Auteurs

View All

Artikelen door Dave Branon

Dat was fantastisch!

Het was de eerste cross-countryloop van het twaalfjarige meisje, maar ze wilde er niet aan meedoen. Ze had zich prima voorbereid op de wedstrijd, maar toen puntje bij paaltje kwam durfde ze het niet aan. Toch ging ze tegelijk met alle anderen van start voor de loop van drie kilometer. Later zag je hoe de hardlopers een voor een over de finish kwamen, dat wil zeggen iedereen behalve onze weifelende hardloopster. Ten slotte zag haar moeder die bij de finish stond een eenzame figuur in de verte aankomen. De moeder bereidde zich erop voor dat ze haar teleurgestelde dochter moest troosten, wanneer ze finishte. Maar toen ze haar moeder zag, riep ze: ‘Dat was fantastisch!’

Vossen vangen

Toen we een keer een vleermuis in ons huis hadden, dachten we dat hij daar toevallig was terechtgekomen. Maar toen ik de volgende avond er weer eentje zag rondfladderen, ging ik me in de kleine krengen verdiepen en kwam ik erachter dat ze maar een heel kleine opening nodig hebben om bij mensen op bezoek te komen. In feite hebben ze maar een gaatje ter grootte van een munt nodig om naar binnen te kunnen kruipen.

Meer dan een trucje

Laatst vond ik een ‘hack’ zoals we dat in het Engels wel noemen, een trucje, een slimme oplossing voor een lastig probleem. Dat gebeurde toen een van onze kleinkinderen haar knuffelkonijn op het glas van onze open haard wilde warmen. De klonten knuffelvacht die op het glas achterbleven waren niet erg fraai, maar iemand die veel van open haarden weet wist een goede oplossing om van ze af te komen, een tip om het glas weer zo goed als nieuw te krijgen. Het werkte inderdaad en nu mogen er van ons geen knuffels meer in de buurt van de open haard komen.

Heb je nú honger?

Thomas wist wat hem te doen stond. Hij was ter wereld gekomen in een arm gezin in India en daarna door een Amerikaans echtpaar geadopteerd. Toen hij als jong volwassene naar zijn geboorteland reisde, zag hij met eigen ogen hoe moeilijk de kinderen in de plaats waar hij geboren was het hadden. Hij besloot dat hij iets voor hen moest doen. Hij maakte plannen om naar de VS terug te gaan, zijn opleiding af te ronden, veel geld te sparen en daarna naar India terug te komen.

Abby’s gebed

Toen Abby in de tweede klas van de high school zat, hoorden zij en haar moeder het verhaal van een jongeman die levensgevaarlijk gewond was geraakt bij een vliegtuigongeluk. Bij dat ongeluk waren zijn vader en stiefmoeder omgekomen. Ze kenden de gewonde niet, maar Abby’s moeder zei: ‘Laten we voor hem en zijn familie bidden.’ En dat deden ze.

Het lege bed

Ik keek ernaar uit om terug te gaan naar het St. James-verzorgingshuis in Montego Bay op Jamaica, en Rendell weer te zien, die twee jaar eerder Jezus had leren kennen. Evie, een tiener van het koor van de middelbare school waarmee ik elk voorjaar een reis maak, had met hem in de Bijbel gelezen en hem het evangelie uitgelegd. Hij had Jezus aangenomen als zijn persoonlijke Redder.

Het gescheurde voorhangsel

Het was een donkere, sombere dag in Jeruzalem. Op een heuvel net buiten de stadsmuur hing een Man in oneer en pijn aan een ruw houten kruis. De man had drie jaar lang menigten getrokken, en had een schare volgelingen opgebouwd. Klagers weenden en schreeuwden hun verdriet uit. Het licht van de zon straalde niet langer in de middaglucht. Het intense lijden van de Man aan het kruis eindigde toen Hij met luide stem uitriep: ‘Het is volbracht’ (Jat. 27:50; Joh. 19:30).

Zachtaardig en toch sterk

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de Duitse bezetter steeds harder ging optreden, dook het gezin van Anne Frank onder op een plek waar ze zo veilig mogelijk de oorlog hoopten door te komen. Twee jaar lang verbleven ze daar, tot ze ontdekt en naar aan kamp gestuurd werden. In het bekende dagboek dat ze bijhield, schreef Anne (vrij geciteerd) het volgende: ‘Uiteindelijk is een vriendelijke en zachtmoedige geest het scherpste wapen dat er is.’

Een sfeer van bemoediging

Iedere keer als ik het fitnesscentrum bij ons in de buurt bezoek, voel ik me bemoedigd. In dat altijd drukke gebouw ben ik omringd door anderen die er hun best doen om hun gezondheid en kracht te verbeteren. Via posters aan de muur worden we opgeroepen niet over elkaar te oordelen, maar woorden en daden waarmee je elkaar steunt en helpt om je conditie te verbeteren zijn altijd welkom.

Een alternatief voor bezorgdheid

Een gezagsgetrouwe, eerlijke man kreeg een voicemail-bericht dat luidde: ‘Dit is agent die-en-die van de politie. Wilt u alstublieft het volgende nummer bellen?’ Zodra de man het berichtje hoorde, sloeg de bezorgdheid toe. Hij vreesde dat er iets heel erg mis was. Hij durfde niet terug te bellen en bracht diverse slapeloze nachten door waarbij hij zich allerlei nare scenario’s in het hoofd haalde. Hij was bang dat hij in de problemen zat. De agent belde niet meer terug, maar het duurde weken voor zijn bezorgdheid begon af te nemen.

Thuis

Laatst is een vriendin van ons, die als makelaar werkte, aan kanker overleden. Toen mijn vrouw en ik herinneringen aan Patsy ophaalden, moest Sue denken aan die keer dat Patsy jaren geleden een man tot geloof in Jezus had geleid die ook een goede vriend van ons geworden is.

God danken om wie Hij is

Er zijn duizenden verschillende teksten die je op kaarten kunt aantreffen, maar een van de meest aandoenlijke is wel deze eenvoudige uitspraak: ‘Thanks for being you’, ‘bedankt dat je jij bent’. Als je zo’n kaart krijgt, dan weet je dat hij van iemand komt die jou niet waardeert om wat je gepresteerd hebt, maar om wie je bent.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.