Auteurs

View All

Artikelen door Xochitl Dixon

Wat we kunnen doen

Hoewel hij aan bed gebonden was, breide Morrie Boogaart (92 jaar oud) mutsen voor de daklozen in Michigan. In vijftien jaar tijd zou hij ruim 8000 mutsen gebreid hebben. In plaats van bezig te zijn met zijn leeftijd of zijn gebreken, steeg Boogaart boven zichzelf uit en deed hij wat hij kon om anderen te helpen. Zoals hij zei gaf zijn ‘arbeid’ hem een goed gevoel en een doel in zijn leven. Hij zei: ‘Dit blijf ik doen tot ik naar de Heer ga’, wat in februari 2018 het geval was. Hoewel de meeste personen die een muts van hem dragen zijn verhaal niet zullen kennen en niet weten wat hij voor elk hoofddeksel opgaf, is Boogaarts simpele daad van volharding een inspirerend voorbeeld voor mensen over de hele wereld.

Dankbaarheid leren

Alle jaren van vermoeidheid veroorzaakt door de chronische pijn en de frustratie vanwege mijn beperkte mobiliteit werden me eindelijk te veel. In mijn ontevredenheid begon ik dingen te eisen en werd ik ondankbaar. Ik begon te klagen over de tekortschietende zorg van mijn man. Ik maakte me druk over de manier waarop hij het huis schoonmaakte. Hij is de beste kok die ik ken, maar ik mopperde over de maaltijden die altijd maar hetzelfde waren. Toen hij me uiteindelijk vertelde dat mijn al mijn gemopper hem behoorlijk kwetste, nam ik hem dat kwalijk. Hij had geen flauw idee wat ik doormaakte. Ten slotte liet God me zien hoe verkeerd ik bezig was en vroeg ik mijn man en God om vergeving.

Mijn ware gezicht

Jarenlang had ik last van gevoelens van minderwaardigheid en schaamte om mijn niet zo nette verleden. Dit had een negatief effect op praktisch elk aspect van mijn leven. Wat nu als anderen de ware aard van mijn bevlekte imago ontdekten? Hoewel God me hielp om de moed te verzamelen en een vrouw uit de leiding van een christelijke organisatie voor de lunch uit te nodigen, streefde ik ernaar om als een perfect persoontje over te komen. Ik kuiste ons hele huis, bereidde een driegangenmenu voor en trok mijn mooiste jeans en bloes aan.

De juiste manier van bidden

Ik heb altijd veel bewondering voor mensen die trouw gebedsverzoeken uit allerlei bladen knippen en alle dingen waarvoor ze bidden en danken nauwkeurig bijhouden. Het inspireert me als mensen samenkomen om te bidden, of avond na avond bij hun bed neerknielen om hun gebeden te zeggen. Jarenlang heb ik dat ook geprobeerd. Ik streefde naar een volmaakt gebedsleven en deed mijn best om de mooie gebeden en woorden over te nemen, waarin velen zo veel beter zijn dan ik. Zo probeerde ik iets te ontrafelen wat ik als een groot mysterie zag, en verlangde ik er vurig naar om ook ‘de juiste manier van bidden’ te hebben.

Voorbij de sterren

In 2011 vierde de NASA dat de organisatie al dertig jaar aan ruimteonderzoek deed. In die drie decennia hadden spaceshuttles meer dan 355 mensen de ruimte in gebracht, onder andere om het Internationale Ruimtestation ISS te bouwen. Tegenwoordig zijn vijf shuttles buiten bedrijf en heeft de NASA de aandacht verlegd naar verkenning van de diepe ruimte.

Gulle gevers

Nadat de leiders op een rijtje gezet hadden wat God in de geschiedenis van onze gemeente al gedaan had, kwamen ze met een plan voor een nieuwe sportruimte als middel om onze gemeenschap te dienen. Daarbij kondigden ze aan dat zij als eersten een bedrag voor de bouw ervan zouden geven. In eerste instantie bad ik met een hart dat zuur en egoïstisch was. Ik wilde niet nog meer geld geven dat we al bijdroegen. Maar mijn man en ik waren het er wel over eens dat we voor het project zouden bidden. En terwijl we nadachten over alles waarmee God ons steeds weer zegent, besloten we uiteindelijk toch een maandelijkse bijdrage te geven. Van alle giften van de gemeenteleden samen kon het gebouw gerealiseerd worden.

De machtige Maker

Als amateurfotograaf houd ik ervan om met mijn camera glimpen van Gods creativiteit vast te leggen. Zijn vingerafdruk neem ik waar in elk teer bloemblaadje, elke stralende zonsopkomst en in elke bewolkte of met sterren gevulde hemel.

Een goede pappie

Toen onze zoon Xavier nog klein was, moest mijn man vaak voor zaken op reis. Hoewel zijn vader geregeld belde, waren er ook avonden waarop alleen een belletje Xavier niet kon troosten. Om hem te helpen met slapen pakte ik dan vaak onze foto-albums erbij. Ik wees foto’s aan waarop hij samen met zijn vader te zien was, en vroeg: ‘Weet je dit nog?’

Overvloedig liefdebetoon

Als we onze trouwdag vieren geeft mijn man Alan me altijd een grote bos bloemen. Het jaar waarin hij door een reorganisatie zijn baan kwijt raakte, verwachtte ik niet dat hij deze kostbare traditie zou voortzetten. Maar op de dag waarop we negentien jaar getrouwd waren, werd ik begroet door een enorme, kleurige vaas met bloemen op de eettafel. Omdat hij dit jaarlijkse gebruik zo belangrijk vond, had Alan elke maand wat geld opzij gelegd om er zeker van te zijn dat hij me met dit persoonlijke blijk van liefde kon blijven verrassen.

Ik zie je

Toen onze Xavier twee was, waren we een keer met hem in een kleine schoenenwinkel. Daar rende hij de hele tijd tussen de rijen door. Hij dook weg achter stapels schoenendozen en giechelde wanneer mijn man Alan zei: ‘Ik zie je!’

Zoals beloofd

Toen we een paar dagen vrij waren, schreven mijn man en ik ons in voor een rustig raftingtochtje over de Chattahoocheerivier in Georgia. Gekleed in sandalen, een zomers jurkje en een breedgerande hoed moest ik wel even kreunen toen we erachter kwamen dat de tocht ook over enkele stroomversnellingen zou gaan. Dat hadden ze in de advertentie niet gezegd! Gelukkig was er een stel bij dat veel ervaring had in wildwaterraften. Ze leerden mijn man wat basisprincipes van het peddelen, en beloofden ons veilig naar onze bestemming te navigeren. Ik was maar wat dankbaar voor het zwemvest dat ik aan had, en schreeuwde erop los en hield me stevig vast aan het plastic handvat. Ik werd pas weer rustig toen we het modderige, traag stromende gedeelte van de rivier bereikt hadden. Ik stapte op de kant en liet het water uit mijn handtas stromen, terwijl mijn man me hielp om de onderkant van mijn drijfnatte jurk uit te wringen. De tocht had anders uitgepakt dan de advertentie had aangegeven, maar we konden er samen wel om lachen.

De volmaakte Vader

Ik stond in een drukke winkel in een gangpad te zoeken naar de perfecte kaart voor vaderdag. Dat viel nog niet mee. Hoewel we ons weer met elkaar verzoend hadden na jaren van een gespannen relatie, had ik nooit een hechte band met mijn vader gehad.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.