Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Geheugenverlies

De hulpdiensten in de Californische plaats Carlsbad schoten een vrouw te hulp die zich niet meer kon herinneren wie ze was. Ze leed aan geheugenverlies en had geen papieren bij zich, daarom kon ze niet vertellen hoe ze heette of waar ze vandaan kwam. Slechts met de hulp van diverse artsen en internationale media werd ze weer beter, en kon ze haar verhaal vertellen en met haar familie herenigd worden.

Rustig wachten

‘Je wacht tot de vis gaat bijten, of tot de wind je vlieger omhoog blaast. Of je wacht tot het eindelijk weer vrijdagavond is . . . Iedereen wacht.’ Dat meent in ieder geval dr. Seuss, schrijver van een groot aantal kinderboeken.

Het geheim van vrede

Grace is een heel bijzondere dame. Als ik aan haar denk, komt er één woord vooral bij me naar boven: vrede. Haar rustige, bedaarde gezichtsuitdrukking is in de zes maanden dat ik haar ken vrijwel nooit weggeweest. Zelfs niet toen haar man aan een zeldzame ziekte bleek te lijden en in het ziekenhuis terechtkwam.

God van de details

Toen mijn donkerbruine labrador-retriever nog een pup van drie maanden was, nam ik hem mee naar de dierenarts voor z’n controle en inentingen. De dierenarts onderzocht hem uitgebreid en zag een kleine plekje op zijn linkerachterpoot. Ze glimlachte en zei tegen het beest: ‘Daar hield God je vast toen Hij je in de chocola doopte.’

Waar dan ook

Ik bladerde door een doos met mijn oude trouwfoto’s, en stopte even bij een foto van mijn man en mij, net uit het stadhuis gekomen. Mijn toewijding aan hem straalde van mijn gezicht. Ik was bereid hem letterlijk overal te volgen.

De kunst van het vergeven

Laatst bracht ik een middagje door op een kunsttentoonstelling met de titel De Vader, zijn twee zoons en de kunst van het vergeven. Alle kunstwerken die daarin te zien waren hadden te maken met Jezus’ gelijkenis van de ‘verloren zoon’ (Luc. 15:11-31). Vooral het schilderij De verloren zoon van Edward Riojas sprak me aan. Op het schilderij is de dolende zoon te zien die naar huis terugkeert. Hij loopt in de vodden en sjokt met zijn hoofd naar de grond. Een doods landschap is achter hem te zien, en hij stapt juist het pad op, waarover de vader al naar hem toe rent. Aan de onderkant staan Jezus’ woorden: ‘Zijn vader zag hem al in de verte aankomen. Hij kreeg medelijden en rende op zijn zoon af’ (vs. 20).

Haast je langzaam

‘Elimineer zonder pardon elke vorm van haast.’ Toen twee vrienden me die uitspraak van Dallas Willard voorhielden, wist ik dat ik er maar eens goed over na moest denken. Waar spoedde ik mij toch steeds weer heen, waaraan spendeerde ik mijn tijd en energie? Belangrijker nog, waar haastte ik me naartoe zonder God om leiding en hulp te vragen? In de weken en maanden die volgden dacht ik steeds weer aan die woorden terug. Dat hielp mij om me weer meer op de Heer en zijn wijsheid te richten. Zo herinnerde ik mezelf eraan om op Hem te vertrouwen, en niet zo veel op mijn eigen wijsheid af te gaan.

Waar kom je vandaan?

‘Waarom kom je vandaan?’ Die vraag stellen we vaak om iemand beter te leren kennen. Voor velen van ons is het antwoord daarop ingewikkeld. Soms wil je ook niet alle details zomaar vertellen.

God leren kennen

Zo ver als ik me kan herinneren, wilde ik altijd al dolgraag moeder worden. Ik droomde ervan om te trouwen, in verwachting te raken en voor het eerst mijn kindje in de armen te houden. Toen ik eindelijk trouwde, kwam het bij mijn man en mij niet eens op om te wachten met het stichten van een gezin. Maar de ene na de andere zwangerschapstest pakte negatief uit, en langzaam maar zeker begon het besef door te dringen dat we wel eens onvruchtbaar konden zijn. Maanden van afspraken bij de dokter, tests en tranen volgden. Het voelde alsof we middenin een storm zaten. Onvruchtbaarheid was een bittere pil. Ik had moeite te blijven geloven dat God goed en trouw was.

Slechts één seconde

Als het over de tijd gaat, zijn wetenschappers behoorlijk pietluttig. Aan het eind van 2016 voegde het Goddard Space Flight Center in Maryland een extra seconde aan het jaar toe. Dus als je het gevoel had dat het jaar wat langer duurde dan normaal, dan kan dat kloppen.

Reden om te zingen

Toen ik dertien was, eiste de school waarop ik zat dat elke leerling vier bijvakken koos, zoals huishoudelijke vakken, kunst, koor en houtbewerking. Tijdens mijn eerste koorles liet de lerares de leerlingen één voor één bij de piano komen om te horen wat voor stem ze hadden. Zo verdeelde ze de klas in groepen met dezelfde stemmen. Toen het mijn beurt was, zong ik braaf de noten die ze speelde, en nog een keer, maar ik werd niet bij een van de groepen ingedeeld. Na verschillende pogingen stuurde ze me naar de decaan om een ander vak te kiezen. Vanaf dat moment wilde ik het liefst helemaal nooit meer zingen. Ik was ervan overtuigd dat mijn stem niet om aan te horen was.

Onze stormen in

De wind huilde, de bliksem flitste en de golven sloegen tegen ons aan. Ik dacht dat ik dood zou gaan. Met mijn grootouders was ik op een meer aan het vissen, maar we waren te lang op het water gebleven. Toen de zon onderging was er razendsnel een storm komen opzetten. Van mijn grootvader moest ik voorin gaan zitten om ervoor te zorgen dat ons bootje niet zou omslaan. Ik was verschrikkelijk bang. Maar op de een of andere manier lukte het om te gaan bidden. Ik was veertien jaar oud.