Altijd geliefd en gewaardeerd
We dienen een God die meer van ons houdt, dan van ons werk.
Onzichtbare helden
Verhalen in de Bijbel kunnen je stilzetten en verwonderd doen staan. Neem Mozes bijvoorbeeld. Toen het volk van God naar het beloofde land bracht en ze door Amalekieten aangevallen werden, hoe wist hij dat hij naar de top van de heuvel moest aan om Gods staf omhoog te houden (Ex. 17:8-15)? Dat staat er verder niet, maar je leest wel dat als Mozes zijn armen opgeheven hield, de Israëlieten aan de winnende handwaren, en als hij ze liet zakken, de Amalekieten wonnen. Toen Mozes moe werd kwamen zijn broer Aäron en ene Hur naast hem staan om zijn armen omhoog te houden, zodat de Israëlieten uiteindelijk de overwinning behaalden.
Maar al te menselijk
De Britse schrijver Evelyn Waugh hanteerde zijn pen op zo’n manier dat de minder fraaie kanten van zijn karakter geaccentueerd werden. Uiteindelijk bekeerde hij zich tot het christelijke geloof, maar ook toen bleef hij daarmee worstelen. Op een dag vroeg een vrouw hem: ‘Meneer Waugh, hoe kunt u zich zo gedragen, en uzelf toch nog christen noemen?’ De schrijver antwoordde: ‘Mevrouw, misschien ben ik inderdaad wel zo slecht als u zegt. Maar geloof me, als ik mijn godsdienst niet had, dan zou ik nauwelijks méns zijn.’
Donder en bliksem
Jaren geleden was ik met een vriend op een groep meren aan het vissen, toen het begon te regenen. We schuilden in een bosje met hoge espen aan de oever, maar de regen hield niet op. Daarom besloten we dat het mooi geweest was en renden we naar de auto. Ik had de deur net open gedaan toen de bliksem met een enorme vuurbal in het bosje espen insloeg. Bladeren en bast werd weggebrand en een aantal takken bleef rokend achter. En toen werd het doodstil.
Niet tevergeefs
Van een financieel adviseur die ik ken, hoorde ik een goede omschrijving van hoe het is om geld te investeren: ‘Hoop op het beste en wees voorbereid op het slechtste.’ Er zijn maar weinig beslissingen in ons leven die we moeten nemen, waarvan de afloop voor honderd procent zeker is. Toch is er één weg die we kunnen gaan, waarvan het einde al vast staat en waarvoor de inspanning nooit tevergeefs zal zijn, wat er ook gebeurt.
Kom niets tekort
Stel je voor dat je zonder bagage op reis gaat. Zonder de belangrijkste dingen. Geen schone kleren. Geen geld of creditcard. Klinkt best beangstigend, en ook wel dom, niet?
Het gezicht van God
Een groot deel van mijn carrière als schrijver heeft om het probleem van het lijden gedraaid. Telkens weer kom ik bij dezelfde vragen uit, alsof het een oude wond is die maar niet geneest. Ik krijg reacties van lezers door wier moeilijke verhalen mijn twijfels een gezicht geven. Zo herinner ik me een jeugdpredikant die me opbelde nadat hij gehoord had dat zijn vrouw en dochtertje vanwege een besmetting door een bloedtransfusie aan AIDS zouden sterven. Hoe kan ik met mijn jongeren over een God die liefde is praten?’, vroeg hij.
Totale overgave
Toen ik nog basketbal speelde, nam ik aan het begin van elke training bewust het besluit om me totaal aan de coach uit te leveren en te doen wat hij ook maar van me zou vragen.
Levensadem
Op een koude, ijzige ochtend liep ik met mijn dochter naar school. We vonden het leuk om te zien hoe onze adem wit werd als we hem uitbliezen. We giechelden om de witte wolkjes die we konden maken. Het was een kostbaar moment, waarop we ervan genoten dat we leefden en samen waren.
Een schat om te delen
In maart 1974 waren Chinese boeren bezig een put te graven, toen ze een verrassende ontdekking deden: begraven onder de droge aarde van Midden-China stond het Terracotta Leger; levensgrote beelden van terracotta die uit de derde eeuw voor Christus stamden. Deze wel heel bijzondere vondst leverde achtduizend soldaten, honderdvijftig cavalerie-paarden en honderddertig strijdwagens met nog eens vijfhonderdtwintig paarden op! Tegenwoordig is dit Terracotta leger een van de populairste toeristische attracties van China, met jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers. Deze wonderbaarlijke schat lag eeuwenlang onder de grond verborgen, maar wordt nu met de hele wereld gedeeld.
Lange schaduwen
Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!
Leven vinden
De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.
