Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Barmhartigheid en oordeel

Toen mijn kinderen aan het kibbelen waren en naar me toekwamen om elkaar te verklikken, nam ik elk van hen apart om hun kant van het probleem aan te horen. Omdat ze allebei schuld hadden, vroeg ik hun aan het eind van ons gesprekje wat volgens hen een passende, eerlijke reactie op de actie van de ander zou zijn. Beiden pleitten ervoor dat de ander meteen gestraft moest worden. Tot hun verrassing gaf ik hun allebei de straf die ze voor de ander bedacht hadden. Opeens klaagden ze er allebei over hoe ‘oneerlijk’ die straf leek, nu ze er zelf onder te lijden hadden. Terwijl ze het geheel en al passend vonden toen ze dachten dat het voor de ander bedoeld was.

Riemen vast!

‘De piloot heeft het lampje van de stoelriemen aangedaan, wat er op wijst dat we in een gebied met veel turbulentie komen. Keer alstublieft zo snel mogelijk terug naar uw stoel en maak uw riem vast.’ Als het nodig is geeft een steward of stewardess zo’n waarschuwing af, omdat je bij turbulentie flink gewond kunt raken als je niet vastzit. Als de passagiers veilig en wil op hun stoel zitten, dan kunnen ze de turbulentie in alle rust doorstaan.

Van spinnen en de aanwezigheid van God

Spinnen. Er is geen kind dat ze leuk vindt, tenminste ik ken er geen. Zeker niet in hun slaapkamer, als het bedtijd is. Terwijl ze haar pyjama aantrok, zag mijn dochter er één die zich gevaarlijk dicht bij haar bed bevond. ‘Pa-ap! Spin!’ riep ze. Maar hoe ik ook mijn best deed, ik kon de achtpotige insluiper niet vinden. ‘Hij doet je niks’, suste ik haar. Het kon haar niet overtuigen. Pas toen ik zei dat ik bij haar zou blijven om de wacht te houden, wilde ze in haar bed stappen.

De grote heelmeester

Wanneer dr. Rishi Manchanda aan zijn patiënten vraagt waar ze wonen, gaat het hem niet alleen om hun adres. Hij neemt een bepaald patroon waar. Mensen die naar hem toe komen wonen vaak in een uiterst vervuilde omgeving. Ze lijden aan schimmels, allerlei huidziekten en vergiftiging. Daarom is dr. Manchanda een voorvechter geworden van wat hij de ‘stroomopwaartse dokters’ noemt. Daarmee bedoelt hij werkers in de gezondheidszorg die de nodige dringende medische hulp geven, maar met hun patiënten en de gemeenschap ook iets proberen te doen aan de bron van veel van hun problemen. Hun streven is een gezondere leefomgeving.

Niet genoeg?

Toen we van de kerk terug naar huis reden, zat onze dochter op de achterbank te genieten van haar ‘Goldfish crackers’ (zoute knabbeltjes in de vorm van een visje). Onze andere kinderen smeekten haar om ze te delen. In een poging om het gesprek een andere kant op te krijgen, vroeg ik aan de hoeder van de visjes: ‘Wat heb je vanochtend op de kinderclub gedaan?’ Ze vertelde dat ze een mandje met brood en vis gemaakt hadden, omdat een kind Jezus vijf broden en twee vissen gegeven had die Jezus gebruikte om meer dan vijfduizend mensen te eten te geven (Joh. 16:1-13).

Moed om trouw te zijn

Angst is de onafscheidelijke metgezel van Hadassah. Dit jonge Joodse meisje uit de eerste eeuw van onze jaartelling is een fictief personage uit het boek De stem in de wind van Francine Rivers. Wanneer Hadassah als slavin in een Romeins huishouden terechtkomt, is ze bang dat ze om haar geloof in Jezus vervolgd zal worden. Ze weet dat de christenen veracht worden, en velen worden terechtgesteld of in de arena voor de leeuwen geworpen. Zal zij de moed vinden om voor de waarheid te blijven staan, wanneer ze op de proef gesteld wordt?

Zoek je toevlucht bij de kracht

Toen ik in mijn middelbareschooltijd met schermen begon, had ik een trainer die altijd de juiste afweermanoeuvre riep tegen de aanvalsbeweging die hij maakte. Als hij zijn degen naar voren stak en een aanval inzette, dan moest ik goed naar hem luisteren en meteen met de juiste manoeuvre reageren.

Liefde voor allen

Ik ben lid van een kerk die in een groot open stuk land staat. Stukken open land zie je niet zo veel in Singapore, waar ik woon. Het is een eiland van maar zo’n veertig kilometer lang en vijfentwintig kilometer breed. Een tijdje geleden begon een groep mensen uit het buitenland die in ons land werken elke zondag op het terrein van onze kerk bij elkaar te komen om er te picknicken.

Hem volgen waar hij ook gaat

Als kind keek ik elke week uit naar de avonddienst die we op zondag hadden. Vaak waren er dan zendelingen of andere gastsprekers, die over hun werk en leven vertelden. Hun verhalen inspireerden me, omdat ze bereid waren hun familie en vrienden (en soms hun huis, bezittingen of carrière) achter te laten en naar vreemde, onbekende en soms gevaarlijke plekken te gaan om God te dienen.

Hij ging vooruit

Een vriendin van me is laatst verhuisd naar een stad die meer dan 1500 kilometer van haar vorige woonplaats ligt. Samen met haar echtgenoot verdeelden ze het werk dat voor de verhuizing gedaan moest worden, want ze hadden niet veel tijd om alles klaar te maken. Hij zou een huis zoeken, terwijl zij alles in ging pakken. Het feit dat ze kon verhuizen zonder eerst de nieuwe omgeving te verkennen of mee te helpen bij het zoeken van een huis, verbaasde me. Ik vraag haar hoe ze dat kon. Ze gaf toe dat het niet gemakkelijk was, maar ze wist ook dat ze haar man kon vertrouwen. Ze waren al jaren samen, en hij wist precies wat zij wilde en had daar altijd volledig rekening mee gehouden. Ze vertrouwde het hem wel toe.

Gebeds-schaal

Het vertrouwde belgeluidje van een inkomende e-mail trok mijn aandacht, terwijl ik achter mijn computer zat te schrijven. Meestal probeer ik de verleiding te weerstaan om elk berichtje meteen te bekijken, maar ditmaal was het onderwerp dat aangegeven stond te verleidelijk: ‘Je bent een zegen.’

Vertrouw me

Toen ik net afgestudeerd was, had ik een baan die niet bijzonder goed betaald werd. Er was nauwelijks geld, en soms kon ik niet eens behoorlijk eten kopen. In die tijd leerde ik om voor mijn dagelijkse onderhoud echt op God te vertrouwen.