Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Hoe herinneringen werken

Onze reactie op ervaringen van verlies en teleurstelling is er wel eens een van boosheid, schuldgevoel en verwarring. Of we nu zelf door onze keuzes deuren gesloten hebben die nooit meer open zullen gaan, of dat we buiten onze schuld om in ons leven met tragische gebeurtenissen te maken hebben, het gevolg is vaak iets wat Oswald Chambers ‘de onpeilbare triestheid van wat “had kunnen zijn” ’ noemt. Je kunt proberen een pijnlijke herinnering weg te drukken, maar helemaal verdwijnen zal ze nooit.

De vijf-minutenregel

Ik las een keer over een vijf-minutenregel die een moeder voor haar kinderen had ingesteld. Als ze naar school gingen, moesten ze allemaal vijf minuten voordat ze zouden vertrekken klaar staan.

Alleen in de ruimte

Astronaut Al Worden van de Apollo 15 wist wat het was om aan de andere kant van de maan te zijn. In 1971 vloog hij drie dagen lang helemaal alleen in zijn commandomodule, de Endeavor, terwijl twee collega’s duizenden kilometers onder hem op het maanoppervlak werkten. De enige die hem begeleidden waren de sterren boven hem, waarvan hij zich herinnert dat ze zo groot waren, dat het wel leek of ze hem in een deken van licht hulden.

Een eenvoudige aanraking

Kiley greep de mogelijkheid met beide handen aan om voor een medisch zendingsgenootschap naar een afgelegen streek in Oost-Afrika te gaan. Toch voelde ze zich wat onzeker. Ze had geen enkele medische ervaring. Maar, zo redeneerde ze, ze kon wel de nodige basiszorg geven.

Vragen aan God

Wat zou je doen als de Heer midden op de dag op je werk verscheen en een boodschap voor je had? Dat is wat Gideon overkwam, een Israëliet uit de oudheid. ‘De engel van de HEER vertoonde zich aan hem en zei: “De HEER zij met je, dappere krijgsman.”’ Als reactie had Gideon sprakeloos kunnen knikken en snel iets weg slikken, maar in plaats daarvan zei hij: ‘Mag ik u vragen, als de HEER ons werkelijk bijstaat, waarom overkomt dit ons dan allemaal?’ (Recht. 6:12-13). Gideon wilde weten waarom het er zo op leek dat God zijn volk verlaten had.

Voor altijd geliefd

Het is vrijwel onmogelijk om een dag door te komen zonder dat je op de een of andere manier afgesnauwd, genegeerd of op je plek gezet wordt. En soms doe je dat vooral jezelf aan.

Als de morgen komt

Het was al laat toen we bij een plattelandshotelletje net buiten München halt hielden. Tot ons genoegen zagen we dat onze gezellige kamer een balkon had, ook al konden we in het donker geen hand voor ogen zien door de dikke mist die er hing. Maar toen de zon een paar uur later opging, begon de mist op te trekken. Voor onze ogen kwam een prachtig, idyllisch landschap tevoorschijn, waar we de avond ervoor alleen maar grimmige mist gezien hadden. Een frisgroene weide, grazende schapen met een klein tinkelend belletje om hun nek, een blauwe lucht met witte wolken die precies op de schapen leken, maar dan veel groter.

Een alternatief voor boosheid

Op een ochtend kwam Fionn Mulholland uit het Australische Perth erachter dat zijn auto verdwenen was. Pas toen besefte hij dat hij hem per ongeluk in een ‘niet parkeren’zone gezet had, en dat hij weggesleept was. Mulholland voelde zich behoorlijk gefrustreerd, al was het alleen al om de forse boete die hij zou krijgen, maar hij besloot ter plekke om niet boos te worden op de persoon met wie hij te maken zou krijgen om zijn auto terug te krijgen. In plaats van zijn boosheid te uiten, schreef Mulholland een grappig gedicht over de situatie, dat hij voorlas aan de man bij wie hij zijn auto moest terugvragen. Die kon de humor van het gedicht wel inzien. Zo werd een mogelijk onaangename confrontatie vermeden.

De taal leren

Ik stond voor de bijeenkomst in een kleine gemeente op Jamaica en zei zo goed ik kon in het plaatselijke dialect; ‘Wah Gwan, Jamaica?’ De reactie die ik kreeg was betere dan ik verwacht had. De mensen lachten en klapten voor me.

Iemand die je aanraakt

Forenzen in een Canadese metro waren getuige van een hartverwarmende afloop van een moment van spanning. Ze keken toe hoe een vrouw van zeventig vriendelijk haar arm uitstak en haar hand aanbood aan een jongeman wiens harde stem en storende taalgebruik de andere passagiers angst inboezemden. Door het vriendelijke gebaar van de vrouw kalmeerde de jongeman, die naar de vloer van het metrostel zakte en begon te huilen. Hij zei: ‘Dank u, oma,’ stond op en liep weg. Later gaf de vrouw toe dat ze best bang was geweest. Maar, zei ze: ‘Ik ben moeder, en hij had iemand nodig die hem even aanraakte.’ Hoewel het misschien verstandiger was geweest als ze afstand had gehouden, maakte haar liefde dat ze een risico nam.

Geef niet op

Bob Foster, die al meer dan vijftig jaar mijn mentor en vriend is, heeft met mij nooit de hoop opgegeven. Zijn onveranderlijke vriendschap en bemoediging hebben mij door de moeilijkste perioden heen geholpen.

De kleine dingen

Mijn vriendin Gloria belde me, en begon opgewonden te praten. Ze kon al een tijdje haar huis niet uit, behalve om naar de huisarts te gaan. Dus ik snapte helemaal waarom ze zo blij was, toen ze vertelde: ‘Mijn zoon heeft nieuwe luidsprekers aan mijn computer bevestigd, dus nu kan ik onze kerkdienst bijwonen!’ Nu kon ze de uitzending van de kerkdiensten van haar gemeente live beluisteren. Ze ging maar door over Gods goedheid en ‘het mooiste cadeau dat mijn zoon me had kunnen geven’.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.