Zij aan zij
In vroeger tijden betekende een in puin liggende stadsmuur meestal dat er een verslagen volk woonde. Gevaar en schaamte was hun deel. Daarom herbouwden de Joden de muren van Jeruzalem ook. Ze werkten zij aan zij. Dat is een uitdrukking die prima past bij wat we in Nehemia 3 lezen.
Smeekgebed van een blinde
Een jaar of wat geleden zag een reisgenoot dat ik moeite moest doen om dingen ver weg te zien. Hij deed iets wat simpel was, maar mijn hele leven zou veranderen. Hij gaf me zijn bril en zei: ‘Probeer het hiermee maar eens.’ Toen ik hem opzette werd tot mijn verrassing alles wat in de verte was heel scherp. Niet lang daarna ging ik naar een opticien, die me een bril voorschreef om mijn gezichtsprobleem te verhelpen.
Open mijn ogen
Toen ik voor het eerst de schitterende Chorakerk in Istanboel bezocht kon ik van de meeste Byzantijnse fresco’s en mozaïeken op het plafond wel opmaken over welke bijbelverhalen ze ongeveer gingen. Tegelijk was er nog heel veel dat ik niet zag. Bij mijn tweede bezoek had ik een gids. Hij wees me op allerlei details die ik de eerste keer over het hoofd gezien had. Opeens vielen allerlei puzzelstukjes op hun plek. De eerste vleugel was bijvoorbeeld in zijn geheel gewijd aan het leven van Jezus volgens het evangelie van Lucas.
Klokken en kalenders
Mijn vader overleed op zijn achtenvijftigste. Sindsdien denk ik elk jaar op zijn sterfdag aan hem terug en bedenk ik wat hij voor mijn leven betekend heeft. Op een gegeven moment drong het tot me door dat ik langer zonder dan met vader geleefd had, en dacht ik eraan hoe kort ook mijn eigen leven is.
Kauwperiode
Van mijn vrouw heb ik onlangs een labrador-pup gekregen die we Max genoemd hebben. Op een dag zat Max bij mij in de studeerkamer. Geconcentreerd zat ik aan mijn bureau te werken toen ik achter me opeens het geluid hoorde van papier dat uit elkaar gescheurd werd. Ik draaide me om en zag een schuldig kijkende pup zitten, met naast hem een openliggend boek en een losse bladzij in zijn bek.
Stop
Samen met mijn vriendin zat ik op het zand. Voor ons lag de oceaan, die voortdurend in beweging was. In de verte zakte de zon achter naar de horizon, en golf na golf sloeg om op het strand, wachtte even en stroomde toen tot aan onze tenen. ‘Ik houd van de oceaan,’ zei ze met een glimlach. ‘Hij beweegt zodat ik dat niet hoef te doen.’
Verbroken gemeenschap
De luide, diep treurige kreet snerpte door de donkere middaglucht. Ik stel me zo voor dat het geluid het rouwen van de vrienden en geliefden onderaan het kruis overstemde. Het moet even indrukwekkend zijn geweest als het gekreun van de twee misdadigers die aan Jezus’ weerszijden stervende waren. Sowieso schrok iedereen die het hoorde ervan op.
Als woorden tekortschieten
Laatst wilde ik mijn vrouw Cari een tekstberichtje sturen, dat ik eerst op mijn mobiel insprak. Ik zou juist de deur uitgaan om haar van haar werk op te halen, en wilde het volgende tekstje naar haar sturen: ‘Waar zal ik je ophalen, old gal?’
Naar de horizon blijven kijken
Vrijwel direct toen de veerpont van de kade weg voer, begon ons dochtertje te piepen dat ze zich misselijk voelde. Zeeziekte had haar al in de greep. Al snel begon ik me ook wat gammel te voelen. ‘Blijf naar de horizon kijken,’ hield ik mezelf voor. Zeelui zeggen dat dit helpt om een gevoel voor perspectief terug te krijgen.
Saluut
Nadat hij twintig jaar lang als helikopterpiloot zijn land gediend had, kwam James thuis om als leraar zijn gemeenschap te dienen. Maar hij miste het vliegen wel, daarom ging hij aan de slag als piloot van de ambulance-helikopter van het plaatselijke ziekenhuis. Hij bleef vliegen tot hij oud was.
God in mensengedaante
Mijn man moest voor een maand op reis, en ik zag als een berg op tegen de vele eisen van mijn werk, ons huis en onze kinderen. Een deadline voor iets wat ik moest schrijven naderde met rasse schreden. De grasmaaier stopte ermee. De kinderen hadden vrij van school en verveelden zich. Hoe zou ik in mijn eentje ooit al die dingen aan kunnen?
Niemand geeft om me
Wanneer ik me als kind eenzaam of afgewezen voelde, of last van zelfmedelijden had, dan probeerde mijn moeder me wel eens op te vrolijken door een populair deuntje te zingen: ‘Niemand mag me, iedereen haat me. Ik geloof dat ik maar wormen ga eten.’ Als er dan een flauwe glimlach op mijn gezicht verscheen, dan hielp ze me om te denken aan de vele bijzondere relaties en redenen om dankbaar te zijn, die ik had.
