Auteurs

View All

Artikelen door Kirsten Holmberg

Onverlichte paden

Toen we na een vakantie met ons gezin weer naar huis reden, kwamen we door een afgelegen, verlaten deel van Oregon. Twee uur lang na zonsondergang reden we door diepe canyons en over woestijnachtige hoogvlakten. We zagen maar een paar andere auto’s. Ten slotte kwam de maan op, die we zagen wanneer we over de toppen reden, maar die achter de horizon verdween wanneer we door laaggelegen gebieden kwamen. Onze dochter merkte op dat het maanlicht haar aan Gods aanwezigheid herinnerde. Toen ik vroeg of ze dat nodig had om te weten dat Hij er was, zei ze: ‘Nee, maar het helpt wel.’

Loslaten

Toen we een bepaald aantal jaren getrouwd waren, huurde mijn man voor de gelegenheid een tandem. Zo konden we samen een romantisch avontuur beleven. Toen we van start gingen, merkte ik al snel dat mijn uitzicht als achterste fietser flink beperkt werd door de brede schouders van mijn man die voor me zat. Ook zat mijn stuur vast, ik kon het niet bewegen of enige invloed op de richting van de tandem uitoefenen. Alleen wie vooraan zat kon onze richting bepalen. Het achterste stuur diende alleen om het gewicht van mijn bovenlichaam te dragen. Ik had de keus om gefrustreerd te raken over mijn gebrek aan controle, of om me aan de tocht over te geven en erop te vertrouwen dat Mike ons veilig bracht waar we heen zouden gaan.

Achter de schermen

Mijn dochter stuurde een sms’je naar een vriendin in de hoop snel een antwoord op haar vraag te krijgen. Ze kon op haar telefoon zien dat de ontvanger de boodschap gelezen had, en zat gespannen op een antwoord te wachten. Het duurde helemaal niet lang, maar ze werd onrustig en kreunde van frustratie omdat ze moest wachten. Van geïrriteerd werd ze bezorgd; ze begon zich af te vragen of het uitblijven van een antwoord betekende dat er iets tussen hen in zat. Toen het antwoord eindelijk kwam, merkte mijn dochter tot haar opluchting dat er niets aan de hand was in hun relatie. Haar vriendin had gewoon even wat tijd nodig gehad om de dingen op een rijtje te zetten, voordat ze de vraag beantwoordde.

De troostende armen van een moeder

Mijn vriendin gaf me het voorrecht dat ik haar kostbare dochter van vier dagen oud in mijn armen mocht houden. Toen ze eenmaal in mijn armen lag, werd ze onrustig. Ik drukte haar wat dichter tegen me aan, haar hoofdje tegen mijn wang, begon haar te wiegen en zachtjes te neuriën. Ondanks mijn pogingen om haar gerust te stellen, om niet te spreken van mijn vijftien jaar ervaring als moeder, lukte het me niet om haar te kalmeren. Ze raakte steeds meer van streek, tot ik haar in de armen van haar moeder teruglegde. Vrijwel meteen werd ze rustig; het huilen hield op en het pasgeboren lijfje kwam tot rust op de veilige plek die het al vertrouwd was. Mijn vriendin wist precies hoe ze haar dochter moest vasthouden en zachte klopjes geven om haar zich te laten onstpannen.

Het glipt me door de vingers

Nadat ik, onhandig als ik ben, mijn glas op de bar van het restaurant had omgestoten, stroomde de vloeistof over de rand op de vloer. In een reflex probeerde ik de waterval met mijn handen op te vangen. Dat hielp vrijwel niet: het grootste deel van mijn drankje liep zo door mijn vingers heen. Daar stond ik met een theelepeltje water in mijn holle handen en mijn voeten in een plas.

Weggescholden schulden

In 2009 schoof Los Angeles County de regel aan de kant dat de onkosten van kinderen die in de gevangenis zaten door de familie betaald moesten worden. Alleen moesten families die nog een bedrag moesten betalen van voor de beleidswijziging hun schuld nog aflossen. In 2018 schrapte de county alle nog openstaande financiële verplichtingen.

Gaan voor de hoogste prijs

In de film Forrest Gump uit 1994 wordt Gump beroemd door zijn rennen. Wat begon als een ren ‘naar het eind van de weg’ duurde uiteindelijk drie jaar, twee maanden, veertien dagen en zestien uur. Telkens wanneer hij een bepaald doel gehaald had, stelde hij een nieuw doel en zo bleef hij kriskras door de Verenigde Staten hardlopen. Tot hij er op een dag geen zin meer in had. ‘Er zin in hebben’, zo was het rennen ook begonnen. In Gumps eigen woorden: ‘Op die dag besloot ik zomaar, zonder bepaalde reden, om een stukje te gaan rennen.’

Kom bij het straatteam

Gezondheidswerkers in een bepaalde hoek van de wereld brengen medische zorg naar de straat om daklozen die aan opiumverslaving lijden met medicijnen te behandelen. Het is een initiatief dat begon als reactie op berichten over het groeiende aantal daklozen die verslaafd zijn. Gewoonlijk wacht een arts tot de patiënten naar zijn kliniek komen. Doordat ze in dit geval de zorg naar de patiënten brengen, hoeven dezen de uitdagingen van het openbaar vervoer niet aan te gaan of de afspraak te onthouden.

De waarheid: bitter of zoet?

Ik had het plekje op mijn neus al bijna een jaar toen ik ermee naar de dokter ging. De uitslag van het onderzoek kwam dagen later met een boodschap die ik liever niet wilde horen: huidkanker. De kanker was niet levensbedreigend en kon geopereerd worden, maar toch was het een bittere pil die ik moest slikken.

Blauwe lijnen

Banen voor skiraces worden vaak aangegeven door lijnen van blauwe verf die op de sneeuw gespoten is. De grof aangegeven bogen vormen misschien een visuele afleiding voor de toeschouwers, maar blijken van levensbelang te zijn voor de veiligheid en het succes van de deelnemers aan wedstrijden. De blauwe verf dient als richtlijn voor de snelste route naar beneden. Bovendien helpt het contrast van de verf tegen de sneeuw de skiërs om diepte te zien, wat cruciaal is voor hun veiligheid wanneer ze met grote snelheden naar beneden zoeven.

Vraag het de man die er één bezit

Aan het begin van de twintigste eeuw lanceerde de Packard Motor Car Company een slogan waarmee ze nieuwe klanten probeerden te trekken: ‘Vraag het de man die er één bezit’. Dit werd een gevleugeld zinnetje dat het bedrijf hielp zijn reputatie op te bouwen als fabrikant van de bekendste luxe-voertuigen uit die tijd. Packard had goed door hoe sterk een goed persoonlijk getuigenis is voor een toehoorder. De tevredenheid van een vriend met een bepaald product is een goede manier om het ‘nieuws’ erover te verspreiden.

Ogen in mijn achterhoofd

Toen ik opgroeide, haalde ik net zo veel kattenkwaad uit als ieder ander kind, en probeerde ik mijn slechte gedrag verborgen te houden om maar niet in de problemen te komen. Toch wist mijn moeder bijna altijd precies wat ik uitgevreten had. Ik weet nog hoe verbaasd ik was dat ze mijn streken zo snel en zo precies doorhad. Als ik er dan naar vroeg hoe ze het wist, zei ze altijd: ‘Ik heb ogen in mijn achterhoofd.’ Daarop bestudeerde ik natuurlijk haar hoofd zo vaak ze me maar de rug toekeerde. Waren die ogen onzichtbaar, of zaten ze alleen maar verstopt onder haar rode haar? Toen ik ouder werd, gaf ik het op om uit te zoeken waar haar ogen verstopt zaten. Uiteindelijk drong het tot me door dat ik de dingen niet zo geheim deed als ik dacht. De blik waarmee ze ons in de gaten hield, was een bewijs van de liefdevolle zorg om haar kinderen.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.