Auteurs

View All

Artikelen door Joe Stowell

Gemeenschap met Jezus

Ik vergeet nooit de dag waarop ik het voorrecht had om tijdens een diner naast Billy Graham te zitten. Ik voelde me vereerd, maar ook wat onzeker over wat ik moest zeggen. Ik dacht dat het aardig zou zijn om het gesprek te beginnen met de vraag wat hij het mooiste vond, in alle jaren dat Hij als evangelist had gewerkt. Daarna begon ik hem stuntelig een aantal mogelijke antwoorden te noemen. Was het de ontmoetingen met presidenten, koningen en koninginnen? Of de verkondiging van het evangelie aan miljoenen mensen over de hele wereld?

Een dankbaar hart

Op onze trouwdag beloofden Martie en ik elkaar blij trouw ‘tot de dood ons scheidt, in goede en slechte tijden, in ziekte en gezondheid, in rijkdom en armoede’. In zeker opzicht is het misschien vreemd om beloften te doen voor slechte tijden op een dag die vooral vrolijk en licht moet zijn. Maar het onderstreept wel het feit dat het leven vaak genoeg ‘slechte’ tijden kent.

Extreme maatregelen

Een paar jaar geleden verloor een vriendin van mij haar jonge zoontje uit het oog, terwijl ze in de drukte van het Union Station in Chicago liepen. Het behoeft geen betoog dat ze enorm angstige momenten beleefde. In paniek riep ze zijn naam en rende ze terug naar de roltrap waarlangs ze net gekomen was. Ze liep het hele eind terug. De minuten dat ze hem niet kon vinden, leken uren te duren. Tot hij opeens tussen de mensen opdook en naar haar veilige armen rende.

Een ander soort liefde

Een van mijn favoriete gemeenten begon een paar jaar geleden als een groep voor ex-gedetineerden, die bezig waren hun weg terug te vinden naar de maatschappij. Tegenwoordig is het een bloeiende gemeente met mensen die allerlei beroepen uitoefenen en allerlei plekken in de samenleving innemen. Ik vind die kerk zo mooi omdat hij me doet denken aan het beeld dat ik van de hemel heb. Een plek met alle mogelijke soorten mensen, allemaal geredde zondaren die een geheel vormen dankzij de liefde van Jezus.

Door het wilde water heen

Ik genoot volop van mijn eerste ervaring met wildwater raften, dat wil zeggen, totdat ik het gebrul van de stroomversnellingen iets verderop in de rivier hoorde. Plots werd ik overspoeld door onzekerheid, angst, en twijfel, en dat allemaal tegelijk. Wat een ervaring om over zo’n waterval te varen! Maar opeens was het voorbij. De gids die achterin zat had ons er veilig en wel doorheen gebracht. We hadden het gered, in ieder geval tot de volgende stroomversnelling.

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Een dank-spel

Ieder jaar in de herfst hebben we op de campus van de universiteit waaraan ik werk een chic Thanksgiving-feestmaal. De studenten vinden het geweldig. Vorig jaar speelde een groepje studenten aan hun tafel een spelletje. Om beurten moesten ze allemaal (binnen drie seconden) iets noemen waarvoor ze dankbaar waren. Daarbij mochten ze niets roepen dat al door een ander genoemd was. Wie aarzelde was af.

Rust in de strijd

Toen ik een concert bijwoonde bleven mijn gedachten maar teruggaan naar een bepaalde zorgelijke kwestie die mijn aandacht opeiste. Maar gelukkig kwam er ook een moment waarop ik niet meer afgeleid werd. Dat was toen ik opeens diep geraakt werd door de woorden een schitterend gezang. Een a-capella-mannengroep zong ‘Ik bouw op U’. De tranen sprongen me in de ogen bij het horen van de tekst, die me weer met beide benen op de grond zette en eraan herinnerde dat ik niet alleen in de strijd stond:

Wat je nalaat

Vanuit het hotelletje waar ik logeerde zag ik dat er een dienst bezig was in de kerk aan de overkant van de straat. Het gebouw zat propvol met mensen. Er was niets eens plek meer om te zitten, en de mensen stonden tot op de stoep, jong en oud door elkaar. Toen zag ik dat er op de hoek een rouwwagen stond, en drong het tot me door dat het een begrafenis was. Gezien de enorme opkomst nam ik aan dat het om een of andere plaatselijke held ging, misschien een welgestelde zakenman of een of andere beroemdheid. Nieuwsgierig geworden vroeg ik aan de receptionist: ‘Dat is een bijzonder grote opkomst voor een begrafenis; het is zeker die van een beroemde figuur uit de stad?’

Beste vrienden voor altijd

Een wijsheid die ik zeer ben gaan waarderen is de uitspraak die mijn vader vaak deed: ‘Joe, goede vrienden zijn een van de grootste kostbaarheden van het leven!’ Absoluut waar! Als je goede vrienden hebt, ben je nooit alleen. Ze letten erop wat je nodig hebt en vinden het fijn om de vreugden en moeiten van het leven met je te delen.

Zijn liefdevolle aanwezigheid

Met veel verdriet vernamen we dat onze goede vriendin Cindy kanker bleek te hebben. Ze was een zeer levenslustige meid, die een zegen was voor iedereen die ze tegenkwam. We waren blij toen het een tijdje beter leek te gaan, maar een paar maanden later kwam de kanker dubbel en dwars terug. Voor ons was ze nog veel te jong om al te sterven. Later vertelde haar man me over de laatste uren van haar leven. Ze was erg verzwakt en kon bijna niet meer praten, maar ze fluisterde tegen hem: ‘Blijf gewoon maar bij me.’ Wat ze in die donkere uren het meest nodig had, was dat hij er gewoon was.

God van het gewone

Het kan een stimulerende ervaring zijn om iemand te horen vertellen wat voor spectaculaire dingen God in zijn of haar leven heeft gedaan. Je kunt je met zo iemand verheugen over de gebedsverhoring die God geeft, maar tegelijk kun je je afvragen waarom God zoiets bijzonders al zo lang niet meer voor jou gedaan heeft.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.