Auteurs

View All

Artikelen door Randy Kilgore

Het geheim van ‘geen geheimen’

Een collega van me gaf toe dat hij weinig met Jezus had. Hij vertelde me over zijn ‘comfortabele, narcistische leventje’, zoals hij het noemde, en hoe hem dat nauwelijks voldoening gaf. ‘Maar het probleem is dit: ik heb wel geprobeerd om een beter mens te zijn, zelfs om anderen te geven, maar het werkt gewoon niet. Het lijkt erop dat ik alles niet kan doen wat ik graag wil, en de dingen blijf doen waar ik juist graag mee wil kappen.’

Hoopvol vertrouwen

In 1940 werkte William Wallace als zendingsarts en chirurg in Wuzhou in China, toen de Japanners het land binnenvielen. Op dat moment had Wallace de leiding over het Stout Memorial Hospital, en hij gaf opdracht om zijn apparatuur op platte boten te laden zodat het ongehinderd door soldaten als een drijvende operatiekamer kon dienen.

De weg naar huis terug vinden

Soms is de levensreis zo zwaar dat je het gevoel hebt dat je niet meer verder kunt, en dat er geen enkel lichtje aan het eind van de tunnel te zien is. Toen we eens in ons gezin zo’n periode meemaakten, kwam mijn vrouw op een ochtend naar beneden met een nieuwe gedachte die ze in haar stille tijd gekregen had: ‘Ik geloof dat God wil dat we wanneer het weer licht is niet vergeten wat we in deze duistere periode leren.’

Onbaatzuchtige dienstbaarheid

Een kleine verzameling mensen stond bij elkaar en verdween bijna in het niet vergeleken bij de enorme boom die op het gras lag. Een oudere dame leunde op haar stok en vertelde hoe ze gezien had dat de storm van de avond ervoor ‘onze majestueuze oude iep’ omvergeblazen had. ‘Het ergste is nog,’ ging ze verder, haar stem krakend van de emotie, ‘dat hij ook onze mooie stenen muur verwoest heeft. Mijn man heeft die muur gebouwd toen we net getrouwd waren. Hij hield van die muur. Ik hield van die muur! En nu is hij weg, net als hij.’

Elke seconde telt

Toen ik Ada voor het eerst ontmoette had ze al haar leeftijdgenoten en familieleden overleefd, en woonde ze in een verzorgingstehuis. ‘Dat is het moeilijkst aan ouder worden,’ vertelde ze. ‘Dat je ziet dat iedereen weggaat, en jij alleen achterblijft.’ Op een dag vroeg ik haar wat ze zoal deed en wat haar bezighield. Als antwoord haalde ze een uitspraak van de apostel Paulus aan: ‘Want voor mij is leven Christus en sterven winst’ (Fil. 1:21). Ze ging verder: ‘Zolang ik er nog ben heb ik een taak. Als het een beetje gaat, praat ik met de mensen hier over Jezus. Als het wat minder gaat, kan ik altijd nog bidden.’

Onvoorziene wijsheid

Een paar jaar geleden hoorde ik een vrouw een verhaal vertellen over haar zoontje van nog geen tien jaar oud, die naar een nieuwsbericht over een geweldsincident op de tv zat te kijken. Uit instinct pakte ze de afstandsbediening en zapte naar een andere zender. ‘Daar hoef je niet naar te kijken,’ zei ze wat kortaf tegen hem. Er volgde een discussie, en aan het eind deelde ze hem mee dat hij beter zijn hoofd kon vullen met ‘alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is . . .’ (Fil. 4:8). Toen ze later na het eten met haar man naar het nieuws zat te kijken, stormde opeens hun dochter van vijf de kamer in en zette de tv uit. ‘Daar hoeven jullie niet naar te kijken,’ verklaarde ze met haar beste ‘mama’-stem. ‘Denk liever aan al die dingen uit de Bijbel!’

Onverwachte genade

Het was zaterdagochtend vroeg. Ik zat in mijn tweede jaar van de high school, en was op weg naar mijn baantje bij het plaatselijke bowlingcentrum. Ik had er echt weer zin in. De avond ervoor was ik tot laat gebleven om de modderige vloer te dweilen, omdat de conciërge zich plotseling ziek had gemeld. Ik had het niet nodig gevonden om mijn baas dat te vertellen, en wilde hem graag verrassen. Wat kon er tenslotte misgaan?, was mijn gedachte.

Een troostende hand

‘Patiënt is strijdlustig,’ stond er in het rapport van de verpleegkundige.

De dag waarop bidden niet lukte

Het was in november 2015 dat ik te horen kreeg dat ik een openhartoperatie nodig had. Verbaasd en ietwat geschrokken moest ik als vanzelf aan de mogelijkheid denken dat ik het niet zou overleven. Waren er relaties die ik nog moest herstellen? Waren er financiële zaken waarin ik nog iets voor mijn gezin moest doen? Zelfs als de operatie slaagde, dan zou het nog maanden duren voor ik weer aan het werk kon. Waren er dingen die ik nu alvast kon doen? Het was tijd om te bidden en in actie te komen.

Waar is Wally?

Wally is een soort stripfiguur, bekend van de boekenserie met de titel ‘Waar is Wally?’ Op elke bladzijde zit hij verstopt tussen een massa mensen, en moeten de ‘lezers’ (meestal kinderen) hem zoeken. Ouders over de hele wereld genieten van het moment waarop hun kind een blijde uitroep slaakt als hij Wally gevonden heeft. Veel ouders vinden het ook prachtig om hun kind te helpen met zoeken.

Ere wie ere toekomt

Ik raak altijd weer onder de indruk van de plechtige, grootse eenvoud van de wisseling van de wacht bij het Graf van de Onbekende Soldaat op de Nationale Begraafplaats van Arlington bij Washington D.C. Dit zorgvuldig geregisseerde gebeuren is een ontroerend eerbetoon aan de soldaten van wie de naam en het offer dat ze gebracht hebben ‘alleen bij God bekend zijn’. Al even ontroerend is de manier waarop de wacht op een gelijkmatig tempo heen en weer marcheert wanneer het publiek weer vertrokken is. Heen en weer, uur na uur, dag na dag, hoe slecht het weer soms ook kan zijn.

De kracht van een eenvoudig woord

Aan het schorre gelach kon je horen dat mijn vader bezoek had, toen hij in het ziekenhuis lag: twee oude vrachtwagenchauffeurs, een vroegere countryzanger, een ambachtsman, twee vrouwen van naburige boerderijen en ikzelf.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.