is dat ook zo. Toch hadden we er veel verdriet van. We wilden zo graag dat God hen in dit leven zou genezen. Maar om ons onbekende redenen bleef een wonder uit.

Waar je hoop kunt vinden

Elizabeth had lang nodig gehad om van haar drugsverslaving af te komen, en toen ze eenmaal zover was, wilde ze graag anderen helpen die in hetzelfde schuitje zaten. Ze begon anonieme briefjes te schrijven die ze overal in de stad ophing. Ze stopte ze bij auto’s onder de ruitenwissers en plakte ze aan lantaarnpalen in de parken. Vroeger was ze wanhopig op zoek naar hoopvolle signalen; nu hoopt ze dat anderen die vinden als ze haar briefjes lezen. Een ervan sloot ze af met de woorden: ‘Veel liefde. Hoop doorgegeven.’

Door het kruis

Mijn collega Tom heeft een glazen kruis op zijn bureau staan van twintig bij dertig centimeter groot. Hij heeft het gekregen van zijn vriend Phil, die net als hij van kanker genezen is. Phil gaf het aan hem om hem ermee te helpen ‘alles door het kruis te zien’. Dat glazen kruis herinnert hem er voortdurend aan dat God van hem houdt en het beste met hem voorheeft.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.