Hij luistert altijd
Mijn vader was een man van weinig woorden. Aan jaren in het leger had hij een gehoorbeschadiging overgehouden, en hij droeg een gehoortoestel. Op een middag zat ik wat langer met mijn moeder te praten dan hij nodig vond, en zei hij met een speels lachje om zijn mond: ‘Als ik rust en stilte wil, hoef ik alleen maar dit te doen.’ In één beweging stak hij zijn twee armen omhoog en zette hij zijn beide gehoorapparaatjes uit. Daarna legde hij zijn armen achter zijn hoofd en sloot met een serene glimlach zijn ogen.
De gave van het geven
Een voorganger preekte over ‘geven’, en prikkelde zijn gemeente met de volgende uitdaging: ‘Wat zou er gebeuren als we allemaal onze jas uitdeden en weggaven aan mensen die hem harder nodig hebben dan wij?’ Vervolgens trok hij zijn eigen jasje uit en legde dat op het podium voorin de kerk. Tientallen anderen volgden zijn voorbeeld. Het was in de winter, dus voor velen was de terugreis naar huis die keer wat minder comfortabel. Maar tientallen mensen in nood kregen het die winter iets warmer.
Loslaten
Toen we een bepaald aantal jaren getrouwd waren, huurde mijn man voor de gelegenheid een tandem. Zo konden we samen een romantisch avontuur beleven. Toen we van start gingen, merkte ik al snel dat mijn uitzicht als achterste fietser flink beperkt werd door de brede schouders van mijn man die voor me zat. Ook zat mijn stuur vast, ik kon het niet bewegen of enige invloed op de richting van de tandem uitoefenen. Alleen wie vooraan zat kon onze richting bepalen. Het achterste stuur diende alleen om het gewicht van mijn bovenlichaam te dragen. Ik had de keus om gefrustreerd te raken over mijn gebrek aan controle, of om me aan de tocht over te geven en erop te vertrouwen dat Mike ons veilig bracht waar we heen zouden gaan.
Een heerlijke geur
De schrijfster Rita Snowden heeft een mooi verhaal geschreven over een bezoek aan klein dorpje bij het Engelse Dover. Op een middag zat ze op het terras van een café van een kop thee te genieten, toen het tot haar doordrong dat ze een heerlijke geur rook. Rita riep een ober en vroeg waar de geur vandaan kwam. Hij vertelde haar dat het kwam van de mensen die voorbij liepen. De meeste inwoners van het dorp werkten in een nabijgelegen parfumfabriek. Als ze van hun werk naar huis terugliepen, droegen ze de geur die in hun kleren zat met zich mee, en verspreidden die door de hele straat.
Geniet van het uitzicht
Zonsondergang. Mensen hebben de neiging om te stoppen met wat ze aan het doen zijn, om ernaar te kijken, er foto’s van te maken en van het schitterende uitzicht te genieten.
Thuis bij Jezus
‘Oost west, thuis best.’ Dit spreekwoord weerspiegelt een diep geworteld verlangen in ons naar een plek waar we kunnen uitrusten en thuishoren. Op dit verlangen naar een plek waar je je kunt wortelen ging Jezus in toen Hij en zijn vrienden hun laatste gezamenlijke maaltijd genoten. Hij sprak met hen over zijn sterven en opstanding, wat stond te gebeuren. Hij beloofde dat Hij weliswaar zou weggaan, maar dat Hij voor hen ook weer zou terugkeren. En Hij zou een plaats voor hen klaarmaken waar ze konden wonen, waar ze thuis konden zijn.
Hij begrijpt ons en geeft om ons
Toen hem gevraagd werd of hij dacht dat gebrek aan kennis en onverschilligheid in onze moderne samenleving een probleem vormden, zei een man bij wijze van grap: ‘Ik weet het niet en het kan me ook niet schelen.’
Wat de liefde kost
Onze dochter barstte in tranen uit toen we afscheid namen van mijn ouders. Nadat ze ons in Engeland bezocht hadden, begonnen ze aan de lange reis terug naar waar ze in Amerika woonden. ‘Ik wil niet dat ze weggaan,’ zei ze. Terwijl ik haar troostte, merkte mijn man op: ‘Ik ben bang dat dát is wat de liefde kost.’
Denk terug aan het kruis
In de kerk waar ik naartoe ga staat voorin de kerkzaal een groot kruis. Het symboliseert het oorspronkelijke kruis waaraan Jezus stierf, de plek waar onze zonde zijn heiligheid kruiste. Daar liet God toe dat zijn volmaakte Zoon stierf omwille van alles wat wij ooit verkeerd gedaan, gezegd of gedacht hebben. Aan het kruis voltooide Jezus het werk dat nodig was om ons te redden van de dood die wij verdienden (Rom. 6:23).
Verlaten omwille van ons
Wordt pijn draaglijker als er een vriend bij je is? Onderzoekers van de Universiteit van Virginia hebben een fascinerend onderzoek gedaan om die vraag te beantwoorden. Ze wilden zien hoe de hersenen reageerden op het vooruitzicht op pijn, en of iemand zich anders gedroeg wanneer hij de dreiging van pijn alleen het hoofd moest bieden, of wanneer hij de hand van een vreemde of van een goede vriend vasthield.
Laat je haar loshangen
Kort voordat Jezus gekruisigd zou worden, goot een vrouw genaamd Maria een fles dure parfum over zijn voeten uit. Vervolgens droogde zij ze af met haar haar (Joh. 12:3), iets wat misschien nog veel gewaagder was. Ze gaf wat misschien wel al haar spaargeld was, maar ook zette ze zo haar reputatie op het spel. In de cultuur van het eerste-eeuwse Midden-Oosten zou een fatsoenlijke vrouw nooit haar haar in het openbaar los hebben laten hangen. Maar wie waarlijk aanbidt maakt zich er niet zo druk over wat anderen van je kunnen denken (2 Sam. 6:21-22). Om Jezus te eren, was Maria bereid om als onfatsoenlijk, of zelfs onzedelijk bekend te staan.
Waarom vergeven?
Toen een vriendin me een keer verraadde, wist ik dat ik haar zou moeten vergeven, maar wist ik niet zeker of ik dat kon. Haar woorden hadden me diep gekwetst, en de pijn en boosheid zaten me enorm dwars. Hoewel we er daarna samen over praatten en ik zei dat ik haar vergeven had, voelde ik nog een hele tijd scheuten van pijn als ik haar zag, en zo wist ik dat ik de bitterheid en afkeer op de een of andere manier vasthield. Maar op een dag verhoorde God mijn gebed en gaf Hij me de kracht om het helemaal los te laten. Eindelijk was ik vrij.
