Voor iedereen
In de huidige cultuur die zo door beroemdheid geobsedeerd is, hoeft het je niet te verbazen dat bedrijven ‘beroemdheden als producten in de markt zetten [. . .] waarbij zij hun persoonlijke tijd en aandacht kunnen verkopen’. In een artikel in The New Yorker schreef Vauhini Vara dat je voor $15.000 een persoonlijke ontmoeting met de zangeres Shakira kon krijgen, en voor $12.000 een lunch voor twaalf personen, op zijn eigen landgoed verzorgd door de bekende kok Michael Chiarello.
Leven in volheid
Toen ik bij mijn zus en haar gezin langsging, lieten mijn neefjes me blij hun nieuwe systeem voor huishoudkarweitjes zien. Het heette ‘Choropoly’ (karweitjes zijn ‘chores’ in het Engels), en bestond uit schrijfborden (een per kind) met verschillend gekleurde vlakken, waarop ze hun klusjes konden bijhouden. Als ze iets klaar hadden, mochten ze een groen vak inkleuren, waardoor ze er punten bij kregen. Bij verkeerd gedrag, zoals open laten staan van de achterdeur, werden er weer punten afgetrokken. Als ze genoeg punten hadden verzameld, volgde er een beloning, zoals meer computertijd. Dankzij dit systeem zijn mijn neefjes doorgaans behoorlijk gemotiveerd om hun karweitjes op tijd af te maken en de deur altijd achter zich te sluiten.
Gods liefde weerspiegelen
Ik had het voorrecht dat ik mantelzorger voor mijn moeder was, toen ze voor haar behandeling in een kankerkliniek moest verblijven. Zelfs op de dagen waarop ze het bijzonder zwaar had, las ze in de Bijbel en bad ze voor andere mensen, nog voordat ze ’s morgens opstond.
Een minzame reactie
Het golftoernooi van de US Masters werd in 1934 voor het eerst gehouden, en sindsdien zijn er maar drie spelers in geslaagd het twee keer achter elkaar te winnen. Op 10 april 2016 leek de toen tweeëntwintig jaar oude Jordan Spieth de vierde te worden die dat lukte. Maar bij de laatste negen holes ging het opeens minder goed, en hij eindigde op een gedeelde tweede plaats. Ondanks zijn teleurstellende verlies reageerde Spieth uiterst minzaam op de winnaar, Danny Willett. Hij feliciteerde hem met zijn overwinning en met de geboorte van zijn eerste kind, wat hij ‘veel belangrijker dan golf’ noemde.
Trainen voor het leven
Mijn training voor een lange-afstandsloop ging niet zo goed. De laatste proefronde die ik gelopen had was domweg teleurstellend. De helft van de tijd moest ik lopen in plaats van rennen, en één keer moest ik zelfs even gaan zitten. Het voelde alsof ik voor een mini-test gezakt was.
Vrede en vertrouwen
Toen ik zes was, stapte ik voor het eerst in een achtbaan. Ik was samen met mijn oudere broers. Zodra we voor het eerst met grote vaart door een bocht gingen, begon ik te schreeuwen: ‘Stop dat ding nu meteen! Ik wil eruit!’ Natuurlijk stopte de achtbaan niet en moest ik de rit tot het eind uitzitten. Ik hield de reling zo stevig vast dat mijn knokkels wit werden.
De belijdenis van een professor
Vol afschuw over de slechte schrijfprestaties van zijn studenten dacht de vermaarde auteur en professor David Foster Wallace erover na hoe hij hun schrijfvaardigheden zou kunnen verbeteren. Maar opeens kwam er een vraag in hem op waarvan hij zelf flink schrok. Wallace vroeg zich plotseling af waarom een student zou luisteren naar iemand die ‘zo zelfingenomen, bekrompen, en neerbuigend’ was als hij. Hij besefte dat zijn trots een probleem was.
Nozomi, Japans voor hoop
In 2011 werd een deel van Japan ten noorden van Tokyo getroffen door een aardbeving met een kracht van 9 op de schaal van Richter, die samen met de tsunami die erop volgde aan 19.000 mensen het leven kostte en 230.000 huizen verwoestte. Na de aardbeving werd het Nozomi-project in het leven geroepen, van het Japanse woord voor ‘hoop’. Dat werd opgezet om de getroffen gemeenschappen van een inkomen te voorzien en waardigheid en hoop in de levende God te geven.
Een nieuw mens
Toen een groep tieners in Montego Bay op Jamaica een verzorgingshuis voor ouderen bezocht, viel het oog van een van hen op een eenzaam uitziende man achterin de zaal. Zo op het oog leek hij weinig meer te hebben dan het bed waarop hij lag, een bed waar hij vanwege zijn handicap ook niet zomaar vanaf kon.
Alle generaties
Mijn ouders zijn in 1933 getrouwd, midden in de ‘Grote Depressie’. Mijn vrouw en ik zijn babyboomers, uit de geboortegolf van na de Tweede Wereldoorlog. Onze vier dochters zijn in de jaren zeventig en tachtig geboren en horen bij Generaties X en Y. We zijn in zulke verschillende tijden opgegroeid, en het is dus niet zo gek dat we over zoveel dingen heel verschillend denken.
Het voorrecht van de toegang
Het was maar een replica, maar toch was de tabernakel die in het zuiden van Israël was opgesteld indrukwekkend genoeg. Op ware grootte en zo getrouw mogelijk nagemaakt volgens de aanwijzingen in Exodus 25-27 (en met echt goud en acaciahout natuurlijk), stond hij daar in de Negev-woestijn.
Vergeven!
Mijn vriend Norm Cook wilde af en toe zijn gezinsleden verrassen als hij uit zijn werk thuis kwam. Dan deed hij de voordeur open, stapte naar binnen en riep luid: ‘Je bent vergeven!’ Dat deed hij niet omdat zijn gezin hem iets misdaan had en zijn vergeving nodig had. Hij herinnerde hen eraan dat ze door de dag heen vast en zeker wel gezondigd hadden, en dankzij Gods genade volledig vergeven waren.
