Auteurs

View All

Artikelen door Poh Fang Chia

Als u het zegt . . .

In Sri Lanka is een man genaamd Refuge Rabindranath al meer dan tien jaar jeugdwerker. Vaak is hij tot diep in de nacht met jongeren bezig. Hij praat met hen, luistert naar hen, dient hun van advies en onderwijst hen. Hij geniet ervan om met jongeren te werken, maar soms is het ontmoedigend om te zien dat veelbelovende studenten zich van het geloof afkeren. Er zijn momenten waarop hij zich als Simon Petrus in Lucas 5 voelt.

Samen naar de finish

Tijdens de Olympische Spelen van 2016 in Rio kwamen twee atleten die aan de 5000 meter deelnamen op een bijzondere manier in het nieuws. Toen ze zo’n 3200 meter hadden afgelegd, kwamen de Nieuw-Zeelandse Nikki Hamblin en de Amerikaanse Abbey D’Agostino met elkaar in botsing, waardoor ze allebei vielen. Abbey was al snel weer op de been, maar ze bleef om Nikki overeind te helpen. Toen ze net weer aan het lopen waren begon Abbey te wankelen. Als gevolg van de val was haar rechterbeen gewond geraakt. Nu was het Nikki’s beurt om te stoppen en haar collega aan te moedigen om door te gaan. Toen Abbey ten slotte de finish over strompelde, stond Nikki haar op te wachten en omhelsde ze haar. Wat een prachtig beeld van wederzijdse aanmoediging.

De eerste stap zetten

Tham Dashu had het gevoel dat hij iets miste in zijn leven. Daarom ging hij naar de kerk. Hij bezocht dezelfde kerk als zijn dochter, maar ze gingen er nooit samen heen. Vroeger had hij haar een keer zwaar gekwetst, en dat had hun uit elkaar gedreven. Daarom glipte Tham altijd naar binnen als het zingen begon, en vertrok hij weer direct na de dienst.

Wat is er blijvend?

Een vriend van me, die onlangs door allerlei moeilijkheden is heengegaan, schreef: ‘Als ik over de laatste vier semesters van mijn leven als student nadenk, is er heel veel veranderd . . . Het is om bang van te worden, heel erg bang. Er is niets dat voor altijd blijft.’

Jij niet

David had de schets gemaakt. Hij had het meubilair ontworpen. Hij had de benodigde materialen verzameld. Hij had alles voorbereid (zie 1 Kron. 28:11-19). Maar de eerste tempel van Jeruzalem staat bekend als de Tempel van Salomo, niet als die van David.

Volmaakt liefhebben

Haar stem trilde toen ze vertelde over de problemen die ze met haar dochter had. Uit bezorgdheid over de twijfelachtige vrienden van haar tiener, had ze de mobiele telefoon van haar dochter afgepakt en ging overal mee waar ze naartoe ging. Hun relatie leek alleen maar slechter te worden.

Kom niets tekort

Stel je voor dat je zonder bagage op reis gaat. Zonder de belangrijkste dingen. Geen schone kleren. Geen geld of creditcard. Klinkt best beangstigend, en ook wel dom, niet?

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Vriendschappelijke wonden

Charles Lowery klaagde tegenover zijn vriend over de pijn die hij in zijn onderrug voelde. Hij wilde graag een luisterend oor en medeleven, maar wat hij kreeg was een eerlijke reactie. Zijn vriend zei tegen hem: ‘Ik denk niet dat je rug het probleem is; volgens mij is dat je buik. Die is zo dik dat hij je rug scheef trekt.’

Ibasho

Een Japanse jongeman had een probleem: hij durfde zijn huis niet uit. Om te voorkomen dat hij andere mensen zou tegenkomen sliep hij overdag en bleef hij de hele nacht op om tv te kijken. Hij was een hikikomori, een moderne kluizenaar. Het probleem was begonnen toen hij van school wegbleef omdat hij slechte cijfers haalde. Hoe meer hij zich van de maatschappij afzonderde, hoe sterker hij voelde dat hij nergens thuis hoorde. Ten slotte verbrak hij alle contact met zijn vrienden en familie. Hij werd evenwel op de terugweg naar herstel geholpen toen hij naar een ibasho in Tokio begon te gaan, een soort jeugdclub bedoeld als veilige plek waar jonge mensen die aan de grond zitten een begin kunnen maken met hun terugkeer in de maatschappij.

De calorieën waard?

Ik houd erg van ei roti prata, een soort pannenkoek die erg populair is in Singapore, waar ik vandaan kom. Het intrigeerde mij dan ook toen ik ergens las dat iemand die 57 kilo weegt een half uur lang 8 km/uur met rennen om 240 calorieën te verbranden. Dat staat gelijk aan de hoeveelheid van niet meer dan één ei roti prata.

Wie gaat het hun vertellen?

De Tweede Wereldoorlog was afgelopen. Het was vrede. Maar de jonge luitenant Hiroo Onoda van het Japanse keizerlijke leger, die op een eiland van de Filippijnen gelegerd was, wist niet dat de oorlog voorbij was. Men probeerde hem op te sporen. Pamfletten werd uitgestrooid boven de plek waar hij moest zijn om hem te vertellen dat het vrede was. Maar het laatste bevel dat hij in 1945 gekregen had was om daar te blijven en door te vechten, en daarom dacht Onoda dat al die pogingen om hem op andere gedachten te brengen vijandelijke propaganda waren. Pas in maart 1974 gaf hij zich over, bijna dertig jaar nadat de oorlog was afgelopen, en slechts nadat zijn vroegere officier van Japan naar de Filippijnen was gekomen, zijn oorspronkelijke bevel had ingetrokken en Onoda officieel van zijn taak ontslagen had. Eindelijk was Onoda ervan overtuigd dat de oorlog afgelopen was.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Uit elkaar maar niet verlaten

Met een brok in de keel nam ik afscheid van mijn nicht. Het was de avond voordat ze naar Massachusetts zou verhuizen, waar ze aan de universiteit van Boston ging studeren. Daarvoor had ze al vier jaar in een andere stad gestudeerd, maar ze was de staat niet uit geweest. Toen hoefden we maar tweeënhalf uur te rijden om elkaar te zien. Maar nu ging ze meer dan duizend kilometer verderop wonen. We zouden elkaar veel minder zien. Ik moest erop vertrouwen dat God haar zou bewaren.

Wonen in een tent

Ik ben opgegroeid in Minnesota, een staat die bekend is om zijn vele prachtige meren. Daardoor ging ik graag kamperen om te genieten van de schoonheid van Gods schepping. Maar slapen in een dun tentje was niet echt mijn favoriete onderdeel van die ervaring. Dat gold in het bijzonder wanneer het ’s nachts regende en ik met slaapzak en al in het lekke tentje nat werd.

Als u het zegt . . .

In Sri Lanka is een man genaamd Refuge Rabindranath al meer dan tien jaar jeugdwerker. Vaak is hij tot diep in de nacht met jongeren bezig. Hij praat met hen, luistert naar hen, dient hun van advies en onderwijst hen. Hij geniet ervan om met jongeren te werken, maar soms is het ontmoedigend om te zien dat veelbelovende studenten zich van het geloof afkeren. Er zijn momenten waarop hij zich als Simon Petrus in Lucas 5 voelt.