Auteurs

View All

Artikelen door Kirsten Holmberg

Gaan voor de hoogste prijs

In de film Forrest Gump uit 1994 wordt Gump beroemd door zijn rennen. Wat begon als een ren ‘naar het eind van de weg’ duurde uiteindelijk drie jaar, twee maanden, veertien dagen en zestien uur. Telkens wanneer hij een bepaald doel gehaald had, stelde hij een nieuw doel en zo bleef hij kriskras door de Verenigde Staten hardlopen. Tot hij er op een dag geen zin meer in had. ‘Er zin in hebben’, zo was het rennen ook begonnen. In Gumps eigen woorden: ‘Op die dag besloot ik zomaar, zonder bepaalde reden, om een stukje te gaan rennen.’

Kom bij het straatteam

Gezondheidswerkers in een bepaalde hoek van de wereld brengen medische zorg naar de straat om daklozen die aan opiumverslaving lijden met medicijnen te behandelen. Het is een initiatief dat begon als reactie op berichten over het groeiende aantal daklozen die verslaafd zijn. Gewoonlijk wacht een arts tot de patiënten naar zijn kliniek komen. Doordat ze in dit geval de zorg naar de patiënten brengen, hoeven dezen de uitdagingen van het openbaar vervoer niet aan te gaan of de afspraak te onthouden.

De waarheid: bitter of zoet?

Ik had het plekje op mijn neus al bijna een jaar toen ik ermee naar de dokter ging. De uitslag van het onderzoek kwam dagen later met een boodschap die ik liever niet wilde horen: huidkanker. De kanker was niet levensbedreigend en kon geopereerd worden, maar toch was het een bittere pil die ik moest slikken.

Vraag het de man die er één bezit

Aan het begin van de twintigste eeuw lanceerde de Packard Motor Car Company een slogan waarmee ze nieuwe klanten probeerden te trekken: ‘Vraag het de man die er één bezit’. Dit werd een gevleugeld zinnetje dat het bedrijf hielp zijn reputatie op te bouwen als fabrikant van de bekendste luxe-voertuigen uit die tijd. Packard had goed door hoe sterk een goed persoonlijk getuigenis is voor een toehoorder. De tevredenheid van een vriend met een bepaald product is een goede manier om het ‘nieuws’ erover te verspreiden.

Ogen in mijn achterhoofd

Toen ik opgroeide, haalde ik net zo veel kattenkwaad uit als ieder ander kind, en probeerde ik mijn slechte gedrag verborgen te houden om maar niet in de problemen te komen. Toch wist mijn moeder bijna altijd precies wat ik uitgevreten had. Ik weet nog hoe verbaasd ik was dat ze mijn streken zo snel en zo precies doorhad. Als ik er dan naar vroeg hoe ze het wist, zei ze altijd: ‘Ik heb ogen in mijn achterhoofd.’ Daarop bestudeerde ik natuurlijk haar hoofd zo vaak ze me maar de rug toekeerde. Waren die ogen onzichtbaar, of zaten ze alleen maar verstopt onder haar rode haar? Toen ik ouder werd, gaf ik het op om uit te zoeken waar haar ogen verstopt zaten. Uiteindelijk drong het tot me door dat ik de dingen niet zo geheim deed als ik dacht. De blik waarmee ze ons in de gaten hield, was een bewijs van de liefdevolle zorg om haar kinderen.

Pizzapunten delen

Steve was een dakloze veteraan van tweeënzestig jaar oud die op weg was naar een warmer klimaat, ergens waar je het hele jaar zonder veel problemen buiten kunt slapen. Op een avond had hij zijn met eigen hand gemaakte kunstvoorwerpen uitgestald (waarmee hij een beetje geld probeerde te verdienen), toen een jonge vrouw naar hem toekwam en hem een aantal pizzapunten aanbood. Dankbaar nam Steve ze aan. Even later deelde hij ze met een andere hongerige, dakloze man. Vrijwel direct kwam dezelfde jonge vrouw weer tevoorschijn met nog een doos met pizzapunten. Zo reageerde ze op de vrijgevigheid waarmee Steve deelde wat hij gekregen had.

Ik ben er voor je

Net als in andere steden over de hele wereld, zijn er in de buitenwijken van Parijs mensen te vinden die de daklozen in hun gemeenschap helpen. Kleding wordt in waterdichte zakken opgehangen aan daarvoor aangewezen hekken, zodat mensen die op straat leven er uit kunnen halen wat ze nodig hebben. Op de zakken zit een sticker waarop staat: ‘Ik ben niet kwijtgeraakt. Ik ben voor jou als je het koud hebt.’ Deze hulp verwarmt niet alleen de mensen die geen dak boven hun hoofd hebben, maar is ook een les voor de hele gemeenschap hoe belangrijk het is om mensen in nood te helpen.

De beste strategie voor het leven

Vanaf de tribune keken we naar de basketbalwedstrijd van onze dochter. Opeens hoorden we hoe de coach één woord riep naar de teamleden die op het veld stonden: ‘Doubles’. Onmiddellijk veranderden de speelsters hun verdedigingsstrategie: waar ze eerst de tegenspeelsters een-op-een bewaakten, vormden twee van hen nu een paar tegen de langste tegenstander. Hun strategie werkte en ze konden voorkomen dat deze de ruimte kreeg om te scoren, waarna ze de bal zelf in handen kregen.

Een tevreden hart

Vijfenveertig jaar duurde de professionele sportcarrière van Jerry Kramer, maar nooit kreeg hij een plek in de ‘hall of fame’ van zijn sport, de hoogste erkenning die een sporter kan krijgen. Hij kreeg allerlei andere prijzen en eerbetuigingen, maar niet deze. Hoewel hij al tien keer op de nominatie ervoor had gestaan, was die eer hem nooit toegekend. Kramer onderging het rustig, al was zijn hoop al zo vaak de grond in geboord. Hij zei: ‘Ik had het gevoel dat ik in mijn leven al honderd cadeaus gekregen had [van de National Football League], en het zou nogal dwaas zijn om me druk te maken of boos te worden over één dat ik niet kreeg.’

Vreugde in zware tijden

Telkens wanneer mijn vriendin de telefoon niet kon opnemen, nodigde ze me via haar voicemail uit om een berichtje achter te laten. Ze sloot haar berichtje steevast af met een vrolijk ‘maak er een mooie dag van!’. Toen ik over haar woorden nadacht, besefte ik dat het eigenlijk helemaal niet in onze macht ligt om er altijd ‘een mooie dag van te maken’. De omstandigheden kunnen zomaar verre van mooi zijn. Maar als je goed kijkt, kun je zelfs dan vaak wel iets moois vinden in je dag, of alles nu goed gaat of helemaal niet.

Rendement

In 1995 boekten investeerders op de beurs in de VS een recordwinst, met een gemiddelde van 37,6 procent. In 2008 verloren investeerders vrijwel hetzelfde van hun inzet: 37,0 procent. De jaren ertussenin ging de winst op en neer en vroegen investeerders zich soms met angst in het hart af hoe het zou gaan.

Stil ontzag

Mijn leven is vaak hectisch en haastig. Ik ren van de ene afspraak naar de volgende, beantwoord telefoontjes en streep voortdurend dingen af van mijn schijnbaar eindeloze lijst van dingen die ik moet doen. Uit pure vermoeidheid stortte ik op een zondag neer in de hangmat in onze achtertuin. Mijn telefoon lag nog binnen, waar ook mijn man en kinderen waren. Eerst was ik van plan hooguit een paar seconden te blijven liggen, maar het was zo stil en ik werd door totaal niets afgeleid, waardoor ik dingen begon op te merken die me uitnodigden om nog wat langer te blijven liggen. Ik hoorde het gekraak van de hangmat die zachtjes heen weer wiegde, het gezoem van een bij die bij de lavendel rondvloog, het geflapper van een vogel ergens in de lucht. De lucht was strak blauw, een paar wolken snelden in de wind.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.