Auteurs

View All

Artikelen door Anne Cetas

Belletjes

Laatst liep ik met mijn man Carl op het strand, toen een jongetje opeens langs rende en allemaal belletjes over ons heen blies. Dat was een grappig en luchtig moment tijdens een zware dag. We hadden onze zwager bezocht die in het ziekenhuis lag, en Carls zus geholpen die er veel moeite mee had om zelfstandig naar haar huisarts te gaan. Toen dat achter de rug was besloten we even op adem te komen en langs de zee te lopen, voordat alle zorgen van onze familie ons te veel werden.

Parade

In de zomer van 2015 wandelde Hunter (15) ruim 90 kilometer terwijl hij zijn broer Braden (8) droeg. Daarmee wilde hij het publiek bewust maken van de behoeften van mensen die aan hersenverlamming lijden. Braden weegt 27 kilo, en Hunter moest dan ook geregeld pauze houden zodat anderen hem konden helpen zijn spieren te strekken. Ook droeg hij een speciaal ontworpen harnas om het gewicht van Braden wat te spreiden. Hunter gaf aan dat het harnas wel hielp tegen het lichamelijke ongemak, maar dat hij het meeste had aan de mensen die hem onderweg hielpen en aanmoedigden. ‘Als er niet zo veel mensen waren geweest die een stukje moet ons meeliepen of ons toejuichten, dan zouden we het nooit gered hebben . . . Mijn benen deden pijn, maar mijn vrienden hebben me erdoorheen geholpen.’ Zijn moeder noemde de zware tocht de ‘hersenverlamming-parade’.

Samen staan we sterk

Haar dertig klasgenoten en al hun ouders keken toe hoe Mi’Asya zenuwachtige het podium beklom om tijdens de diploma-uitreiking een toespraak te houden. Nadat de directeur de microfoon aan haar lengte had aangepast, draaide Mi’Asya zich met de rug naar het ding en het publiek toe. Vanuit het publiek klonken aanmoedigende woorden: ‘Kom op, meisje, je kunt het wel.’ Maar ze gaf geen krimp. Toen liep een klasgenootje naar voren om naast haar te gaan staan. Met haar vriendin aan haar ene en de directeur aan haar andere zijde lazen ze met hun drieën de toespraak voor. Wat een mooi voorbeeld van hoe je iemand steunt!

Zeg me maar na

Toen Rebekka op het podium stond om een conferentie toe te spreken, galmde haar eerste zin via de geluidsinstallatie door de hele zaal. Het was wat ongemakkelijk om haar eigen woorden als echo terug te horen, maar ze moest zich gewoon aan het geluid van de installatie aanpassen en proberen de echo’s van alles wat ze zei te negeren.

Is Hij goed?

Een vriendin van me zei tegen me: ‘Ik geloof nooit dat God goed is.’ Ze had al vele jaren lang voor verschillende moeilijke dingen gebeden, maar er was geen spoortje vooruitgang te zien. Ze werd steeds bozer en meer verbitterd omdat God maar bleef zwijgen. Ik kende haar aardig goed, en voelde dat ze diep van binnen wel geloofde dat God goed was, maar de constante pijn die in haar hart en Gods schijnbare ongeïnteresseerdheid brachten haar aan het twijfelen. Boos worden was gemakkelijker dan alle triestheid dragen.

Verrast door genade

Een vrouw uit Grand Rapids in Michigan viel op de bank in slaap nadat haar man al naar bed was gegaan. Die nacht sloop een inbreker naar binnen door de schuifdeur die het stel vergeten was dicht te doen, en liep zachtjes door huis. Hij sloop de slaapkamer binnen waar de man van het stel lag te slapen en pakte de tv op die daar stond. De slapende man werd wakkeer, zag een donkere vlek in de kamer staan en fluisterde: ‘Kom je in bed, schat?’ De inbreker raakte in paniek, zette de tv neer, greep in het voorbijgaan een stapel geld die hij op een kastje zag liggen en rende het huis uit.

Vier manieren om te kijken

Joan worstelde met verschillende moeilijke vragen rond haar kinderen toen ze net voor het begin van de dienst op de kerkbank neerplofte. Ze voelde zich doodmoe en wilde het liefst haar ‘ontslag’ als moeder nemen. Maar toen begon de spreker van die ochtend bemoedigende woorden te spreken voor iedereen die het gevoel had het liefst op te willen geven. Die ochtend hoorde Joan vier gedachten die haar hielpen om vol te houden:

Niet terug te draaien

Ik kon het niet meer terugdraaien, wat ik gezegd en gedaan had. Een vrouw had haar auto precies zó geparkeerd dat ik niet door kon rijden toen ik net wilde gaan tanken. Ze sprong uit haar auto om wat rommel in de glasen plasticbak te dumpen, en ik had er geen zin in om te moeten wachten. Ongeduldig toeterde ik naar haar. Geïrriteerd reed ik achteruit en reed een andere kant langs naar de pomp. Onmiddellijk had ik spijt van mijn ongeduld, omdat ik geen halve minuut (meer zal het niet geweest zijn) kon wachten tot zij doorreed. Ik verontschuldigde me tegenover God. Natuurlijk mocht ze haar auto daar niet zomaar stilzetten en uitstappen, maar ik had ook vriendelijkheid en geduld kunnen uitstralen in plaats van ongeduld en lompheid. Jammer genoeg was het al te laat om haar ook mijn verontschuldigingen aan te bieden: ze was al weer weg.

Het voornaamste

Toen ik eens in onze stad bij een of andere herdenking naar het vuurwerk stond te kijken, werd ik afgeleid omdat er links en rechts daarvan af en toe kleiner vuurwerk de lucht in ging. Ze waren niet slecht, maar doordat ik ernaar keek miste ik stukjes van het spectaculairdere vuurwerk dat direct boven mij afging.

Slecht zicht

Mijn vriendin Meaghan kan uitstekend paardrijden, en ik heb al heel wat interessante dingen over paarden van haar geleerd. Bijvoorbeeld dat paarden weliswaar de grootste ogen van alle landzoogdieren hebben, maar dat ze niet zo best kunnen zien, en minder kleuren zien dan wij mensen. Daardoor kunnen ze niet altijd goed zien wat er op de grond ligt. Als ze een paal zien, dan kunnen ze niet uitmaken of het een paal is waar ze gemakkelijk overheen kunnen stappen, of een grote slang die ze kwaad zou kunnen doen. Zo komt het dat een paard dat nog niet goed getraind is gemakkelijk schrikt en snel zal wegrennen.

Liefdessloten

Het verschijnsel van het ‘liefdesslot’ is tegenwoordig helemaal in. Over de hele wereld (zoals in Frankrijk, China, Tsjechië, Servië, Spanje Mexico en Noord-Ierland) hebben duizenden verliefde mensen liefdessloten aan bruggen en hekken vastgemaakt. Een stel krast hun namen op een slot en hangt het op een openbare plek op als symbool van hun eeuwige trouw. De plaatselijke overheden zijn hier niet altijd blij mee, omdat het gevaarlijke situaties kan opleveren als er te veel van die sloten op een plek vastgemaakt worden. Sommige mensen zien het als een vorm van vandalisme, terwijl anderen het een kunstvorm en een prachtig beeld van ware liefde vinden.

Het goede hart van God

Rogier had heel wat meegemaakt. Vanwege een gaatje in een hartklep had hij een openhartoperatie ondergaan. Binnen een paar weken hadden de chirurgen de operatie opnieuw moeten uitvoeren omdat er complicaties waren. Toen het tijdens de revalidatie net begon te genezen kreeg hij een fietsongeluk en brak hij een sleutelbeen. Daar kwam nog bij dat Rogier in diezelfde periode zijn moeder verloor, wat hem veel verdriet opleverde. Hij raakte helemaal ontmoedigd. Toen een vriend aan hem vroeg of hij God ook in de kleine dingen aan het werk had gezien, moest hij toegeven dat hij dat eigenlijk helemaal niet zag.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.