Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Mis het niet

‘Mis nooit de kans om je kinderen de maan te laten zien!’ zei ze. Voordat onze midweekse gebedsdienst begon, hadden verschillenden van ons zitten praten over de ‘oogstmaan’ die de avond ervoor te zien was geweest. Het was een prachtige volle maan, die vlak boven de horizon stond. Mevrouw Webb was de oudste van de aanwezigen, met haar grijze haren en haar grote liefde voor Gods schepping. Ze wist dat mijn vrouw en ik op dat moment twee kinderen thuis hadden en wilde ons helpen hen de best mogelijke opvoeding te geven. Mis nooit de kans om je kinderen de maan te laten zien, vooral als ze vol is!

Al s de woestijn bloeit

Zoals de meeste woestijnen kent de Mojave-woestijn de te verwachten zandduinen, gortdroge canyons, mesa’s en bergen. De Amerikaanse bioloog Edmund Jaeger heeft echter waargenomen dat er om de paar jaar zo veel regen valt dat ‘er zoveel planten in bloei staan dat elke decimeter zand of grind onder een deken van bloemen verstopt zit’. Deze natuurlijke bloemenshow in de Mojave is echter geen jaarlijks terugkerend verschijnsel. Onderzoekers hebben aangetoond dat de droge aarde op precies de juiste momenten door buien doordrenkt en door de zon verwarmd moet zijn, wil de woestijn met zo’n overvloed aan kleur bedekt worden.

Een schat vinden

John en Mary wandelden met hun hond over hun land toen ze op een roestig blik stuitten dat door de recente regen gedeeltelijk zichtbaar was geworden. Ze namen het mee naar huis, waar ze het openmaakten. In het blik bleek een verzameling gouden munten te zitten van meer dan een eeuw oud. Het stel ging terug naar de vindplaats, waar ze nog eens zeven blikken opgroeven, die tezamen 1427 munten bevatten. Vervolgens begroeven ze de hele schat weer op een andere plek om hem veilig te bewaren.

Je kunt je ontspannen

Darnell stapte de praktijk van de fysiotherapeut binnen in de wetenschap dat hij veel pijn te verduren zou krijgen. De therapeute strekte en boog zijn arm en hield hem in posities waarin hij al maanden niet was geweest, niet sinds de dag waarop hij gewond raakte. Ze hield de arm een paar seconden in de ene ongemakkelijke positie, waarna ze zei: ‘Oké, je kunt je nu ontspannen.’ Later zei hij: ‘Ik geloof dat ik dat minstens vijftig keer per sessie gehoord heb: “Oké, je kunt je nu ontspannen.”’

Nachtwakers

Toen ik studeerde werkte ik elke zomer op een boerderij voor gasten in de schitterende bergen van Colorado. Om beurten namen we als stafleden daar de taak waar van ‘nachtwaker’. Het voornaamste daarbij was op te letten of er bosbranden ontstonden die een gevaar konden vormen voor de slapende gasten. In eerste instantie leek dit een vermoeiend en ondankbaar klusje, maar geleidelijk aan werd het voor mij een unieke kans om stil te worden, na te denken en troost te vinden in de nabijheid van God.

Naar Gods evenbeeld

Toen haar prachtige bruine huid zijn kleur begon kwijt te raken, beangstigde het haar, alsof ze aan het verdwijnen was of haar ‘ik’ kwijtraakte. Met zware make-up probeerde ze ‘haar vlekken’ (zoals zij ze noemde) te verstoppen, die lichtere stukjes huid waar ze aan de huidziekte vitiligo leed. Bij die ziekte verlies je pigment (melanine), dat de huid zijn kleur geeft.

Voorwerpen in een spiegel

‘Must.Go.Faster.’ Dat is wat dr. Ian Malcolm, gespeeld door Jeff Goldblum, zegt in een iconische scène van de film Jurassic Parc uit 1993. Op dat moment rijdt hij met twee anderen in een jeep en zijn ze op de vlucht voor een alles verwoestende tyrannosaurus. Als de chauffeur in de achteruitkijkspiegel kijkt, ziet hij de opengesperde kaken van de dinosauriër, net boven een sticker met de woorden: ‘Voorwerpen in de spiegel kunnen dichterbij zijn dan ze lijken.’

Ik ben er voor je

Net als in andere steden over de hele wereld, zijn er in de buitenwijken van Parijs mensen te vinden die de daklozen in hun gemeenschap helpen. Kleding wordt in waterdichte zakken opgehangen aan daarvoor aangewezen hekken, zodat mensen die op straat leven er uit kunnen halen wat ze nodig hebben. Op de zakken zit een sticker waarop staat: ‘Ik ben niet kwijtgeraakt. Ik ben voor jou als je het koud hebt.’ Deze hulp verwarmt niet alleen de mensen die geen dak boven hun hoofd hebben, maar is ook een les voor de hele gemeenschap hoe belangrijk het is om mensen in nood te helpen.

Liefde zonder vrees

Jarenlang droeg ik een schild van angst als bescherming om mijn hart. Dat was een excuus om geen nieuwe dingen te hoeven proberen, mijn dromen niet te volgen en God niet te gehoorzamen. Angst om mensen kwijt te raken, en voor verdriet en afwijzing stonden me in de weg om een relatie van liefde op te bouwen met God en andere mensen. Door de angst was ik een onzekere, bezorgde en jaloerse echtgenote en een overbezorgde, beschermende moeder. Terwijl ik nu echter steeds meer leer hoeveel God van me houdt, verandert Hij de manier waarop ik met Hem en de mensen om me heen omga. Omdat ik weet dat God voor me zorgt, voel ik me zekerder en ben ik sneller bereid om de belangen van anderen boven die van mezelf te stellen.

Het lege bed

Ik keek ernaar uit om terug te gaan naar het St. James-verzorgingshuis in Montego Bay op Jamaica, en Rendell weer te zien, die twee jaar eerder Jezus had leren kennen. Evie, een tiener van het koor van de middelbare school waarmee ik elk voorjaar een reis maak, had met hem in de Bijbel gelezen en hem het evangelie uitgelegd. Hij had Jezus aangenomen als zijn persoonlijke Redder.

Nooit alleen

Tijdens zijn werk voor een bijbelgids voor predikanten in Indonesië, raakte een vriend van me die schrijver is, gefascineerd door de gemeenschapcultuur in dat land. Een centraal begrip daarbij is gotong rojong, wat zoiets als ‘wederzijdse hulp’ betekent. Het is een idee dat in dorpen in praktijk gebracht wordt, waar buren bijvoorbeeld samenwerken om het dak van iemand te repareren of een brug of pad te aan te leggen. Ook in de steden wordt dit gebruik in ere gehouden, vertelde mijn vriend. ‘Mensen gaan altijd met iemand mee als hij bijvoorbeeld naar de dokter moet. Dat hoort in die cultuur. Zo ben je nooit alleen.’

Een levend gedenkteken van goedheid

De kerkelijke gemeente waarin ik opgroeide, hing zo ongeveer van tradities aan elkaar. Met een ervan kreeg je te maken wanneer een dierbaar familielid of een goede vriend overleed. Vaak kwam er niet veel later een bronzen bordje aan een kerkbank of aan schilderijtje aan de muur in de hal te hangen, waarop stond: ‘Ter nagedachtenis van . . .’ Daarbij werd de naam van de overledene ingevuld als herinnering aan een leven dat voorbij was. Ik kon die gedenkplaatjes wel waarderen. En dat doe ik nog steeds. Tegelijk heb ik er vaak bij stilgestaan dat dit eigenlijk maar statische, levenloze voorwerpen zijn, letterlijk iets dat ‘niet leeft’. Zou er een manier zijn om er iets van ‘leven’ aan toe te voegen?

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.