Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Gods Woord opzuigen

Toen onze zoon Xavier kleuter was, gingen we als gezin een keer naar het Monterey Baai Aquarium. Toen we het gebouw betraden wees ik op een gigantische plastiek die aan het plafond hing. ‘Kijk, een bultrugwalvis.’

Gekomen om te dienen

In onze kerk was het moment gekomen om een nieuwe groep leiders te benoemen. Als symbool voor hun taak als dienende leider namen de oudsten van de gemeente deel aan een bijzondere ceremonie waarbij ze elkaars voeten wasten. Inclusief de voorganger wasten ze stuk voor stuk de voeten van alle anderen onder het toeziend oog van de hele gemeente.

Samen spelen in harmonie

We woonden een optreden van de schoolband bij waarin onze kleindochter meespeelde, en ik was onder de druk van de manier waarop deze groep elfen twaalfjarigen samen speelde. Als ze allemaal solo hadden willen optreden, dan hadden ze in hun eentje nooit bereikt wat ze samen wel konden. De verschillende soorten blazers en percussionisten speelden elk hun deel en de harmonie die resulteerde was prachtig.

Stilte

Schrikachtige kippen stoven weg toen de hulptrucks langs de verweerde hutten in het dorp ratelden. Kinderen op blote voeten staarden naar ons. Op deze door de regen verwoeste ‘weg’ kwam niet veel verkeer.

Een kopje troost delen

Een vriendin stuurde me wat van haar zelfgemaakte aardewerk. Toen ik de doos opende zag ik dat de kostbare voorwerpen tijdens de reis beschadigd waren. Een van de kopjes was in een paar grote stukken, een heleboel scherven en wat hoopjes stof uiteengevallen

Positieve woorden

Op de werkvloer zijn bemoedigende woorden van groot belang. De manier waarop werknemers met elkaar praten heeft invloed op de tevredenheid van klanten, de winst die het bedrijf maakt en op de onderlinge waardering als collega’s. Uit onderzoeken is gebleken dat de meest efficiënt werkende groepen elkaar onderling zes keer vaker complimenten geven dan dat ze afkeurende of sarcastische uitspraken doen of van mening verschillen. In de minst productieve teams bestaat de neiging om ongeveer drie negatieve opmerkingen te maken tegenover elke uitspraak waarmee de ander verder geholpen wordt.

Gedreven

Een paar maanden geleden kreeg ik een e-mail met een uitnodiging om me aan te sluiten bij een internet-community van ‘gedreven mensen’. Ik wilde wel eens weten wat ‘gedreven’ precies betekende, en kwam erachter dat een gedreven persoon iemand is die uiterst gemotiveerd is om te slagen en die zich tot het uiterste zal inspannen om zijn doel te bereiken.

Een volmaakte vader

Laatst gaf mijn vader iets toe. Hij zei: ‘Toen jij opgroeide was ik wel erg vaak weg.’

Tijd samen

Tijdens de twee uur durende terugreis van de bruiloft van een familielid vroeg mijn moeder voor de derde maal welke nieuwe dingen ik voor mijn werk te doen had. Opnieuw vertelde ik haar wat dingen alsof het voor het eerst was. Ondertussen vroeg ik me vertwijfeld af hoe ik het in vredesnaam zo kon brengen dat ze zou onthouden wat ik zei. Mijn moeder leed aan Alzheimer, een progressieve ziekte die het geheugen aantast, gedrag nadelig kan beïnvloeden en uiteindelijk tot verlies van spraakvermogen kan leiden, naast allerlei andere verschijnselen.

Levend gemaakt

Toen hij jong was, reisde mijn vader eens met wat vrienden naar een sportevenement in een andere stad, toen hun auto door de regen slipte en van de weg raakte. Door de botsing raakte een van zijn vrienden verlamd, een andere kwam bij het ongeluk om. Mijn vader werd dood verklaard en naar een mortuarium gebracht. Zijn ouders, die diep geschokt en erg verdrietig waren, kwamen om hem te identificeren. Mijn vader bleek echter in een diepe coma te liggen, waaruit hij later ook weer ontwaakte. Hun verdriet veranderde in opluchting en grote blijdschap.

De samenbindende kracht van de vrede

Toen ik mijn vriendin een e-mail gestuurd had over iets waarover we van mening verschilden, kreeg ik geen reactie terug. Was ik te ver gegaan? Ik wilde de situatie niet erger maken door er over door te zeuren, maar ik wilde het ook niet tussen ons in laten staan. Binnenkort zou zij naar het buitenland gaan, en voor die tijd moest het uit de lucht zijn, vond ik. Als ik in de dagen die volgden aan haar dacht, dan bad ik voor haar en voor de situatie, waarvan ik niet wist hoe die verder zou gaan. Dat duurde tot ik haar op een ochtend in het park zag, toen ik er een wandelingetje ging maken. Haar gezicht betrok toen ze me zag. ‘Dank U Heer, dat ik de gelegenheid heb om met haar praten,’ zei ik zachtjes in mezelf, toen ik met een warme glimlach naar haar toe stapte. We praatten open over alles en konden het uit de weg ruimen.

Het ritme van de genade

Een vriend van ons en zijn vrouw, die nu in de negentig zijn en zesenzestig jaar getrouwd zijn, schreven hun familiegeschiedenis op voor hun kinderen, kleinkinderen en de generaties daarna. In het laatste hoofdstuk, ‘Een brief van mam en pap’, beschreven ze een aantal belangrijke levenslessen die ze door de jaren heen geleerd hadden. Een ervan zette me stil en bracht me ertoe van mijn eigen leven de balans op te maken: ‘Als je merkt dat het christendom je afmat en al je energie opslurpt, dan beoefen je meer een religie, dan dat je van een relatie met Jezus Christus geniet. Als je met de Heer leeft zul je niet vermoeid raken; dat geeft je energie, zorgt ervoor dat je weer op krachten komt en zet je leven in vuur en vlam’ (Mat. 11:28-29).