Auteurs

View All

Artikelen door Linda Washington

Het gebed en de kettingzaag

Ik heb veel respect voor de onversaagde geest van mijn tante Gladys, al baart die geest me ook wel eens de nodige zorgen. Dat was bijvoorbeeld het geval toen ze in een e-mail schreef: ‘Gisteren heb ik een walnootboom omgezaagd.’

Ware voldoening

Toen we wat lekkers uitdeelden bij ons bijbelklas-programma, viel ons een jongetje op dat zijn snack werkelijk naar binnen schrokte. Daarna vrat hij ook nog de restantjes op die de andere kinderen hadden achtergelaten. We gaven hem nog een zakje met popcorn, maar daarna leek hij nog niet genoeg te hebben. Enigszins bezorgd vroegen we ons als leiding af waarom dit jongetje zo veel honger had.

Een oordeel dat mank gaat

Hoe snel oordeel ik over iedereen die ik op straat zie lopen, die alleen maar oog voor zijn mobiel heeft. Hoe bestaat het dat iemand totaal niet op de omgeving let? Ziet hij de auto’s niet die hem bijna aanrijden?, denk ik dan. Kan het hem niet schelen dat hij zichzelf en anderen in gevaar brengt? Maar op een dag stak ik de uitgang van een steeg over en was ik zo verdiept in een berichtje dat ik las, dat ik de auto niet zag die juist de steeg uitkwam. Gelukkig zag de chauffeur mij wel en kon hij op tijd stoppen. Maar ik schaamde me kapot. Ik zag maar weer eens hoe wáár het is: als je met één vinger naar een ander wijst, wijzen er drie naar jezelf. Ik had mensen veroordeeld om iets wat ik zelf ook deed.

Vaderlijke raad

Toen ik mijn baan als redacteur kwijtraakte, vroeg ik God om hulp om een andere te vinden. Weken gingen voorbij, maar al mijn pogingen tot netwerken en solliciteren liepen op niets uit. Ik zette een pruillip op, en zei tegen de Heer: ‘Weet u dan niet hoe belangrijk het voor mij is om een baan te hebben?’ Uit protest tegen mijn onverhoorde gebeden sloeg ik mijn armen over elkaar.

Een nieuwe gemeenschap

De dochter van mijn vriendin Carrie, Maija van vijf, heeft een interessante manier van spelen. Ze houdt ervan om poppen en figuurtjes van verschillende soorten speelgoed bij elkaar te nemen, en er een heel nieuwe gemeenschap uit te creëren. Zo maakt ze haar eigen fantasiewereld, waarin alles bij elkaar hoort. Dat is haar volkje. Ze gelooft dat deze het gelukkigst zijn wanneer ze allemaal bij elkaar zijn, hoe verschillend van vorm en grootte ze ook zijn.

Wanneer er één lijdt, lijden allen mee

Toen een van onze collega’s zich ziek meldde omdat hij extreem veel pijn had, was iedereen op ons kantoor erg bezorgd. Na een bezoekje aan het ziekenhuis en een dag rust verscheen hij weer op het werk, en liet ons de oorzaak van die pijn zien: een niersteen. Hij had de arts gevraagd of hij de steen als souvenir mee kon krijgen. Toen ik het ding zag, vertrok mijn gezicht en leefde ik erg mee. Ik wist nog goed hoe het was toen ik zelf een paar jaar eerder een galsteen had die verwijderd was. De pijn was ondraaglijk geweest.

Leid me naar de rots

Toen ik in de winkel was omdat ik een luchtbevochtigingsapparaatje wilde kopen, zag ik een oudere dame die tussen de gangpaden heen en weer liep. Ik vroeg me af of zij hetzelfde moest hebben als ik, en deed een stapje opzij om haar erbij te laten. Al snel raakten we aan de praat over de griep die in onze streek heerste. Ze was er zelf ook slachtoffer van geweest en had er een nare hoest en hoofdpijn aan overgehouden.

Lofprijs te midden van de problemen

‘Het is kanker.’ Ik wilde sterk zijn toen mijn moeder dat tegen me zei. Maar ik barstte in tranen uit. Dat zijn woorden die je eigenlijk helemaal nooit wilt horen. Maar dit was al de derde keer dat ze eraan leed. Na een routine-onderzoek en biopsie, kreeg mijn moeder te horen dat ze een kwaadaardige tumor onder haar arm had.

Een boze God?

Toen ik tijdens mijn studie les kreeg in Griekse en Romeinse mythologie, viel het mij op hoe nukkig en snel boos de goden in de oude verhalen waren. De mensen die de klappen kregen, overleefden het maar zelden, hoewel het vaak nergens over ging.

Met de hulp van de Heer

Bij het ouder worden merk ik dat ik vaker last van mijn gewrichten heb, vooral wanneer het kouder wordt. Er zijn dagen waarop ik me niet zozeer een overwinnaar voel, alswel iemand die langzaam maar zeker ten onder gaat aan de uitdagingen van het ouder worden.

Maak een blij geluid

Toen ik lang geleden op zoek was naar een kerk, nodigde een vriendin me uit om bij haar gemeente de dienst bij te wonen. Daar zetten de zangleiders op een gegeven moment een lied in waarvan ik bijzonder veel hield. Ik zong enthousiast mee, ik ‘gooide het eruit’ zoals de dirigent van ons studentenkoor me geleerd had.

Uit elkaar maar niet verlaten

Met een brok in de keel nam ik afscheid van mijn nicht. Het was de avond voordat ze naar Massachusetts zou verhuizen, waar ze aan de universiteit van Boston ging studeren. Daarvoor had ze al vier jaar in een andere stad gestudeerd, maar ze was de staat niet uit geweest. Toen hoefden we maar tweeënhalf uur te rijden om elkaar te zien. Maar nu ging ze meer dan duizend kilometer verderop wonen. We zouden elkaar veel minder zien. Ik moest erop vertrouwen dat God haar zou bewaren.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.