Auteurs

View All

Artikelen door Monica Brands

Een helende vloed

Ik heb altijd al gehouden van een flinke onweersbui. Wanneer we als kinderen een zware bui meemaakten (met veel donder en regen die met bakken tegelijk uit de lucht viel) gingen we naar buiten en renden en gleden we als gekken rondjes om ons huis. Als we na een paar minuten weer naar binnen gingen, waren we door en door nat.

Volmaakte onvolmaaktheid

Toen ik studeerde was ik zo perfectionistisch dat het vaak lang duurde voordat ik dingen inleverde. Een van de professoren gaf me het volgende advies: ‘Laat het perfecte niet de vijand zijn van het goede.’ Daarmee bedoelde hij dat streven naar perfectie je ervan kan weerhouden om de risico’s te nemen die nodig zijn om te groeien. Acceptatie van het idee dat mijn werk nooit voor honderd procent volmaakt zou zijn, kon me de vrijheid geven die ik nodig had om te blijven groeien.

Zegen in de puinhoop

Ik heb deze puinhoop zelf veroorzaakt, dus moet ik er ook zelf weer uitkomen. Dat is een gedachte die zo af en toe bij me opkomt. Ik geloof in een genadig God, maar heb toch vaak de neiging om te doen alsof zijn hulp er alleen voor je is als je het verdient.

Vrij om te volgen

Ik herinner me een advies van mijn sportdocent op de middelbare school, die ons coachte voor een crosscountryloop. Hij zei: ‘Probeer niet vooraan te lopen. Wie dat doet, gaat vrijwel altijd te hard en is te snel opgebrand.’ Het was beter, gaf hij aan, om vlak achter de snelste hardlopers te rennen. Dan liet ik hun het tempo bepalen, en kon ik de mentale en fysieke kracht bewaren die ik nodig had om de finish te halen.

Anonieme vriendelijkheid

Toen ik net afgestudeerd was, had ik het niet erg breed. Ik moest het met een beperkt budget voor de boodschappen doen, vijfentwintig dollar per week om precies te zijn. Ik kwam een keer met mijn boodschappen bij de kassa en vermoedde dat ze net wat meer kostten dan het geld dat ik nog over had. Tegen de kassière zei ik: ‘Stop maar als het totaal twintig dollar is.’ Gelukkig kon ik bijna alles wat ik had uitgezocht meenemen. Alleen een zak paprika’s moest in de winkel blijven.

Het doel van het leven

Toen ik laatst een aantal boeken met financiële adviezen doorkeek, viel mij een interessante trend op. In al die boeken staan allerlei prima adviezen, maar in vele ervan lijkt de voornaamste reden om nu te besparen te zijn, dat je later als een miljonair kunt leven. Er was één boek dat een verfrissend ander perspectief bood, namelijk dat eenvoudig leven cruciaal is voor een vol en rijk leven. Als je meer of mooiere spullen nodig hebt om blij te worden, vond de schrijver van dit boek, ‘dan snap je niet waarom het in het leven gaat’. Dan mis je je doel in dit leven.

Hoe je een leven verandert

Soms kan je leven in één keer veranderen door een ervaring die je dankzij iemand anders hebt. Voor rock-‘n-roll-legende Bruce Springsteen was dat het werk van muzikanten die hem door een moeilijke jeugd en zijn voortdurende worsteling met depressies heen hielpen. Hij probeert zijn eigen muziek zin te geven dankzij iets wat hij zelf ervaren heeft, namelijk ‘dat je in drie minuten iemands leven kunt veranderen, als je het goede liedje op het goede moment zingt’.

Van buiten naar binnen?

‘Verandering: van buiten naar binnen of van binnen naar buiten?’ zo luidde de kop van een artikel dat ik laatst las. In de titel alleen al klonk een gedachte door die tegenwoordig opgeld doet: een verandering aan de buitenkant (door bijvoorbeeld een make-over of een betere houding) is een gemakkelijke manier om te veranderen hoe je je voelt, of kan zelfs je hele leven beter maken.

Vastgehouden door God

Toen ik een keer bij mijn zus en haar kinderen lunchte en we bijna klaar waren met eten, zei mijn zus tegen Annica van drie dat het tijd was om een slaapje te gaan doen. Paniek verscheen op het gezicht van mijn nichtje. ‘Maar tante Monica heeft me vandaag nog niet vastgehouden!’ wierp ze tegen, terwijl de tranen in haar ogen opwelden. Met een glimlach zei mijn zus: ‘Oké, zij mag je eerst nog even vasthouden. Hoeveel tijd heb je nodig?’ ‘Vijf minuten,’ antwoordde ze.

Erdoorheen gedragen

Laatst vond ik mijn oude dagboeken uit mijn studietijd terug. Ik kon de verleiding niet weerstaan om ze te lezen. Terwijl ik daarmee bezig was, drong het tot me door hoe anders ik in die tijd naar mezelf keek dan ik tegenwoordig doe. Toen worstelde ik met een eenzaamheid en geloofstwijfel die me bijna te veel werden. Maar nu ik dat allemaal terug las, kon ik duidelijk zien hoe God me daar indertijd liefdevol en rustig doorheen geholpen heeft. En dat herinnerde me weer aan het feit dat wat vandaag te veel en te zwaar lijkt, eens onderdeel zal zijn van het grotere verhaal van zijn helende liefde.

Schoon schip maken

Laatst heb ik de kamers in het huis dat ik huur omgewisseld. Dat nam meer tijd in beslag dan ik verwacht had. Ik wilde namelijk niet alleen mijn (flinke berg) spullen van de ene naar de andere kamer verplaatsen. Ik wilde een nieuwe en frisse start. Na uren en uren schoonmaken en opruimen, stonden de vuilniszakken bij de deur, met spullen erin om weg te gooien of weg te geven, of te recyclen. Maar toen dit hele gebeuren klaar was, had ik een prachtige, ruime kamer waarin ik heerlijk kon vertoeven.

Iemand die je kunt vertrouwen

‘Er is gewoon niemand die ik kan vertrouwen,’ zei mijn vriendin door haar tranen heen. ‘Telkens wanneer ik dat toch probeer, kwetsen ze me.’ Haar verhaal maakte me boos. Een ex-vriendje van wie ze echt dacht dat ze hem kon vertrouwen, had vervelende geruchten over haar verspreid zodra ze uit elkaar waren. Voor iemand die het door haar verdrietige jeugd al moeilijk genoeg vond om wie dan ook te vertrouwen, bevestigde dit maar weer eens het feit dat niemand te vertrouwen was.