Auteurs

View All

Artikelen door Mart DeHaan

Alleen in de ruimte

Astronaut Al Worden van de Apollo 15 wist wat het was om aan de andere kant van de maan te zijn. In 1971 vloog hij drie dagen lang helemaal alleen in zijn commandomodule, de Endeavor, terwijl twee collega’s duizenden kilometers onder hem op het maanoppervlak werkten. De enige die hem begeleidden waren de sterren boven hem, waarvan hij zich herinnert dat ze zo groot waren, dat het wel leek of ze hem in een deken van licht hulden.

Iemand die je aanraakt

Forenzen in een Canadese metro waren getuige van een hartverwarmende afloop van een moment van spanning. Ze keken toe hoe een vrouw van zeventig vriendelijk haar arm uitstak en haar hand aanbood aan een jongeman wiens harde stem en storende taalgebruik de andere passagiers angst inboezemden. Door het vriendelijke gebaar van de vrouw kalmeerde de jongeman, die naar de vloer van het metrostel zakte en begon te huilen. Hij zei: ‘Dank u, oma,’ stond op en liep weg. Later gaf de vrouw toe dat ze best bang was geweest. Maar, zei ze: ‘Ik ben moeder, en hij had iemand nodig die hem even aanraakte.’ Hoewel het misschien verstandiger was geweest als ze afstand had gehouden, maakte haar liefde dat ze een risico nam.

Ontmoeting van oost en west

Toen een groep studenten in Zuidoost-Azië een leraar uit Noord-Amerika voor de klas kreeg, leerde de gastdocent een goede les. Toen hij de klas hun eerste multiplechoicetoets had gegeven, hadden de studenten tot zijn verbazing veel vragen onbeantwoord gelaten. Terwijl hij de nagekeken toetsen teruggaf, adviseerde hij hun om een volgende keer geen vragen open te laten, maar desnoods maar te gokken als ze het antwoord niet wisten. Een van de verbaasde studenten stak zijn hand op en vroeg: ‘Maar wat als ik het antwoord per ongeluk goed heb? Dan zou ik net doen of ik het antwoord weet, terwijl dat niet het geval is.’ Een mooi voorbeeld van verschillend perspectief en een verschillende praktijk tussen student en docent uit verschillende culturen.

Verrassend gesprek

In een volle forensentrein naar Londen duwde een vroege reiziger een medepassagier die hem in de weg stond aan de kant en schold hem de huid vol. Het was zo’n onprettig, gedachtenloos moment dat doorgaans zonder verdere gevolgen blijft. Maar later op diezelfde dag gebeurde het, totaal onverwacht. De directeur van een bedrijf stuurde via de sociale media een snel berichtje naar zijn vrienden. ‘Raad eens wie er zojuist binnenkwam voor een sollicitatiegesprek.’ Toen hij op het internet uitlegde wat hij bedoelde, waren er over de hele wereld mensen die hun hoofd schudden en glimlachten. Stel je voor hoe het is om ergens voor een sollicitatiegesprek te komen, en degene die je begroet is precies de persoon die jij diezelfde ochtend uitgescholden en weggeduwd hebt.

Thuis

Een jonge Afrikaanse vluchteling genaamd Steven is een man zonder land. Zelf denkt hij dat hij in Mozambique of Zimbabwe geboren is. Maar zijn vader heeft hij nooit gekend en zijn moeder is hij kwijtgeraakt. Ze was gevlucht voor de burgeroorlog in haar land en trok als straatverkoopster van land naar land. Zonder identiteitsbewijs en niet in staat om aan te tonen waar hij geboren was, liep Steve een Brits politiebureau binnen, waar hij vroeg om gearresteerd te worden. Steven zat liever in de gevangenis, dan dat hij op straat moest zien te overleven zonder enige rechten of voordelen die het burgerschap met zich meebracht.

De ring van de onzichtbaarheid

De Griekse filosoof Plato (ong. 427-348 v.Chr.) had een creatieve manier bedacht om licht op de duistere kant van het menselijke hart te werpen. Hij vertelde het verhaal van een herder die per ongeluk een gouden ring vond die diep in de aarde verborgen was geweest. Op een dag kwam door een grote aardbeving een oud graf in een berg open te liggen, waar de herder de ring zag liggen. Bij toeval ontdekte hij ook dat de ring de magische eigenschap had dat hij de drager ervan in staat stelde wanneer hij maar wenste onzichtbaar te worden. Op grond van het idee van onzichtbaarheid, wierp Plato de vraag op: zouden mensen de verleiding om slechte dingen te doen kunnen weerstaan, als ze zich er geen zorgen over hoefden te maken dat ze betrapt en gestraft zouden worden?

Boom aan de rivier

Het was een boom om jaloers op te zijn. Hij stond langs de rivier en hoefde zich geen zorgen te maken over de weerberichten, zinderende temperaturen of een onzekere toekomst. Gevoed en verkoeld door de rivier sleet hij zijn dagen met de takken opgeheven naar de zon en de wortels stevig in de aarde; met zijn bladeren maakte hij de lucht schoon, en bood hij schaduw aan ieder die even uit de zon wilde.

De Advocaat

Vanuit zijn cel in Florida schreef Clarence Earl Gideon in juni 1962 een brief aan het Amerikaanse Federale Hooggerechtshof, met het verzoek om zijn veroordeling voor een misdaad waaraan hij onschuldig was te herzien. Hij voegde eraan toe dat hij niet het geld had om een advocaat in te huren.

Sterk worden in de wind

Probeer je eens een wereld zonder wind voor te stellen. Het wateroppervlak van meren zou volkomen kalm zijn. Gevallen bladeren zouden recht naar beneden vallen in plaats van over straat geblazen te worden. Maar wie zou verwachten dat bomen zomaar zouden omvallen als er geen wind was? Toch is dat precies wat er gebeurd is in een grote glazen koepel die midden in de woestijn van Arizona staat. Bomen die in de enorme windloze halve bol genaamd Biosphere 2 geplant waren, groeiden sneller dan normaal, totdat ze opeens onder hun eigen gewicht neerstortten. De onderzoekers die aan het project meewerken wisten uiteindelijk met een verklaring te komen. Die bomen hadden de wind nodig om sterk te worden.

Liefde voor vijanden

Toen er in 1950 oorlog uitbrak, ging de vijftienjarige Kim Chin-Kyung in dienst bij het Zuid-Koreaanse leger om zijn vaderland te beschermen. Al snel kwam hij er evenwel achter dat hij niet tegen de gruwelijkheden van de strijd opgewassen was. Terwijl zijn jonge makkers om hem heen omkwamen, smeekte hij God om zijn leven te sparen en beloofde hij dat hij zou leren om zijn vijanden lief te hebben als hij in leven mocht blijven.

Losse puntjes met elkaar verbinden

In de jaren tachtig van de negentiende eeuw kwam de Franse schilder Georges Seurat met een kunstvorm die het pointillisme wordt genoemd. Zoals de naam al suggereert gebruikte Seurat geen penseelstreken van gemengde kleuren om zijn schilderijen te maken, maar kleine puntjes van allerlei kleuren. Als je zijn werk van heel dichtbij bekijkt, ziet het eruit als een grote verzameling losse puntjes. Als je als kijker achteruit stapt, smelten de puntjes samen tot uit heldere kleuren bestaande portretten of landschappen.

De ultieme road trip

De Nationale Weg nr. 5 in Madagascar biedt verbluffend mooie uitzichten op witte stranden, palmbossen en de Indische Oceaan. De ruim tweehonderd lange tweebaansweg met zijn vele stenen, zand en modder heeft evenwel de naam een van de slechtst begaanbare wegen van de wereld te zijn. Toeristen die van adembenemende vergezichten willen genieten wordt geadviseerd een stevig voertuig met vierwielaandrijving te nemen, en niet zonder een ervaren chauffeur en een technicus op weg te gaan.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.