Auteurs

View All

Artikelen door Dave Branon

Niet de gemakkelijkste weg

De weg die we in ons leven gaan is vaak moeilijk. Dus als je verwacht dat God je altijd een gemakkelijke weg te gaan geeft, kun je zomaar in de verleiding komen om Hem de rug toe te keren wanneer het terrein moeilijker begaanbaar wordt.

Ga eens lekker zitten

In mijn kindertijd reisde ons gezin maandelijks naar mijn grootouders aan moeders kant, die op een boerderij woonden. Zodra we uitstapten, begroette mijn oma Lester ons steevast met de woorden: ‘Kom binnen en ga eens lekker zitten!’ Dat was haar manier om te zeggen dat we ons gemak ervan moesten nemen en een tijdje bij haar blijven om eens goed bij te praten.

Bij je naam geroepen

Als ik een nieuwe groep studenten voor mijn schrijflessen krijg, zorg ik er altijd voor dat ik hun namen van tevoren al ken. Ik stop er tijd in om hun namen en foto’s in het studentenoverzicht te kennen. Als ze dan het klaslokaal binnenkomen, kan ik hen verwelkomen met ‘Hallo, Jessica’ of ‘Welkom, Trevor’. Dat doe ik omdat ik weet hoe belangrijk het is als iemand je kent en weet hoe je heet.

Leesmarathon

Toen op de eerste dag van de zevende maand in het jaar 444 voor Christus de zon opkwam, begon Ezra met het voorlezen van de Wet van Mozes (wat wij als de eerste vijf boeken van de Bijbel kennen). Staand op een platform voor het volk dat in Jeruzalem samengekomen was, las hij zes uur achter elkaar door.

Precies wat ik nodig heb

Ik stond achter in de zaal van een bejaardenhuis in Palmer, onze woonplaats in Alaska, te luisteren naar een koor van middelbare scholieren, dat het lied ‘It is well with my soul’ zong. Ik vroeg me af waarom de dirigent, mijn dochter Lisa, juist dat lied had uitgekozen. Het was een van de liederen die op de begrafenis van haar zus Melissa gezongen waren, en ze wist dat het me altijd zwaar valt als ik dat lied hoor.

Verbazingwekkende liefde

De laatste grote gebeurtenissen van het Oude Testament worden in Ezra en Nehemia verteld: God liet het volk Israël terugkeren uit de ballingschap; ze mochten weer in Jeruzalem gaan wonen. De stad van David werd opnieuw bevolkt door Hebreeuwse families, een nieuwe tempel werd gebouwd en de muur werd hersteld.

Gods galerie

Psalm 100 lijkt op een kunstwerk dat ons helpt om onze God, die nog nooit door iemand gezien is, te loven. Hoewel dat waarop we onze aanbidding richten buiten ons gezichtsveld ligt, wordt Hij in en door zijn volk zichtbaar gemaakt.

Niet langer negeren

Ik heb er geen idee van hoe al die gasten me weten te vinden, maar ik krijg steeds meer brochures thuisgestuurd van mensen die me willen uitnodigen voor een of andere bijeenkomst waar ik alles kan leren over de optimale pensioenuitkeringen. Het begon een jaar of wat geleden toen ik uitnodigingen begon te ontvangen om me aan te sluiten bij een belangenorganisatie voor gepensioneerden. Het enige wat al die post doet, is je eraan herinneren dat je ouder wordt en voorbereid moet zijn.

Met alle respect

De inwoners van Israël hadden wat moeite met hun eigen overheid. Het was tegen het eind van de zesde eeuw voor Christus. Het Joodse volk wilde graag de Tempel afbouwen die in het jaar 586 v.Chr door de Babyloniërs verwoest was. De gouverneur van hun gebied wist echter niet af dat wel zo’n goed idee en was en schreef een brief aan koning Darius (Ezra 5:6-17).

Volwassen worden

Het is erg vermakelijk om mijn kleinzoontje teeball te zien spelen. Dat is een soort honkbal waarbij de bal van een paaltje afgeslagen wordt. De meestal jonge spelers rennen nog wel eens naar het verkeerde honk, of vangen de bal maar weten niet wat ze er vervolgens mee moeten doen. Als je naar een wedstrijd van professionele honkballers kijkt, zijn dat soort vergissingen helemaal niet zo grappig. Het heeft allemaal met volwassenheid te maken.

De keuze van een weduwe

Toen een goede vriendin van ons door een hartaanval plotseling haar man verloor, leefden we erg met haar mee. Als counselor was ze vele anderen tot troost geweest. En nu, na veertig jaar huwelijk, zag ze op tegen het idee om aan het eind van elke dag in een leeg huis thuis te komen.

Echte mensen, een echte God

Een paar jaar geleden kreeg ik een brief van een lezer van Ons Dagelijks Brood. Het was een reactie op een stukje over een tragedie in ons gezin, waarover ik geschreven had. ‘Toen je over die tragedie vertelde,’ zo schreef de briefschrijver, ‘besefte ik dat de schrijvers echte mensen zijn met echte problemen.’ En zo is het! Als ik mijn blik laat gaan over de mannen en vrouwen die deze stukjes schrijven, dan zie ik gevallen van kanker en van tegendraadse kinderen en van onvervulde dromen, en van allerlei andere soorten van verlies. Het klopt: we zijn gewone, normale, echte mensen die schrijven over een echte God die onze echte problemen begrijpt.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.