Auteurs

View All

Artikelen door Arthur Jackson

Doen wat Hij zegt

Brian zou als ceremoniemeester optreden op de bruiloft van zijn broer, maar hij kwam niet opdagen. Begrijpelijk genoeg waren de andere gezinsleden teleurgesteld in hem, onder wie zijn zus Jasmine die de schriftlezing verzorgde. Tijdens de dienst las ze foutloos het overbekende gedeelte voor uit 1 Korintiërs 13, het hoofdstuk over de liefde. Na de bruiloft vroeg haar vader haar evenwel om een verjaardagscadeau naar Brian te brengen, en toen aarzelde ze toch even. Ze vond het moeilijker om de woorden over de liefde na te leven, dan om ze voor te lezen. Maar nog diezelfde avond bedacht ze zich en zei: ‘Ik kan er niet tegen om in de Bijbel te lezen over de liefde en die niet in praktijk te brengen.’

‘Al . . .’

In 2017 was de kans om mensen te helpen nadat de orkaan Harvey in de VS huisgehouden had, voor een groep mensen uit mijn omgeving de aanleiding om naar Houston af te reizen. Ons doel was om mensen te bemoedigen die onder de storm geleden hadden. Gedurende dit proces werd ons eigen geloof op de proef gesteld en versterkt, wanneer we naast de mensen in hun verwoeste huizen en kerken stonden.

Klaar voor herstel

Toen ik als soldaat in Duitsland gelegerd was, kocht ik een gloednieuwe VW Kever uit 1969. Het karretje was een schoonheid! De donkergroene buitenkant paste perfect bij de bruine kunstleren bekleding. Maar de jaren verstreken en er gebeurde van alles, inclusief een aanrijding waarbij de treeplank en een van de deuren volledig vernield werden. Met wat meer fantasie had ik kunnen denken: ‘Mijn klassieke wagen is een prima kandidaat om hersteld te worden!’ En als ik meer geld had gehad, dan zou ik dat vast en zeker gedaan hebben. Maar het zat er niet in.

Goddelijke omwegen

Het kan moeilijk zijn om ‘nee’ of ‘nu niet’ te horen. Dat geldt vooral wanneer je het gevoel hebt dat God een deur voor je opent om anderen te dienen. Toen ik net predikant was, kwamen er twee mogelijkheden op mijn weg waarvan ik dacht dat ze gezien mijn gaven en vaardigheden pasten bij de wat de kerken nodig hadden. Beide deuren werden echter weer gesloten. Na deze twee teleurstellingen kwam er een andere functie in zicht, en ik was de uitverkorene. Zo begon een periode van dertien jaar in een pastorale functie waarin ik veel kon betekenen.

Aanwezig in de storm

Vuur verwoestte het huis van een gezin van zes personen uit onze kerk. De vader en één zoon overleefden het, al moest de vader in het ziekenhuis blijven terwijl zijn vrouw, zijn moeder en twee kleine kinderen naar hun laatste rustplaats gebracht werden. Het is triest, maar dergelijke hartverscheurende dingen blijven steeds weer gebeuren. Als je eraan terugdenkt, komt steevast de aloude vraag op: waarom maken goede mensen slechte dingen mee? Het zal niemand verrassen dat deze oude vraag nooit echt te beantwoorden is.

Gevangen maar niet stil

Het was de zomer van 1963. Na een lange busrit die de hele nacht duurde, stapte burgerrechten-activiste Fannie Lou Hamer met zes andere zwarte passagiers uit om wat te eten in Winona, in Mississippi. Politie-agenten dwongen hen om weer te vertrekken en ze werden gearresteerd en in de gevangenis gegooid. De vernedering bleef echter niet beperkt tot deze onrechtmatige arrestatie. Alle zeven werden ze flink in elkaar geslagen, Fannie nog het ergst. Ze kreeg het zo zwaar te verduren dat ze het bijna niet overleefde, maar ze barstte uit in een lied: ‘Paus en Silas was bound in jail, let my people go.’ En ze zong niet in haar eentje. Andere gevangen die fysiek gebonden waren maar van wie de geest nog altijd vrij was, zongen met haar mee.

Gods verbazingwekkend goede handen

Toen het vliegtuig twintig minuten onderweg was van New York naar San Antonio, veranderde het vluchtplan en brak er chaos uit. Een van de motoren van het vliegtuig had het begeven en puin van de motor sloeg tegen een raampje, waardoor de druk in de cabine wegviel. Triest genoeg raakten verschillende passagiers gewond, en een van hen vond zelfs de dood. Als er geen kalme, uiterst capabele piloot (getraind als straaljagerpiloot bij de marine) in de cockpit had gezeten, had de tragedie nog veel groter kunnen zijn. Een kop die op de voorpagina van de krant verscheen, luidde: ‘In verbazingwekkend goede handen.’

Tweede adem

Toen ik vierenvijftig was, deed ik mee aan de marathon van Milwaukee. Daarbij stelde ik mezelf twee doelen: de eindstreep halen, en dat in minder dan vijf uur. Ik zou een fantastische tijd hebben neergezet, als de laatste twintig kilometer even vlot waren gegaan als de eerste. Maar het was een gruwelijke wedstrijd en de ‘tweede adem’ waarop ik gehoopt had was ver te zoeken. Toen ik over de finish ging, was mijn vaste tred veranderd in een pijnlijk gestrompel.

Heldere lichten

In 2015 waren we met een groep van onze kerk in Mathare, een van de sloppenwijken van Nairobi in Kenia. Het was een ervaring die ons weer met beide benen op de grond zette. We bezochten een school met stoffige vloeren, roestende metalen wanden en oude houten schoolbankjes. Maar in deze zeer eenvoudige, armoedige omgeving was er één persoon die eruit sprong.

Gestempeld door oma

Ze had een lange naam, maar het aantal jaren dat ze leefde was nog langer. Madeline Harriet Orr Jackson Williams werd 101 jaar oud. Tijdens haar leven heeft ze twee echtgenoten begraven, die beiden predikant waren. Madeline was mijn grootmoeder en we kenden haar als Momma. Mijn broers, zussen en ik kenden haar heel goed. We woonden bij haar in huis tot haar tweede man haar bij ons weghaalde. Zelfs daarna woonde ze op nog geen tachtig kilometer bij ons vandaan. Onze oma was een zingende, pianospelende, Godvrezende vrouw die de catechismus nog uit haar hoofd kende, en wij kleinkinderen zijn sterk gestempeld door haar geloof.

Hij houdt je bij de hand vast

Het kleine meisje dat op een zondag de trap in de kerk af klom, was schattig en onafhankelijk, een pittig ding. Ze was misschien maar twee jaar oud, maar tree voor tree daalde ze af naar een lager niveau. Haar missie was om de trap af te klimmen, en dat deed ze. In stilte glimlachte ik terwijl ik nadacht over de durf en zelfstandigheid van deze moedige peuter. Ze kende geen vrees, want ze wist dat haar moeder haar liefdevol in de gaten hield, en klaarstond om haar een helpende hand toe te steken, mocht dat nodig zijn. Een mooi beeld voor de Heer, die altijd klaarstaat om zijn kinderen te helpen terwijl ze hun weg vinden in dit leven vol onzekerheden.

Leven met het licht aan

Voor een werkopdracht was ik met een collega bijna vierhonderd kilometer van huis, en het was al laat toen we aan de terugreis begonnen. Nu ik ouder wordt en mijn ogen wat minder zijn, vind ik in het donker rijden minder prettig. Toch bood ik aan om als eerste een stuk te rijden. Ik pakte het stuur beet en staarde intensief naar de slecht verlichte wegen. Onder het rijden merkte ik dat ik beter kon zien wanneer een andere auto achter me reed en de weg vóór mij verlichtte. Ik was blij toen mijn collega na een tijd het stuur overnam. En dat was het moment waarop hij erachter kwam dat ik de hele tijd alleen met mistlampen aan gereden had.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.