Auteurs

View All

Artikelen door James Banks

God roept

Een keer op een ochtend gaf mijn dochter haar zoontje van elf maanden even haar mobiel in handen om hem iets te doen te geven. Nog geen minuut later ging mijn telefoon over. Toen ik opnam, hoorde ik zijn stemmetje. Op de een of andere manier had hij de sneltoets naar mijn telefoonnummer ingedrukt. Wat volgde was een ´gesprek´ dat ik niet snel zal vergeten. Mijn kleinzoon kent nog maar een paar woordjes, maar hij herkent mijn stem en reageert erop. Dus ik praatte tegen hem en zei dat ik van hem hield.

De schoonheid van gebrokenheid

Kintsugi is een eeuwenoude Japanse kunstvorm waarbij gebroken aardewerk weer heel gemaakt wordt. Goudstof met hars vermengd wordt gebruikt om gebroken stukken weer vast te lijmen of barsten op te vullen. Het resultaat is dat de lijm duidelijk zichtbaar is. Het feit dat het aardewerk hersteld is wordt niet zo goed mogelijk weggemoffeld, maar juist tot kunstvorm verheven. Van de gebrokenheid wordt iets moois gemaakt.

Een uitweg vinden

In Santa Barbara, een stad in Californië, ligt een straat met een intrigerende naam: ‘Salsipuedes’. Dat betekent zoiets als: ‘Ontsnap maar als je kunt’. Toen de straat voor het eerst een naam moest krijgen, lag hij naast een moeras dat af en toe overstroomde, wat de Spaans sprekende planologen ertoe bracht om hem deze naam te geven als niet al te subtiele waarschuwing om er weg te blijven.

Een loflied vanuit het donker

Mijn vriend Mickey zag steeds minder. Toch zei hij: ‘Ik zal God elke dag blijven loven om de geweldige dingen die Hij voor me gedaan heeft.’

Hij luistert altijd

Mijn vader was een man van weinig woorden. Aan jaren in het leger had hij een gehoorbeschadiging overgehouden, en hij droeg een gehoortoestel. Op een middag zat ik wat langer met mijn moeder te praten dan hij nodig vond, en zei hij met een speels lachje om zijn mond: ‘Als ik rust en stilte wil, hoef ik alleen maar dit te doen.’ In één beweging stak hij zijn twee armen omhoog en zette hij zijn beide gehoorapparaatjes uit. Daarna legde hij zijn armen achter zijn hoofd en sloot met een serene glimlach zijn ogen.

Onze beste vriend

Toen ik twaalf was, verhuisde ons gezin naar een stad die midden in de woestijn lag. Als we in de hete lucht op mijn nieuwe school gymles hadden gehad, renden we naar de kraan om te drinken. Omdat ik wat klein en mager was voor mijn leeftijd, werd ik wel eens opzij geduwd terwijl ik in de rij stond te wachten. Op een dag zag mijn vriend Jose, die juist sterk en groot voor zijn leeftijd was, dat dit weer gebeurde. Hij ging voor me staan en stak zijn sterke arm uit om voor mij de weg vrij te maken. ‘Hé,’ riep hij, ‘laat Banks nu eerst drinken!’ Daarna had ik nooit meer moeite om op mijn beurt bij de kraan te komen.

Over liefde en oude schoenen

Mijn vrouw en ik maken soms elkaars zinnen af. Na meer dan dertig jaar huwelijk zijn we behoorlijk vertrouwd geworden met de manier waarop de ander denkt en praat. Soms hoeven we de zin zelfs helemaal niet af te maken; een enkel woord of een blik is genoeg om een bepaalde gedachte over te brengen.

Je dicht naar Jezus toe buigen

Wanneer ik me ’s avonds op mijn kussen laat zakken en ga bidden, stel ik me soms voor dat ik op Jezus leun. Telkens waneer ik dit doe, denk ik aan iets dat in het Woord van God over de apostel Johannes geschreven staat. Johannes vertelt er zelf over hoe hij tijdens het ‘laatste avondmaal’ naast Jezus aanlag: ‘Een van hen, de leerling van wie Jezus veel hield, lag naast hem aan tafel aan’ (Joh. 13:23).

Denk eens terug

Onze zoon heeft zeven jaar met een drugsverslaving geworsteld, en in die periode hebben wij heel wat moeilijke dagen gekend. Terwijl we om zijn herstel baden en erop wachtten, hebben we geleerd met kleine overwinningen blij te zijn. Als er in een tijdsbestek van vierentwintig uur geen nare dingen gebeurden, dan zeiden we tegen elkaar dat het ‘een goede dag’ was. Die uitdrukking hielp ons om eraan te denken onze dankbaarheid jegens God te uiten voor de kleinste dingen waarmee Hij ons hielp.

Iemand om te eren

In veel afbeeldingen van de geboorte van Jezus zijn de wijzen te zien die samen met de herders bij de voerbak knielen. Volgens het evangelie naar Matteüs (de enige plek in de Bijbel waar over de wijzen verteld wordt) vond het bezoek van de wijzen evenwel op een later tijdstip plaats. Jezus lag al lang niet meer in een voerbak in een stal, maar woonde met zijn ouders ergens in een huis. Lees Matteüs 2:11 maar: ‘Ze gingen het huis binnen en vonden het kind met Maria, zijn moeder. Ze wierpen zich neer om het eer te bewijzen. Daarna openden ze hun kistjes met kostbaarheden en boden het kind geschenken aan: goud en wierook en mirre.’

God dienen met je gebed

God kiest er vaak voor om ons gebed te gebruiken om zijn werk te doen. Dat zie je als God tegen de profeet Elia zegt: ‘Ik zal weer regen op de aarde laten vallen’ (1 Kon. 18:1). Daarmee beloofde Hij een eind te maken aan de periode van droogte waardoor Israël drieënhalf jaar geteisterd was (Jak. 5:17-18). God had het beloofd, maar toch ging Elia naar de top van de Karmel, en daar ‘ging hij gehurkt op de grond zitten, met zijn gezicht tussen zijn knieën’ (1 Kon. 18:42). Zo bad hij God vurig om regen. En terwijl hij zo bleef bidden, stuurde Elia zijn knecht erop uit om te gaan kijken of er aan de horizon al iets van regen te zien was. Dat deed hij tot zeven maal aan toe (vers 43).

Stille gesprekken

Praat u wel eens in uzelf? Als ik aan het werk ben (meestal onder de motorkap van een auto), dan helpt het me soms om hardop te denken. Zo overweeg ik dan de mogelijkheden en zoek ik de beste manier om de reparatie uit te voeren. Het is wat ongemakkelijk als ik ‘betrapt’ word, ook al praten de meeste mensen elke dag wel met zichzelf.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Gods Woord opzuigen

Toen onze zoon Xavier kleuter was, gingen we als gezin een keer naar het Monterey Baai Aquarium. Toen we het gebouw betraden wees ik op een gigantische plastiek die aan het plafond hing. ‘Kijk, een bultrugwalvis.’

Gekomen om te dienen

In onze kerk was het moment gekomen om een nieuwe groep leiders te benoemen. Als symbool voor hun taak als dienende leider namen de oudsten van de gemeente deel aan een bijzondere ceremonie waarbij ze elkaars voeten wasten. Inclusief de voorganger wasten ze stuk voor stuk de voeten van alle anderen onder het toeziend oog van de hele gemeente.

Samen spelen in harmonie

We woonden een optreden van de schoolband bij waarin onze kleindochter meespeelde, en ik was onder de druk van de manier waarop deze groep elfen twaalfjarigen samen speelde. Als ze allemaal solo hadden willen optreden, dan hadden ze in hun eentje nooit bereikt wat ze samen wel konden. De verschillende soorten blazers en percussionisten speelden elk hun deel en de harmonie die resulteerde was prachtig.