Auteurs

View All

Artikelen door Xochitl Dixon

Op God vertrouwen zelfs als . . .

Vanwege een wond die ik in 1992 opliep lijd ik aan chronische pijn in mijn bovenrug, schouders en nek. Als de pijn op zijn ergst is en ik er wanhopig van wordt, dan is het niet altijd gemakkelijk om de Heer te vertrouwen of te prijzen. Maar wanneer het echt ondraaglijk voelt, dan ervaar ik ook dat God erbij is en me troost. Hij geeft me kracht en de zekerheid van zijn onveranderlijke goedheid, grenzeloze macht en genade die me overeind houdt. En wanneer ik in de verleiding kom om aan hem te twijfelen, dan laat ik me bemoedigen door het vaste geloof van Sadrach, Mesach en Abednego. Zij vereerden God en vertrouwden erop dat Hij bij hen was, hoe hopeloos hun situatie ook leek.

Meesterwerken

Mijn vader maakt met de hand veertjes voor pijlen die boogschutters voor hun sport gebruiken. Ook snijdt hij uitgebreide plaatjes van wilde dieren in stukken leer, die hij vervolgens aan elkaar naait.

Yes, we can!

Ik schrok op van een hard krakend en tikkend geluid. Meteen wist ik wat er aan de hand was, en ik rende naar de keuken. Ik had niet goed nagedacht en het koffie-apparaat aangezet zonder dat er water in zat. Ik trok de stekker eruit en trok de kan aan het handvat uit het apparaat. Daarna voelde ik aan de bodem van de kan om te zien of hij niet te heet was om hem op het aanrecht te zetten. Het gevolg was dat ik mijn vingertoppen flink verbrandde.

Zoet en zuur

Toen onze peuter voor het eerst in een schijfje citroen hapte, vertrok hij zijn neusje, stak zijn tong uit en kneep zijn oogjes stijf dicht. ‘Sjuuw,’ zei hij (zuur).

We hebben een koning!

Eerst kwetste ik mijn man met allerlei gemene dingen die ik zei, toen ik een keer mijn zin niet kreeg. Vervolgens stootte ik het gezag van de Heilige Geest af die mij aan bijbelteksten herinnerde waaruit mijn zondige houding bleek. Was het koesteren van mijn hardnekkige trots echt belangrijker dan de bijkomende schade aan mijn huwelijk en mijn ongehoorzaamheid aan God? Welnee, natuurlijk niet. Toen ik het ten slotte over mijn hart kon verkrijgen om de Heer en mijn man om vergeving te vragen, had ik een waar spoor van verwondingen achtergelaten. Dat was het gevolg van het negeren van wijze raad en het leven alsof ik aan niemand dan mijzelf verantwoording schuldig was.

Onbetaalbare lofprijs

Schrijven is voor mij een middel om God te verheerlijken en te dienen. Dat geldt des te sterker nu ik door mijn gezondheidsproblemen een stuk minder mobiel ben. Toen een kennis van me zei dat hij niet veel had aan wat ik allemaal op papier zette, raakte ik dan ook behoorlijk ontmoedigd. Ik begon eraan te twijfelen of mijn schrijfseltjes voor God wel de waarde hadden die ik eraan hechtte.

Overvloedige vrucht

In het voorjaar en de zomer heb ik altijd veel bewondering voor de vruchten die in de tuin van onze buren groeien. Hun goed onderhouden wijnranken groeien over een hek heen dat onze tuinen van elkaar scheidt, en brengen grote trossen druiven voort. Takken met mooie paarse pruimen en forse sinaasappels hangen net binnen ons bereik.

Weg is de schuld

Als jong meisje had ik eens een vriendin gevraagd om samen met mij naar een cadeauwinkel in de buurt te gaan. Ik was geschokt toen ze een handjevol kleurige haardspeldjes in mijn jaszak duwde, en me de winkel uit trok zonder ervoor te betalen. Een week lang vrat het schuldgevoel aan me voordat ik het aan mijn moeder durfde te vertellen. Onder tranen kwam het hele verhaal eruit.

Gods liefde weerspiegelen

Ik had het voorrecht dat ik mantelzorger voor mijn moeder was, toen ze voor haar behandeling in een kankerkliniek moest verblijven. Zelfs op de dagen waarop ze het bijzonder zwaar had, las ze in de Bijbel en bad ze voor andere mensen, nog voordat ze ’s morgens opstond.

Toegeven dat je fout zat

De deadline voor iets dat ik moest schrijven hing als een donkere wolk boven me, maar mijn gedachten gingen steeds terug naar de ruzie die ik eerder op de ochtend met mijn man had gehad. Ik zat maar naar de knipperende cursor te staren, terwijl mijn vingers op het toetsenbord rustten. Hij zat toch ook fout, Heer.

Gods Woord opzuigen

Toen onze zoon Xavier kleuter was, gingen we als gezin een keer naar het Monterey Baai Aquarium. Toen we het gebouw betraden wees ik op een gigantische plastiek die aan het plafond hing. ‘Kijk, een bultrugwalvis.’

Een kopje troost delen

Een vriendin stuurde me wat van haar zelfgemaakte aardewerk. Toen ik de doos opende zag ik dat de kostbare voorwerpen tijdens de reis beschadigd waren. Een van de kopjes was in een paar grote stukken, een heleboel scherven en wat hoopjes stof uiteengevallen