Auteurs

View All

Artikelen door Keila Ochoa

Onverklaarbare liefde

Onze kleine kerkgemeenschap had bedacht om mijn zoon met zijn zesde verjaardag te verrassen. De kerkleden versierden het lokaaltje waarin zijn zondagsschool plaatsvond met ballonnen en zetten een tafeltje klaar met een taart erop. Toen mijn zoon de deur opendeed, riep iedereen: ‘Gefeliciteerd!’

De schoonheid van de liefde

De ‘Jarabe Tapatío’, ook wel de ‘Mexicaanse hoedendans’ genoemd, staat in het teken van de romantiek. Tijdens deze snelle dans legt de man zijn sombrero op de grond. Een het eind pakt de vrouw de hoed op en verstoppen ze zich er samen achter om hun liefde met een kus te bezegelen.

De hoogste plaats

Mijn man nodigde een vriend van hem mee uit naar de kerk. Na de dienst zei deze: ‘Ik vond de liederen en de sfeer wel fijn, maar ik snap iets niet. Waarom geven jullie Jezus zo’n hoge ereplaats?’ Mijn man legde hem uit dat het christelijk geloof betekent dat je een relatie met Jezus hebt. Zonder Hem zou het christendom een lege huls zijn. Het is om wat Jezus in ons leven doet, dat we bij elkaar komen en Hem eren.

Stille getuige

Amy woont in een gesloten land waar het verboden is om het evangelie te verkondigen. Ze werkt als verpleegkundige op de kraamafdeling van een groot ziekenhuis. Haar werk doet ze met zo veel toewijding dat het opvalt en veel vrouwen nieuwsgierig naar haar zijn. In een-op-een gesprekken vragen ze er vaak naar en op dat soort momenten kan Amy openlijk van haar Redder getuigen.

Vele mooie dingen

Toen ze op haar sterfbed lag, keek de zendelinge en kunstenares Lilias Trotter door een raam naar buiten, en zag ze een visioen van een hemelse wagen. Volgens haar biograaf vroeg iemand haar: ‘En, zie je veel mooie dingen?’, waarop ze antwoordde: ‘Jazeker, vele, vele mooie dingen.’

Onophoudelijk dienen

Opvoedingspsycholoog Benjamin Bloom wilde weten hoe jonge mensen hun talenten ontwikkelen. Daartoe deed hij onderzoek naar de jeugd van honderdtwintig vooraanstaande personen (zoals atleten, kunstenaars en geleerden), en viel het hem op dat ze in ieder geval één ding gemeen hadden: ze hadden vaak, lang en intensief geoefend.

Oost west, thuis best

‘Waarom moeten we thuis weg? Waarom moeten we verhuizen?’ vroeg onze zoon. Het valt nog niet mee om uit te leggen wat ‘thuis’ is, zeker aan een kind van vijf. Je verlaat een huis, maar niet je ‘thuis’, tenminste, niet als je ‘thuis’ opvat als de plek waar je geliefden zijn. Dát is de plek waar je na een lange reis graag naar terug wilt, of na een vermoeiende dag op het werk.

Vele gaven, één doel

In het land waar ik vandaan kom, Mexico, is maïs het voornaamste voedsel. Er zijn ook allerlei verschillende soorten maïs: gele, bruine, rode, zwarte en zelfs maïs met prachtige patronen van verschillend gekleurde stippen. De meeste mensen in de steden eten die niet. Volgens restaurateur en onderzoeker Amado Ramírez is dat omdat de meeste mensen uniformiteit als teken van kwaliteit zien. Toch smaakt de gekleurde maïs prima en kun je er uitstekende tortilla’s van maken.

Zij aan zij

In vroeger tijden betekende een in puin liggende stadsmuur meestal dat er een verslagen volk woonde. Gevaar en schaamte was hun deel. Daarom herbouwden de Joden de muren van Jeruzalem ook. Ze werkten zij aan zij. Dat is een uitdrukking die prima past bij wat we in Nehemia 3 lezen.

Open mijn ogen

Toen ik voor het eerst de schitterende Chorakerk in Istanboel bezocht kon ik van de meeste Byzantijnse fresco’s en mozaïeken op het plafond wel opmaken over welke bijbelverhalen ze ongeveer gingen. Tegelijk was er nog heel veel dat ik niet zag. Bij mijn tweede bezoek had ik een gids. Hij wees me op allerlei details die ik de eerste keer over het hoofd gezien had. Opeens vielen allerlei puzzelstukjes op hun plek. De eerste vleugel was bijvoorbeeld in zijn geheel gewijd aan het leven van Jezus volgens het evangelie van Lucas.

Naar de horizon blijven kijken

Vrijwel direct toen de veerpont van de kade weg voer, begon ons dochtertje te piepen dat ze zich misselijk voelde. Zeeziekte had haar al in de greep. Al snel begon ik me ook wat gammel te voelen. ‘Blijf naar de horizon kijken,’ hield ik mezelf voor. Zeelui zeggen dat dit helpt om een gevoel voor perspectief terug te krijgen.

Het geheim van vrede

Grace is een heel bijzondere dame. Als ik aan haar denk, komt er één woord vooral bij me naar boven: vrede. Haar rustige, bedaarde gezichtsuitdrukking is in de zes maanden dat ik haar ken vrijwel nooit weggeweest. Zelfs niet toen haar man aan een zeldzame ziekte bleek te lijden en in het ziekenhuis terechtkwam.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.