Auteurs

View All

Artikelen door John Blase

Mis het niet

‘Mis nooit de kans om je kinderen de maan te laten zien!’ zei ze. Voordat onze midweekse gebedsdienst begon, hadden verschillenden van ons zitten praten over de ‘oogstmaan’ die de avond ervoor te zien was geweest. Het was een prachtige volle maan, die vlak boven de horizon stond. Mevrouw Webb was de oudste van de aanwezigen, met haar grijze haren en haar grote liefde voor Gods schepping. Ze wist dat mijn vrouw en ik op dat moment twee kinderen thuis hadden en wilde ons helpen hen de best mogelijke opvoeding te geven. Mis nooit de kans om je kinderen de maan te laten zien, vooral als ze vol is!

Een levend gedenkteken van goedheid

De kerkelijke gemeente waarin ik opgroeide, hing zo ongeveer van tradities aan elkaar. Met een ervan kreeg je te maken wanneer een dierbaar familielid of een goede vriend overleed. Vaak kwam er niet veel later een bronzen bordje aan een kerkbank of aan schilderijtje aan de muur in de hal te hangen, waarop stond: ‘Ter nagedachtenis van . . .’ Daarbij werd de naam van de overledene ingevuld als herinnering aan een leven dat voorbij was. Ik kon die gedenkplaatjes wel waarderen. En dat doe ik nog steeds. Tegelijk heb ik er vaak bij stilgestaan dat dit eigenlijk maar statische, levenloze voorwerpen zijn, letterlijk iets dat ‘niet leeft’. Zou er een manier zijn om er iets van ‘leven’ aan toe te voegen?

De hoop hersteld

Gaat de zon op in het oosten? Is de lucht blauw? Is de zee zout? Is het atoomgewicht van kobalt 58,9? Nou ja, dat laatste weet je misschien alleen als je een natuurkunde-freak bent of van zinloze weetjes houdt. Maar op de andere vragen is het antwoord direct duidelijk: ja. In feite wordt er bij dit soort vragen vaak een beetje sarcasme doorheen gemixt.

Bewust zijn van je omgeving

Met ons hele gezin van vijf brachten we de kerstvakantie in Rome door. Ik denk dat ik nog nooit zo veel mensen op elkaar gepakt in één stad heb gezien. Terwijl we ons door de massa’s heen wurmden om attracties als het Vaticaan en het Colosseum te zien, wees ik onze kinderen herhaaldelijk op de beoefening van het ‘bewust zijn van je omgeving’: schenk er aandacht aan waar je bent, wie er om je heen zijn en wat er gebeurt. We leven in ene tijd waarin de wereld in eigen land en daarbuiten niet bijster veilig is om in rond te lopen. En met hun mobieltjes en oortjes zijn jongeren zich niet altijd bewust van de omgeving waarin ze zich bevinden. Datzelfde geldt trouwens voor volwassen.

Hij staat naast je

Ze was geheel en al gefocust op de bovenste plank, waar de glazen potten met spaghettisaus stonden. Zelf stond ik naast haar in het gangpad op de groente-afdeling naar diezelfde plank te kijken, terwijl ik probeerde een keus te maken. Maar ze leek totaal niet te merken dat ik daar stond, zo was ze bezig met haar eigen probleempje. Nu ben ik redelijk lang en heb ik geen enkele moeite met de bovenste planken in de supermarkt. Maar zij was behoorlijk klein van stuk, erg klein zelfs. Ik sprak haar aan en bood aan om te helpen. Geschrokken zei ze: ‘Tjonge, ik zag u daar niet eens staan. Ja, als u me wilt helpen, graag!’

Verstuur het per brief

Zoals de meeste vierjarigen hield Ruby van rennen, zingen, dansen en spelen. Maar toen ze begon te klagen over pijn in haar knieën, brachten haar ouders haar voor onderzoek naar het ziekenhuis. De uitkomst was schokkend: de diagnose was kanker, een vergevorderde neuroblastoom. Ruby was erg ziek. Per direct werd ze in het ziekenhuis opgenomen.

Oren heb je om te luisteren

De actrice Diane Kruger kreeg een rol aangeboden waarmee ze alle kans had om door te breken. Maar daarvoor moest ze een jonge vrouw spelen die haar man en kind kwijtraakte, en een dergelijk groot verdriet had ze zelf nooit meegemaakt. Ze wist niet of ze de rol op een geloofwaardige manier zou kunnen spelen. Maar ze nam de rol aan en om zich erop voor te bereiden bezocht ze heel aantal bijeenkomsten voor mensen die door een diep dal van zwaar verlies en verdriet heen gingen.

Jezus is vlak achter je

Mijn dochter had iets meer tijd dan gebruikelijk voor ze op school moest zijn, daarom vroeg ze of we onderweg even bij een fastfoodrestaurant konden stoppen. Ik vond het prima. Toen we de oprit inreden, zei ik: ‘Heb je zin om vanochtend iemand heel blij te maken?’ ‘Ja hoor,’ zei ze.

Vragen is goed

Mijn vader had een uitstekend richtingsgevoel, waar ik wel eens jaloers op was. Instinctief weet hij waar het noorden, zuiden, oosten en westen zijn. Het lijkt een soort aangeboren gevoel dat hij heeft. En hij zit er nooit naast. Tenminste, op die ene keer na.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.