Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Wat God ziet

Vroeg in de ochtend loop ik altijd rustig langs een raam in onze woonkamer, dat uitkijkt op een stuk wildernis achter ons huis. Vaak zie ik een havik of uil die vanuit een boom de omgeving in de gaten houdt. Op een ochtend zag ik tot mijn verbazing hoog in een boom een zeearend zitten, die het hele terrein overzag alsof het van hem was. Waarschijnlijk zocht hij of hij ergens zijn ‘ontbijt’ zag. Met een koninklijke blik keek hij over de hele omgeving uit.

Niet zoals gisteren

Toen onze kleinzoon Jay nog klein was, kreeg hij van zijn ouders een nieuw T-shirt voor zijn verjaardag. Hij trok het meteen aan en liep er de hele dag trots in rond.

Het geringste dienen

Op de video was een man te zien die tijdens een uit de hand gelopen bermbrand naast een drukke snelweg knielde. Hij klapte in zijn handen en smeekte iets om naar hem toe te komen. Wat was het? Een hond? Na een paar seconden hupte een klein konijntje het beeld in. De man raapte het doodsbange beestje op en bracht hem snel in veiligheid.

Het licht zien

In Los Angeles liep een man op straat die worstelde met zijn verslavingen. Hij stapte naar binnen bij de organisatie The Midnight Mission en vroeg om hulp. Zo begon Brians lange weg naar herstel.

Tweede adem

Toen ik vierenvijftig was, deed ik mee aan de marathon van Milwaukee. Daarbij stelde ik mezelf twee doelen: de eindstreep halen, en dat in minder dan vijf uur. Ik zou een fantastische tijd hebben neergezet, als de laatste twintig kilometer even vlot waren gegaan als de eerste. Maar het was een gruwelijke wedstrijd en de ‘tweede adem’ waarop ik gehoopt had was ver te zoeken. Toen ik over de finish ging, was mijn vaste tred veranderd in een pijnlijk gestrompel.

Schoongewassen

Ik kon het niet geloven. Een blauwe gel-pen had zich tussen mijn witte handdoeken verstopt en de wasmachine overleefd, maar ontplofte in de droger. Alles zat onder de lelijke blauwe vlekken. Mijn witte handdoeken waren volledig verkleurd. Zelfs met een vrachtwagen vol bleekmiddel zouden de donkere vlekken niet meer verdwijnen.

Wie is dat?

Lucas 15:11-32

Het gescheurde voorhangsel

Het was een donkere, sombere dag in Jeruzalem. Op een heuvel net buiten de stadsmuur hing een Man in oneer en pijn aan een ruw houten kruis. De man had drie jaar lang menigten getrokken, en had een schare volgelingen opgebouwd. Klagers weenden en schreeuwden hun verdriet uit. Het licht van de zon straalde niet langer in de middaglucht. Het intense lijden van de Man aan het kruis eindigde toen Hij met luide stem uitriep: ‘Het is volbracht’ (Jat. 27:50; Joh. 19:30).

Op het moment

De deur van de ambulance werd gesloten en ik lag erin. Buiten stond mijn zoon te bellen met mijn vrouw. Vanuit de dichte mist riep ik hem. Zoals hij zich dat moment herinnert, zei ik heel traag: ‘Zeg tegen je moeder dat ik heel veel van haar houdt.’

Bloeien als een bloem

Ons jongste kleinkind, een jongen, is nog maar twee maanden oud. Toch neem ik kleine veranderingen waar, iedere keer dat ik hem zie. Toen ik laatst geluidjes naar hem maakte, keek hij me aan en lachte! Opeens moest ik huilen. Misschien was dat de vreugde, vermengd met de herinneringen aan de eerste lachjes van onze eigen kinderen. Dat was zo lang geleden, terwijl het soms lijkt of het pas gisteren was. Sommige momenten die we doormaken zijn niet te verklaren.

Leve de creatitiviteit!

Een zeldzame kwal walste met de stroom mee op ruim twaalfhonderd meter diepte in de oceaan bij Baja , voor de Californische kust. Zijn lichaam straalde prachtig helder tegen het donkere water in allerlei fluorescerende tinten blauw, paars en roze. Elegante tentakels trokken zich zwevend in en strekten zich weer uit bij elke klop van de bel-vormige kap. Terwijl ik zo op National Geographics keek naar de schitterende opnames van de kwalachtige Halitrephes maasi, dacht ik erover na dat God ervoor gekozen had om ook dit prachtige, gelatine-achtige wezen te scheppen. Net zoals Hij ook de andere tweeduizend kwalsoorten gemaakt had die de wetenschappers per oktober 2017 geïdentificeerd hadden.

Tekenen van vriendschap

Toen ik in opgroeide in Ghana, vond ik het als kleine jongen geweldig om mijn vaders hand vast te houden, en samen met hem op drukke plekken rond te lopen. Hij was zowel mijn vader als mijn vriend, want in mijn cultuur is het vasthouden van elkaars hand een teken van echte vriendschap. Als we zo samen liepen, praatten we over allerlei onderwerpen met elkaar. Als ik me wel eens eenzaam voelde, troostte mijn vader me, alleen al door er gewoon te zijn. Ik was zeer gehecht aan zijn aanwezigheid.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.