Auteurs

View All

Artikelen door Xochitl Dixon

Ik zie je

Toen onze Xavier twee was, waren we een keer met hem in een kleine schoenenwinkel. Daar rende hij de hele tijd tussen de rijen door. Hij dook weg achter stapels schoenendozen en giechelde wanneer mijn man Alan zei: ‘Ik zie je!’

Zoals beloofd

Toen we een paar dagen vrij waren, schreven mijn man en ik ons in voor een rustig raftingtochtje over de Chattahoocheerivier in Georgia. Gekleed in sandalen, een zomers jurkje en een breedgerande hoed moest ik wel even kreunen toen we erachter kwamen dat de tocht ook over enkele stroomversnellingen zou gaan. Dat hadden ze in de advertentie niet gezegd! Gelukkig was er een stel bij dat veel ervaring had in wildwaterraften. Ze leerden mijn man wat basisprincipes van het peddelen, en beloofden ons veilig naar onze bestemming te navigeren. Ik was maar wat dankbaar voor het zwemvest dat ik aan had, en schreeuwde erop los en hield me stevig vast aan het plastic handvat. Ik werd pas weer rustig toen we het modderige, traag stromende gedeelte van de rivier bereikt hadden. Ik stapte op de kant en liet het water uit mijn handtas stromen, terwijl mijn man me hielp om de onderkant van mijn drijfnatte jurk uit te wringen. De tocht had anders uitgepakt dan de advertentie had aangegeven, maar we konden er samen wel om lachen.

De volmaakte Vader

Ik stond in een drukke winkel in een gangpad te zoeken naar de perfecte kaart voor vaderdag. Dat viel nog niet mee. Hoewel we ons weer met elkaar verzoend hadden na jaren van een gespannen relatie, had ik nooit een hechte band met mijn vader gehad.

Volhouden in vrede

Dwars door mijn worstelingen met de chronische pijn heen blijf ik op God vertrouwen, maar soms voelt zelfs de kleinste tegenslag als een zware aanval van de vijand. Probleem één stompt me van rechts. Probleem twee geeft me een dreun van achteren. Probleem drie geeft me een klap recht in mijn gezicht. Op dat soort momenten, als de kracht me ontglipt en ik geen directe verlichting vind, lijkt het soms het beste om maar weg te vluchten en me zo ver weg mogelijk te verstoppen. Maar omdat ik toch niet aan mijn pijn kan ontkomen, mijn omstandigheden niet kan veranderen en mijn gevoelens niet kan negeren, leer ik langzaam maar zeker om erop te vertrouwen dat God me erdoorheen helpt.

Al doende word je veranderd

Toen de onderwijzer van mijn zoon me vroeg om als begeleider met hun wetenschapskamp mee te gaan, moest ik er wel even goed over nadenken. Hoe kon ik als rolmodel fungeren, met mijn verleden vol fouten, de moeiten die ik nog steeds kende, de oude gewoonten waarin ik steeds weer terugviel? God heeft me geholpen om van mijn zoon te houden en hem op te voeden, maar vaak heb ik eraan getwijfeld of Hij me kan gebruiken om anderen te dienen.

Door gebed alleen

Een vriendin die middenin een behandeling voor kanker zat, belde me ’s avond laat een keer op. Ze zat onbeheersbaar te snikken, en ik leefde erg met haar verdriet mee. Al snel zat ik ook te huilen, en bad ik een stil gebed: Wat moet ik doen, Heer?

Eer aan Hem die doet groeien

Op een dag zag ik vanuit mijn ooghoek een onverwachte felgele plek aan de rechterkant van onze oprit. Het bleken zes fiere narcissen te zijn, die tussen twee grote stenen opgekomen waren. Ik had ze daar niet neergezet en ook geen bollen geplant, en die plek zeker niet bewust water gegeven, en ik had er geen idee van waarom of hoe die bloemen in onze tuin terechtgekomen waren.

We breken niet!

Als geboren Californiër houd ik veel van alles wat zonnig is. Kou trekt me een stuk minder aan. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet van mooie foto’s van een besneeuwd landschap kan genieten. Ik betrapte mezelf dan ook op een glimlach toen mijn vriendin uit Illinois een winterse foto met me deelde, waarop een jong boompje in haar achtertuin te zien was. Maar de bewondering maakte al snel plaats voor een wat triestig gevoel toen ik de kale takken zag, die met knoppen en al doorbogen onder het gewicht van de glinsterende ijspegels die eraan hingen.

Geven zonder vrees

Toen onze zoon Xavier zes jaar oud was, kwam een vriendin van me eens op bezoek met haar kleuter. Xavier wilde hem wat van zijn speelgoed even. Ik vond het prachtig dat onze jongen zo vrijgevig was, tot hij een opgezet dier weg wilde geven, waarvoor mijn man allerlei winkels in verschillende steden was afgelopen om hem te vinden. Mijn vriendin had wel door dat dit misschien iets te ver ging, en probeerde het aanbod vriendelijk af te slaan. Maar Xavier stopte zijn geschenk haar zoon in de handen, en zei: ‘Mijn vader geeft me allerlei speelgoed zodat ik het kan delen.’

Altijd aanwezig met een luisterend oor

Mijn man was op zijn werk toen ik het nieuws ontving dat mijn moeder met kanker gediagnosticeerd was. Ik liet een berichtje voor hem achter en probeerde met diverse vrienden en familieleden in contact te komen. Ik kreeg geen van hen te pakken. Ik legde mijn gezicht in mijn handen en begon te snikken. ‘Help me, Heer!’ De zekerheid dat God bij me was die ik toen voelde opkomen, troostte mij en hielp me door de momenten heen waarop ik me volkomen alleen voelde.

De schuld uitgewist

De tranen sprongen me in de ogen toen ik de doktersrekening zag. Gezien het feit dat het salaris van mijn man na een lang tijd van werkeloosheid lager was dan ooit, zou het jaren duren voordat we zelfs maar de helft afbetaald konden hebben. Als het al zou lukken om het in maandelijkse termijnen terug te mogen betalen. Na een kort gebed belde ik naar de praktijk van de dokter om onze situatie uit te leggen en een of andere betalingsregeling te krijgen.

Eeuwigdurende hoop

In de week voor Kerst was het twee maanden geleden dat mijn moeder was overleden, en het zoeken van kerstcadeaus en—versieringen stond absoluut niet bovenaan mijn prioriteitenlijstje. Ik verzette me tegen mijn mans pogingen om me te troosten, terwijl ik om het verlies van onze zeer gelovige moeder rouwde. Ik vond het maar niks toen Xavier, onze zoon, in de woonkamer een sliert kerstlichtjes uithing. Zonder een woord te zeggen stak hij de stekker in het stopcontact voordat hij en zijn vader naar hun werk vertrokken.