Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

De belofte van een vredige woonplek

Vijfenzestig miljoen. Dat is het aantal vluchtelingen dat er momenteel wereldwijd is. Zoveel mensen die zich vanwege conflicten of vervolging gedwongen zagen huis en haard achter te laten. Het zijn er meer dan ooit in de geschiedenis. De Verenigde Naties hebben de leiders tot samenwerking opgeroepen om de vluchtelingen op te vangen, zodat ieder kind naar school kan, iedere volwassene kan werken en elk gezin een huis zal hebben.

Gaan angst maar vertrouwen

‘Mijn man kon promotie maken, maar dan moest hij in het buitenland gaan werken. Ik durfde dat niet aan, en daarom sloeg hij het aanbod af, hoewel hij het erg jammer vond,’ vertelde een vriendin me. Ze legde uit dat de angst voor zo’n grote verandering haar ervan weerhield om aan een nieuw avontuur te beginnen, en dat ze zich soms wel eens afvroeg wat ze misten doordat ze bleven waar ze waren.

Onder zijn vleugels

Als ik aan bescherming denk, zijn de veren van een vogel niet het eerste wat in me opkomt. En toch, hoe mager veren als bescherming ook lijken, ze hebben meer te bieden dan je op het eerste gezicht zou denken.

Liefde voor kinderen

Thomas Barnardo begon in 1865 aan zijn medische opleiding in een Londens ziekenhuis. Zijn droom was om als zendingsarts in China te gaan werken. Maar al gauw zag Barnado hoe hoog de nood in zijn eigen voortuin was: de vele dakloze kinderen die op de straten van Londen leefden en stierven. Hij besloot iets aan die afschuwelijke situatie te doen. Barnardo begon diverse tehuizen voor berooide kinderen in de Londense wijk East End, waarmee hij zo’n 60.000 jongens en meisjes uit hun armoedige omstandigheden redde en hun mogelijk te vroege dood wist te voorkomen. De Engelse theoloog John Stott zei over hem: ‘Vandaag de dag zouden we hem de beschermheilige van de straatkinderen kunnen noemen.’

Van angst naar vertrouwen

De woorden van de dokter vielen als een steen op haar maag. Kanker. Haar wereld stopte met draaien toen ze aan haar man en kinderen dacht. Ze hadden zo hard gebeden, en op een andere uitslag gehoopt. Hoe moest het nu? De tranen stroomden over haar gezicht toen ze zachtjes bad: ‘O God, hier kunnen wij helemaal niets tegen doen. Weest U alstublieft onze kracht.’

Dankbaarheid

In Australië kan het uren duren om van de ene stad naar de andere te rijden. Vermoeidheid kan gemakkelijk tot ongelukken leiden. In het drukke vakantieseizoen worden er daarom langs de voornaamste wegen rustplekken opgezet waar vrijwilligers koffie schenken. Mijn vrouw Merryn en ik zijn al heel wat keren bij dergelijke plekken gestopt, en we zijn ze erg gaan waarderen.

Als we maar . . .

Toen we parkeerplaats afreden, remde mijn man de auto af om een jonge vrouw op de fiets voor te laten gaan. Toen Tom naar haar knikte om aan te geven dat ze door mocht rijden glimlachte ze, zwaaide ze en reed verder. Luttele seconden later smeet de chauffeur van een SUV die geparkeerd stond zijn deur open, waardoor hij de jonge vrouw op de fiets tegen de stoep sloeg. Met bebloede benen keek ze aangeslagen naar haar fiets die helemaal in de kreukels lag.

Het gezicht van onze Vader

Ik herinner me mijn vaders gezicht nog goed. Je kon er weinig aan aflezen. Hij was vriendelijk, maar ook stoïcijns en naar binnen gekeerd. Als kind zocht ik zijn gezicht vaak af op zoek naar een glimlach, of een ander blijk van genegenheid. Je bent je gezicht. Een frons, een norse blik, een glimlach en rimpels om je ogen geven aan hoe je over de ander denkt. Je gezicht verraadt vaak wat je voelt.

Het hart van Jezus

Een Australische journalist die vierhonderd dagen in een Egyptische gevangenis had gezeten, gaf aan een dubbel gevoel te hebben toen hij vrijgelaten werd. Uiteraard was hij opgelucht, maar aan de andere kant vertelde hij dat hij erg bezorgd was over de vrienden die hij nu moest achterlaten. Hij vond het heel zwaar om afscheid te moeten nemen van zijn collega-journalisten die tegelijk met hem gearresteerd en opgesloten waren, zei hij. Hij had er geen idee van hoe lang zij nog vast zouden zitten.

Voor iedereen

In de huidige cultuur die zo door beroemdheid geobsedeerd is, hoeft het je niet te verbazen dat bedrijven ‘beroemdheden als producten in de markt zetten [. . .] waarbij zij hun persoonlijke tijd en aandacht kunnen verkopen’. In een artikel in The New Yorker schreef Vauhini Vara dat je voor $15.000 een persoonlijke ontmoeting met de zangeres Shakira kon krijgen, en voor $12.000 een lunch voor twaalf personen, op zijn eigen landgoed verzorgd door de bekende kok Michael Chiarello.

Leven in volheid

Toen ik bij mijn zus en haar gezin langsging, lieten mijn neefjes me blij hun nieuwe systeem voor huishoudkarweitjes zien. Het heette ‘Choropoly’ (karweitjes zijn ‘chores’ in het Engels), en bestond uit schrijfborden (een per kind) met verschillend gekleurde vlakken, waarop ze hun klusjes konden bijhouden. Als ze iets klaar hadden, mochten ze een groen vak inkleuren, waardoor ze er punten bij kregen. Bij verkeerd gedrag, zoals open laten staan van de achterdeur, werden er weer punten afgetrokken. Als ze genoeg punten hadden verzameld, volgde er een beloning, zoals meer computertijd. Dankzij dit systeem zijn mijn neefjes doorgaans behoorlijk gemotiveerd om hun karweitjes op tijd af te maken en de deur altijd achter zich te sluiten.

Gods liefde weerspiegelen

Ik had het voorrecht dat ik mantelzorger voor mijn moeder was, toen ze voor haar behandeling in een kankerkliniek moest verblijven. Zelfs op de dagen waarop ze het bijzonder zwaar had, las ze in de Bijbel en bad ze voor andere mensen, nog voordat ze ’s morgens opstond.