Auteurs

View All

Artikelen door Keila Ochoa

Een tweede kans

‘Hoe kun je nu zo vriendelijk tegen me zijn; je kent me niet eens!’

Hoe heet je vader?

Toen ik in het Midden-Oosten was en een mobiele telefoon wilde aanschaffen, werden mij de gebruikelijke vragen gesteld: naam, nationaliteit, adres. Maar terwijl de bediende het formulier aan het invullen was, vroeg hij ook: ‘Hoe heet je vader?’ Dat vond ik een verrassende vraag, en ik vroeg me af waarom dat belangrijk zou zijn. In mijn cultuur zou dat weinig uitmaken, maar hier was het noodzakelijk om te kunnen bepalen wie ik was. In sommige culturen is je afkomst van groot belang.

Gedreven

Een paar maanden geleden kreeg ik een e-mail met een uitnodiging om me aan te sluiten bij een internet-community van ‘gedreven mensen’. Ik wilde wel eens weten wat ‘gedreven’ precies betekende, en kwam erachter dat een gedreven persoon iemand is die uiterst gemotiveerd is om te slagen en die zich tot het uiterste zal inspannen om zijn doel te bereiken.

Ringen en genade

Als ik naar mijn handen kijk, dan word ik eraan herinnerd dat ik eens mijn verlovingsen trouwring kwijt ben geraakt. Tijdens het inpakken van de koffers voor een reis was ik iets te veel aan het multitasken, en ik heb er nog steeds geen idee van waar ze gebleven kunnen zijn.

Een herder voor het leven

Toen onze zoon op school van klas veranderde, riep hij: ‘Ik wil mijn juf heel mijn leven houden!’ Hij had er wat hulp bij nodig om te begrijpen dat het nu eenmaal bij het leven hoort, dat je geregeld van juf of meester wisselt. Je kunt je zelfs afvragen of er überhaupt een relatie is die je hele leven kan blijven.

Een mooie erfenis

Opa en oma Harris hadden niet veel geld, maar toch slaagden ze erin om voor mij en mijn neven en nichten elk Kerstfeest onvergetelijk te maken. Er was altijd meer dan genoeg eten, pret en liefde. En van jongs af aan leerden we dat het Jezus was die deze feesten mogelijk maakte.

Beter dan een piñata

Zonder piñata, een vorm van karton of klei, gevuld met snoepjes en andere lekkernijen, is een Mexicaans feestje niet compleet. De kinderen slaan erop met een stok, en hopen hem kapot te slaan zodat de inhoud eruit komt.

In goede en slechte tijden

Een goede vriendin van me stuurde me een sms waarin ze schreef: ‘Ik ben zo blij dat we elkaar alles kunnen vertellen, het goede, maar ook het slechte en het lelijke!’ We zijn al jaren bevriend en hebben geleerd onze vreugde en ons falen met elkaar te delen. We weten heel goed dat we bepaald niet volmaakt zijn, en daarom delen we onze worstelingen met elkaar, maar verheugen we ons ook over de successen van de ander.

Luisteren naar God

Mijn zoontje vindt het heerlijk om mijn stem te horen, behalve wanneer ik zijn naam luid en streng roep en daarop de vraag ‘waar ben je?’ laat volgen. Als ik dat doe is het meestal omdat hij iets uitgevreten heeft en probeert zich voor mij te verstoppen. Wat ik wil, is dat hij luistert naar wat ik zeg omdat zijn welzijn me aan het hart gaat en ik niet wil dat hem iets overkomt.

De schat in graf 7

In 1932 ontdekte de Mexicaanse archeoloog Alfonso Caso ‘graf 7’ in Monte Alban in de provincie Oaxaca. Daar trof hij meer dan vierhonderd voorwerpen aan, waaronder sieraden van vóór de Spaanse tijd die hij de ‘schat van Monte Alban’ noemde. Het is een van de belangrijkste archeologische vindplaatsen van Mexico. Je kunt je goed voorstellen hoe opgewonden Caso geweest moet zijn toen hij een drinkbeker van pure jade in zijn handen hield.

Brood!

Ik woon in een stadje in Mexico waar je iedere ochtend en avond een karakteristieke kreet kunt horen: ‘Brood!’ Een man met een enorme mand op zijn fiets biedt de inwoners een grote variëteit aan zoete en zoute broodwaren te koop aan. Vroeger woonde ik in een veel grotere stad waar ik de deur uit moest om bij de bakker brood te gaan kopen. Ik vind het dan ook geweldig dat ik nu vers brood bij de voordeur afgeleverd krijg.

Leren tellen

Ons zoontje leert momenteel tot tien te tellen. Hij telt alles wat los en vast zit, van speelgoed tot bomen. Hij telt dingen waar ik al lang niet meer over nadenk, zoals de bloemen in het gras op weg naar school of de tenen aan mijn voeten.