Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Thuis bij Jezus

‘Oost west, thuis best.’ Dit spreekwoord weerspiegelt een diep geworteld verlangen in ons naar een plek waar we kunnen uitrusten en thuishoren. Op dit verlangen naar een plek waar je je kunt wortelen ging Jezus in toen Hij en zijn vrienden hun laatste gezamenlijke maaltijd genoten. Hij sprak met hen over zijn sterven en opstanding, wat stond te gebeuren. Hij beloofde dat Hij weliswaar zou weggaan, maar dat Hij voor hen ook weer zou terugkeren. En Hij zou een plaats voor hen klaarmaken waar ze konden wonen, waar ze thuis konden zijn.

Hij begrijpt ons en geeft om ons

Toen hem gevraagd werd of hij dacht dat gebrek aan kennis en onverschilligheid in onze moderne samenleving een probleem vormden, zei een man bij wijze van grap: ‘Ik weet het niet en het kan me ook niet schelen.’

Wat de liefde kost

Onze dochter barstte in tranen uit toen we afscheid namen van mijn ouders. Nadat ze ons in Engeland bezocht hadden, begonnen ze aan de lange reis terug naar waar ze in Amerika woonden. ‘Ik wil niet dat ze weggaan,’ zei ze. Terwijl ik haar troostte, merkte mijn man op: ‘Ik ben bang dat dát is wat de liefde kost.’

Denk terug aan het kruis

In de kerk waar ik naartoe ga staat voorin de kerkzaal een groot kruis. Het symboliseert het oorspronkelijke kruis waaraan Jezus stierf, de plek waar onze zonde zijn heiligheid kruiste. Daar liet God toe dat zijn volmaakte Zoon stierf omwille van alles wat wij ooit verkeerd gedaan, gezegd of gedacht hebben. Aan het kruis voltooide Jezus het werk dat nodig was om ons te redden van de dood die wij verdienden (Rom. 6:23).

Verlaten omwille van ons

Wordt pijn draaglijker als er een vriend bij je is? Onderzoekers van de Universiteit van Virginia hebben een fascinerend onderzoek gedaan om die vraag te beantwoorden. Ze wilden zien hoe de hersenen reageerden op het vooruitzicht op pijn, en of iemand zich anders gedroeg wanneer hij de dreiging van pijn alleen het hoofd moest bieden, of wanneer hij de hand van een vreemde of van een goede vriend vasthield.

Laat je haar loshangen

Kort voordat Jezus gekruisigd zou worden, goot een vrouw genaamd Maria een fles dure parfum over zijn voeten uit. Vervolgens droogde zij ze af met haar haar (Joh. 12:3), iets wat misschien nog veel gewaagder was. Ze gaf wat misschien wel al haar spaargeld was, maar ook zette ze zo haar reputatie op het spel. In de cultuur van het eerste-eeuwse Midden-Oosten zou een fatsoenlijke vrouw nooit haar haar in het openbaar los hebben laten hangen. Maar wie waarlijk aanbidt maakt zich er niet zo druk over wat anderen van je kunnen denken (2 Sam. 6:21-22). Om Jezus te eren, was Maria bereid om als onfatsoenlijk, of zelfs onzedelijk bekend te staan.

Waarom vergeven?

Toen een vriendin me een keer verraadde, wist ik dat ik haar zou moeten vergeven, maar wist ik niet zeker of ik dat kon. Haar woorden hadden me diep gekwetst, en de pijn en boosheid zaten me enorm dwars. Hoewel we er daarna samen over praatten en ik zei dat ik haar vergeven had, voelde ik nog een hele tijd scheuten van pijn als ik haar zag, en zo wist ik dat ik de bitterheid en afkeer op de een of andere manier vasthield. Maar op een dag verhoorde God mijn gebed en gaf Hij me de kracht om het helemaal los te laten. Eindelijk was ik vrij.

Onze beste vriend

Toen ik twaalf was, verhuisde ons gezin naar een stad die midden in de woestijn lag. Als we in de hete lucht op mijn nieuwe school gymles hadden gehad, renden we naar de kraan om te drinken. Omdat ik wat klein en mager was voor mijn leeftijd, werd ik wel eens opzij geduwd terwijl ik in de rij stond te wachten. Op een dag zag mijn vriend Jose, die juist sterk en groot voor zijn leeftijd was, dat dit weer gebeurde. Hij ging voor me staan en stak zijn sterke arm uit om voor mij de weg vrij te maken. ‘Hé,’ riep hij, ‘laat Banks nu eerst drinken!’ Daarna had ik nooit meer moeite om op mijn beurt bij de kraan te komen.

Een geloofsreis

Sinds de eerste uitgave in 1880 is er geen moment geweest waarop het boek Ben-Hur: A Tale of the Christ van Lew Wallace niet herdrukt werd. Het wordt wel het meest invloedrijke christelijke boek van de negentiende eeuw genoemd. Tot op de dag van vandaag wordt het veel gelezen, dit verhaal waarin ware gebeurtenissen uit het leven van Jezus gecombineerd worden met dat van een fictieve jonge Joodse edelman genaamd Judah Ben-Hur.

Een herder voor het leven

Toen onze zoon op school van klas veranderde, riep hij: ‘Ik wil mijn juf heel mijn leven houden!’ Hij had er wat hulp bij nodig om te begrijpen dat het nu eenmaal bij het leven hoort, dat je geregeld van juf of meester wisselt. Je kunt je zelfs afvragen of er überhaupt een relatie is die je hele leven kan blijven.

Godliman Street

Samen met mijn vrouw Carolyn liep ik door Londen, toen we bij een straat kwamen die Godliman Street heette. Daar hoorden we van iemand dat daar eens een man leefde die zo vroom (‘godly’) was, dat de straat in de volksmond ‘that godly man’s street’ genoemd werd. Dit deed me aan een verhaal uit het Oude Testament denken.

Wat is er blijvend?

Een vriend van me, die onlangs door allerlei moeilijkheden is heengegaan, schreef: ‘Als ik over de laatste vier semesters van mijn leven als student nadenk, is er heel veel veranderd . . . Het is om bang van te worden, heel erg bang. Er is niets dat voor altijd blijft.’

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.