Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Wanneer alles verloren lijkt

In nog geen half jaar tijd was Geralds leven totaal ingestort. Door een economische crisis ging zijn bedrijf ten onder en verloor hij zijn rijkdom, terwijl zijn zoon bij een tragisch verkeersongeval om het leven kwam. Door de schok kreeg zijn moeder een hartaanval, en overleed ze. Zijn vrouw raakte in een depressie en zijn twee jongere dochters bleven ontroostbaar. Het enige waartoe hij nog in staat was, was het aanhalen van de woorden van de dichter van Psalm 22: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?’ (vs. 2).

Vriendelijke kritiek

Tijdens de eerste les van mijn cursus landschapschilderen kwam onze docent, een zeer ervaren professionele kunstenaar, bij me staan om mijn eerste werkstuk te beoordelen. Zwijgend stond hij naast me met een hand peinzend onder zijn kin. Daar gaan we, dacht ik. Hij gaat natuurlijk zeggen dat het nergens op lijkt.

Verlangen in steen

‘Ah, elke pier is een verlangen in steen!’, zo luidt een regel in het Portugese gedicht ‘Ode Marítima’ van Fernando Pessoa. De pier die Pessoa bedoelt staat voor het gevoel dat je kunt hebben, wanneer een schip zich langzaam maar zeker van je verwijdert. Het vaartuig vertrekt, maar de pier blijft achter als een blijvend monument van hoop en dromen, vertrek en verlangen. Met pijn herinner je je wat je kwijt bent, en waar je net niet meer bij kunt.

De liefde stopt niet

Toen ik net negentien was geworden, verhuisde ik naar een plek zo’n duizend kilometer bij mijn ouderlijk huis vandaan. Dat was lang voordat ik mijn eerste pieper of mobiel kreeg. Op een ochtend moest ik van alles doen en ging ik vroeg van huis, en vergat ik dat ik met mijn moeder had afgesproken om haar die ochtend te bellen. ’s Avonds stonden er opeens twee politieagenten voor de deur. Mijn moeder maakte zich zorgen, want ik miste nooit een van onze belafspraken. Overdag had ze meermalen geprobeerd me te bellen, maar elke keer kreeg ze een ingesprektoon te horen. Op een gegeven moment belde ze de politie om te vragen of die bij mijn huis wilde gaan kijken. Een van de agenten merkte op: ‘Wat een zegen om te weten dat de liefde nooit stopt met zoeken.’

De Heer zal voorzien

Mijn bezorgdheid nam toe naarmate de zomervakantie langer duurde. Ik had mijn diploma gehaald, en wilde na de zomer verder studeren. Ik plan altijd graag goed vooruit, en de gedachte dat ik voor mijn studie naar een andere staat zou verhuizen, maar nog geen baan had, gaf me geen prettig gevoel. Een paar dagen voor het eind van mijn vakantiebaantje, kreeg ik echter de vraag of ik voor het bedrijf wilde blijven werken, maar nu op afstand. Ik nam het voorstel aan en vond rust in de gedachte dat God voor me zorgt.

Minister van eenzaamheid

Nadat haar man was overleden, bracht Betsy haar dagen grotendeels door in haar flatje. Ze keek tv en zette thee voor zichzelf. En ze is niet de enige die eenzaam is. Meer dan negen miljoen Britten (15 procent van de bevolking) geven aan dat ze zich vaak of altijd eenzaam voelen. Om uit te zoeken hoe dat komt en wat eraan te doen is, is in Groot-Brittannië zelfs een minister van eenzaamheid aangesteld.

De beste strategie voor het leven

Vanaf de tribune keken we naar de basketbalwedstrijd van onze dochter. Opeens hoorden we hoe de coach één woord riep naar de teamleden die op het veld stonden: ‘Doubles’. Onmiddellijk veranderden de speelsters hun verdedigingsstrategie: waar ze eerst de tegenspeelsters een-op-een bewaakten, vormden twee van hen nu een paar tegen de langste tegenstander. Hun strategie werkte en ze konden voorkomen dat deze de ruimte kreeg om te scoren, waarna ze de bal zelf in handen kregen.

Kom van tranen

In de Amerikaanse stad Boston is er een gedenkplaat die heet ´Crossing the Bowl of Tears´, ´Oversteken van de kom van tranen´. Hiermee worden herdacht de mensen die de oversteek over de Atlantische Oceaan maakten om aan de dood te ontsnappen na de rampzalige hongersnood in Ierland halverwege de negentiende eeuw. Bij die ramp kwam meer dan een miljoen mensen om, en waagde nog eens een miljoen of meer de oversteek over de oceaan, die de dichter John Boyle O’Reilly de poëtische bijnaam de ‘kom van tranen’ gaf. Gedreven door honger en ellende zochten ze wanhopig naar hoop in die donkere jaren.

Iemand die je voorgaat

Aan wie denk je wanneer je het woord ‘mentor’ hoort? Voor mij is dat pastor Rich. Al vroeg zag hij iets in mij, en bleef in me geloven toen ik dat zelf niet kon. Hij was een echt rolmodel als leider die in nederigheid en liefde dient. Als gevolg daarvan mag ik nu ook God dienen door als mentor op te treden voor anderen.

Kom en ontvang!

Ik gluurde over het hek vol wijnranken dat om onze achtertuin heen staat. Aan de andere kant zag ik allerlei mensen die op het pad dat het park achter ons huis omgeeft hardliepen, wandelden, jogden en vooruit schuifelden. Dat deed ik ook toen ik nog de kracht ervoor had, dacht ik. Een golf van ontevredenheid spoelde over me heen.

Klein maar belangrijk

De dag begon heel gewoon, maar eindigde als een nachtmerrie. Esther (niet haar echte naam) werd samen met een paar honderd andere vrouwen van haar kostschool gekidnapt door een militante religieuze groepering. Een maand later werden ze allemaal weer vrijgelaten, behalve Esther. Zij weigerde om Jezus af te zweren. Toen ik met een vriendin het verhaal las over haar en de anderen die om hun geloof vervolgd werden, raakte het ons zeer. We wilden iets doen, maar wat?

Meer dan alleen wachten

De politie gaf een vrouw een forse boete voor roekeloos rijgedrag, toen ze vanaf de weg de stoep op reed en weer terug de straat op, omdat ze niet op een schoolbus wilde wachten die leerlingen uit liet stappen.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.