Auteurs

View All

Artikelen door Joe Stowell

Zet het scorebord uit

Op de huwelijksfeest van zijn zoon sprak mijn vriend Bob het bruidspaar toe. Hij gaf hun allerlei adviezen en woorden ter bemoediging. Zo vertelde hij over een footballcoach uit een plaats in de buurt die, als zijn team verloren had, de score de hele week op het bord liet staan. Zo hoopte hij hen aan het fiasco van de laatste wedstrijd te herinneren. In de sport werkt dat misschien, zo hield Bob zijn zoon en diens vrouw voor, maar voor het huwelijk is dat een heel slechte strategie. Wanneer je partner je irriteert of op de een of andere manier teleurstelt, herinner hem of haar er dan niet steeds aan. Zet het scorebord uit.

Dit zou het jaar kunnen zijn

Mijn vader was predikant en elke eerste zondag van het nieuwe jaar preekte hij over de terugkomst van Jezus. Daarbij haalde hij vaak de tekst van 1 Tessalonicenzen 1 aan. Zijn boodschap was altijd dezelfde: ‘Dit zou het jaar kunnen zijn waarin Jezus terugkeert. Ben je er klaar voor om Hem te ontmoeten?’ Ik weet nog goed dat ik toen ik zes was zijn nieuwjaarspreek hoorde en dacht: Als dat zo is, dan weet ik niet zeker of ik bij de mensen hoor die Jezus tegemoet zullen gaan. Ik wist zeker dat mijn ouders voor het eeuwige leven bestemd waren, en zelf wilde ik dat ook heel graag. Daarom vroeg ik na kerktijd aan mijn vader hoe ik dat zeker kon weten. Hij opende zijn bijbel, las me een paar verzen voor en sprak met me over de noodzaak van een Verlosser. Er was niet veel nodig om me van mijn zondigheid te overtuigen. Op die dag aanvaardde ik Jezus als mijn Redder. Ik zal mijn vader er altijd dankbaar voor blijven dat hij dat verlangen in mijn hart gelegd had.

Gemeenschap met Jezus

Ik vergeet nooit de dag waarop ik het voorrecht had om tijdens een diner naast Billy Graham te zitten. Ik voelde me vereerd, maar ook wat onzeker over wat ik moest zeggen. Ik dacht dat het aardig zou zijn om het gesprek te beginnen met de vraag wat hij het mooiste vond, in alle jaren dat Hij als evangelist had gewerkt. Daarna begon ik hem stuntelig een aantal mogelijke antwoorden te noemen. Was het de ontmoetingen met presidenten, koningen en koninginnen? Of de verkondiging van het evangelie aan miljoenen mensen over de hele wereld?

Een dankbaar hart

Op onze trouwdag beloofden Martie en ik elkaar blij trouw ‘tot de dood ons scheidt, in goede en slechte tijden, in ziekte en gezondheid, in rijkdom en armoede’. In zeker opzicht is het misschien vreemd om beloften te doen voor slechte tijden op een dag die vooral vrolijk en licht moet zijn. Maar het onderstreept wel het feit dat het leven vaak genoeg ‘slechte’ tijden kent.

Extreme maatregelen

Een paar jaar geleden verloor een vriendin van mij haar jonge zoontje uit het oog, terwijl ze in de drukte van het Union Station in Chicago liepen. Het behoeft geen betoog dat ze enorm angstige momenten beleefde. In paniek riep ze zijn naam en rende ze terug naar de roltrap waarlangs ze net gekomen was. Ze liep het hele eind terug. De minuten dat ze hem niet kon vinden, leken uren te duren. Tot hij opeens tussen de mensen opdook en naar haar veilige armen rende.

Een ander soort liefde

Een van mijn favoriete gemeenten begon een paar jaar geleden als een groep voor ex-gedetineerden, die bezig waren hun weg terug te vinden naar de maatschappij. Tegenwoordig is het een bloeiende gemeente met mensen die allerlei beroepen uitoefenen en allerlei plekken in de samenleving innemen. Ik vind die kerk zo mooi omdat hij me doet denken aan het beeld dat ik van de hemel heb. Een plek met alle mogelijke soorten mensen, allemaal geredde zondaren die een geheel vormen dankzij de liefde van Jezus.

Door het wilde water heen

Ik genoot volop van mijn eerste ervaring met wildwater raften, dat wil zeggen, totdat ik het gebrul van de stroomversnellingen iets verderop in de rivier hoorde. Plots werd ik overspoeld door onzekerheid, angst, en twijfel, en dat allemaal tegelijk. Wat een ervaring om over zo’n waterval te varen! Maar opeens was het voorbij. De gids die achterin zat had ons er veilig en wel doorheen gebracht. We hadden het gered, in ieder geval tot de volgende stroomversnelling.

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Ankers in de storm

Gedurende de jaren dat hij als pastor, radiopastor en rector van het Moody Bible Institute werkzaam was, heeft Joe Stowell veel mensen met problemen geholpen om kracht te vinden voor hun levensreis. Met een geruststellend realisme dat geworteld is in de tijdloze raad van Gods Woord, verkondigt Joe de boodschap van hoop en geloof, die ook de onze mag zijn…

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.