Auteurs

View All

Artikelen door Patricia Raybon

Een tweede kans

Bij een ‘Tweede Kans fietsenwinkel’ bij ons in de buurt knappen vrijwilligers afgeschreven fietsen op, die ze daarna aan kinderen uit arme gezinnen geven. Oprichter Ernie Clark doneert ook fietsen aan armlastige volwassen, onder wie daklozen, gehandicapten en militaire veteranen die er moeite mee hebben om te wennen aan het leven als gewone burger. Niet alleen krijgen de fietsen zo een ‘tweede kans’, maar voor de ontvangers betekent dit soms ook een nieuwe start. Eén veteraan gebruikte zijn nieuwe fiets om naar een sollicitatiegesprek te gaan.

Van vuilnis naar schat

Het huis van de vuilnisman staat bovenaan een steile straat in een arme wijk van Bogota. Er is niets bijzonders aan te zien. Toch bevat deze eenvoudige woning in de hoofdstad van Colombia een gratis bibliotheek met vijfentwintig duizend boeken—allemaal weggegooid en door Jose Alberto Gutierrez verzameld zodat hij ze kan delen met de arme kinderen in zijn gemeenschap.

Navolgers van de Zoon

Zonnebloemen komen overal op de wereld op een zorgeloze manier op. Bestoven door bijen komen ze tot bloei langs snelwegen, onder vogelkastjes en op de velden, weiden en prairies. Om een goede oogst op te leveren, hebben zonnebloemen echter een goede bodem nodig: met het juiste vochtgehalte, een lage zuurgraad, veel voedingsstoffen en ‘bemest met organisch materiaal of compost’, zoals het in de Farmers Almanac staat. Op goede grond brengen ze smaakvolle zonnebloemzaden en een zuivere olie voort, en zorgen ze voor een goed inkomen voor hardwerkende zonnebloemtelers.

Een einde aan de afgunst

De beroemde Franse schilder Edgar Degas is wereldwijd beroemd om zijn schilderijen van ballerina’s. Minder bekend is de afgunst die hij voelde jegens zijn vriend en rivaal Édouard Manet, een andere meesterschilder. Over hem zei Degas: ‘Alles wat hij doet is meteen raak, terwijl ik eindeloos veel moeite doe en het nooit goed genoeg is.’

Naar Gods evenbeeld

Toen haar prachtige bruine huid zijn kleur begon kwijt te raken, beangstigde het haar, alsof ze aan het verdwijnen was of haar ‘ik’ kwijtraakte. Met zware make-up probeerde ze ‘haar vlekken’ (zoals zij ze noemde) te verstoppen, die lichtere stukjes huid waar ze aan de huidziekte vitiligo leed. Bij die ziekte verlies je pigment (melanine), dat de huid zijn kleur geeft.

Nooit alleen

Tijdens zijn werk voor een bijbelgids voor predikanten in Indonesië, raakte een vriend van me die schrijver is, gefascineerd door de gemeenschapcultuur in dat land. Een centraal begrip daarbij is gotong rojong, wat zoiets als ‘wederzijdse hulp’ betekent. Het is een idee dat in dorpen in praktijk gebracht wordt, waar buren bijvoorbeeld samenwerken om het dak van iemand te repareren of een brug of pad te aan te leggen. Ook in de steden wordt dit gebruik in ere gehouden, vertelde mijn vriend. ‘Mensen gaan altijd met iemand mee als hij bijvoorbeeld naar de dokter moet. Dat hoort in die cultuur. Zo ben je nooit alleen.’

Genieten van schoonheid

Mijn oog viel meteen op het schilderij, zo sprong het in het oog. Het hing aan de muur in een lange gang in een groot ziekenhuis. In diepe pastelkleuren vertoonde het leden van de Navajo-stam die zo levensecht leken dat ik er wel stil voor moest staan. ‘Kijk nou toch eens,’ zei ik tegen mijn man Dan.

Omgeven door God

Een jonge moeder op het vliegveld had het moeilijk. Ze stond er alleen voor. Haar peuter krijste alles bij elkaar en weigerde aan boord van het vliegtuig te gaan. Ze was duidelijk in verwachting en kon het niet meer aan. Gefrustreerd zakte ze op de grond, leunde met haar hoofd tegen de muur en begon hevig te snikken.

Weggeveegd

Toen hij de vlakgum uitvond, wilde de Britse ingenieur Edward Nairne in feite een stukje brood pakken. In die tijd, rond 1770, werden broodkruimels als gum gebruikt om tekens op papier weer uit te vlakken. Per ongeluk pakte Nairne echter een stukje latex rubber. Hij merkte dat hij daarmee zijn fout heel goed kon uitwissen, en dat er rubberachtige kruimeltjes achterbleven die gemakkelijk weg te vegen waren.

De geest van fika

Bij ons in de buurt staat een cafetaria dat Fika heet. Dat is Zweeds en betekent een pauze met koffie en gebak, samen met je gezin, collega’s of vrienden. Nu ben ik niet Zweeds, maar de geest van fika doet me denken aan een van de dingen die ik aan Jezus het meest waardeer: de gewoonte om samen het brood te breken en te ontspannen.

Gezien door God

Toen ik mijn eerste bril kreeg, ging er een heel scherp omlijnde wereld voor me open. Ik ben bijziend, dus dingen die dichtbij zijn zie ik scherp en duidelijk. Maar als ik geen bril draag, zijn de voorwerpen aan de andere kant van de kamer of in de verte één grote vlek. Op mijn twaalfde kreeg ik voor het eerst een bril, en ik schrok er gewoon van hoe duidelijk de woorden op het schoolbord opeens waren, de blaadjes aan de bomen die ik zag en vooral: de glimlach op de gezichten van de mensen om me heen.

Geen kleinigheid

Een familielid had hulp nodig met de huur voor december. Voor de rest van de familie voelde het als een behoorlijke last, met name gezien al hun eigen onverwachte uitgaven aan het eind van het jaar. Maar ze diepten het geld op uit hun spaarrekeningen, dankten God voor zijn zorg en waren blij met de dankbaarheid van hun verwant. Hij bedankte hen met een kaart, waarop hij schreef: ‘Jullie doen het weer . . . aardige dingen, die je vast weer afdoet als kleinigheid.’

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.