Auteurs

View All

Artikelen door Tim Gustafson

Breuklijnen

Een instroom van vluchtelingen in onze gemeenschap heeft ertoe geleid dat veel kerken in de omgeving flink gegroeid zijn. Deze groei brengt de nodige uitdagingen met zich mee. Gemeenteleden moeten leren hoe ze deze nieuwkomers het gevoel kunnen geven dat ze welkom zijn, terwijl ze zich moeten aanpassen aan een vreemde cultuur, een nieuwe taal en andere stijl van kerk-zijn dan ze gewend waren. Dit alles kan tot lastige situaties leiden.

Wat zeggen de mensen die het kunnen weten?

Columnist Jeff Jacoby van de Boston Globe schreef eens over het ‘griezelige vermogen van deskundigen om er hopeloos en rampzalig naast te zitten’. Uit een snelle blik over de afgelopen eeuw blijkt wel hoezeer hij gelijk had. De grote uitvinder Thomas Edison verklaarde bijvoorbeeld eens dat sprekende films nooit de plek van stomme films zouden innemen. In 1928 deed Henry Ford de uitspraak: ‘De mensen worden veel te intelligent om nog oorlog te voeren.’ En nog talloze andere ‘voorspellingen’ van ‘deskundigen’ bleken de plank volledig mis te slaan. Ook een genie kent zo zijn grenzen, kennelijk.

Een wonderbaarlijke visvangst

Toen Andrew Cheatle op het strand zijn mobieltje kwijtgeraakt was, dacht hij dat hij hem nooit meer terug zou zien. Ongeveer een week later werd hij echter gebeld door een visser genaamd Glen Kerley. Hij had Cheatles telefoon uit een kabeljauw van vijfentwintig pond gevist. Toen hij weer opgedroogd was, werkte hij ook nog!

Thuiskomen om Kerst te vieren

Ooit maakte ik (vanwege mijn werk) Kerst mee op een plek die de meeste van mijn vrienden op een kaart niet zouden kunnen aanwijzen. Terwijl ik van mijn werkplek terugliep naar mijn kamer, zette ik me schrap tegen de koude wind die vanaf de sombere Zwarte Zee waaide. Wat miste ik thuis.

Een krachtige baby

Toen ik hem voor het eerst zag, moest ik huilen. Hij zag eruit als een perfecte pasgeboren baby die vredig in zijn wiegje lag te slapen. Maar we wisten dat hij nooit meer wakker zou worden. Tenminste, niet voor Hij in Jezus’ veilige armen was.

Broers

Tussen mijn broer en mij zit minder dan een jaar leeftijdsverschil. Toen we samen opgroeiden ging dat vaak in een ‘competitieve’ sfeer (lees: we vochten heel wat af). Mijn vader begreep dat wel, hij had zelf ook broers. Mijn moeder had het er moeilijker mee.

De slang en de driewieler

Jarenlang heb ik een verhaaltje verteld over de tijd in Ghana toen mijn broer en ik nog kleuter waren. In mijn herinnering had hij onze oude driewieler bovenop een kleine cobra geparkeerd. Het fietsje was te zwaar voor de slang, die onder het voorwiel vast bleef zitten.

Grote omkeer

In zijn praatje bij de begrafenis van een oude legerveteraan, dacht de predikant erover na waar de overledene zou kunnen zijn. Maar in plaats van de mensen te vertellen hoe ze God konden leren kennen, begon hij te speculeren over ideeën die totaal niet bijbels waren. Waar blijft de hoop? was mijn gedachte.

De belijdenis van een professor

Vol afschuw over de slechte schrijfprestaties van zijn studenten dacht de vermaarde auteur en professor David Foster Wallace erover na hoe hij hun schrijfvaardigheden zou kunnen verbeteren. Maar opeens kwam er een vraag in hem op waarvan hij zelf flink schrok. Wallace vroeg zich plotseling af waarom een student zou luisteren naar iemand die ‘zo zelfingenomen, bekrompen, en neerbuigend’ was als hij. Hij besefte dat zijn trots een probleem was.

Ermee wegkomen

In juni 2004 kreeg de Canadese crosscountryskister Beckie Scott een Olympische gouden medaille uitgereikt in een kunstgalerie in Vancouver. Dat was bijzonder, want de Winterspelen waren in 2002 in Utah gehouden. Toen had Scott brons gewonnen. De twee sportvrouwen die sneller waren geweest werden maanden later gediskwalificeerd, toen bekend werd dat ze verboden middelen gebruikt hadden.

De weg afsnijden

Nancy nam een slokje van haar thee, keek door het raam bij haar vriendin naar buiten en zuchtte. Een voorjaarsbui en een zonnetje deden een goed onderhouden bed van lelies, floxen, irissen en sleutelbloemen sprankelen als een overdadige kleurenzee.

Stilte

Schrikachtige kippen stoven weg toen de hulptrucks langs de verweerde hutten in het dorp ratelden. Kinderen op blote voeten staarden naar ons. Op deze door de regen verwoeste ‘weg’ kwam niet veel verkeer.