Het verhaal van Ruth
Ruth kan haar verhaal niet vertellen zonder dat er tranen in haar ogen komen. Ze is halverwege de tachtig en niet zo mobiel meer, en ze komt niet direct over als een centrale figuur in het leven van onze gemeente. Ze is van anderen afhankelijk om haar overal naar toe te brengen, en omdat ze alleen woont heeft ze slechts een kleine invloedssfeer.
Ontrafelen van de mysteries
Ik beleef altijd veel plezier aan de gevatheid en het inzicht van de maker van Peanuts, Charles Schulz. Een van mijn favoriete cartoons van zijn hand kwam ik tegen in een boek over jongeren in de kerk. Er staat een jongeman op die een bijbel vasthoudt en over de telefoon tegen een vriend zegt: ‘Ik geloof dat ik een van de eerste stappen naar het ontrafelen van de mysteries van het Oude Testament gezet heb . . . ik ben begonnen het te lezen!’
Vertrouwen op grond van vroegere ervaringen
Toen mijn man en ik ons leven nog niet aan Jezus hadden gegeven, dachten we serieus na over scheiden. Maar toen we besloten hadden om God lief te hebben en te gehoorzamen, deden we elkaar opnieuw beloften van trouw. We zochten hulp bij een counselor en vroegen de Heilige Geest om ons persoonlijk en als echtpaar te veranderen. Onze hemelse Vader blijft ons helpen om gezonde communicatievaardigheden te ontwikkelen. Hij leert ons om Hem lief te hebben en op Hem (en elkaar) te vertrouwen wat er ook gebeurt.
Geworteld in God
Toen vrienden van ons een nieuw huis betrokken, plantte ze wisteria bij het hek en keken ze uit naar de paarse bloesem die na vijf jaar zou verschijnen. Meer dan twintig jaar hebben ze van de plant genoten. Ze zorgden er goed voor en snoeiden hem wanneer dat nodig was. Maar opeens ging de wisteria dood. De buren hadden aan de andere kant van het hek onkruidverdelger gebruikt, en het gif was in de wortels van de plant terechtgekomen. Onze vrienden dachten dat hij voorgoed weg was. Maar tot hun grote verrassing kwamen er het jaar erna weer nieuwe scheuten uit de grond.
De Heer voorziet
In de tuin voor het raam van mijn kantoor racen de eekhoorns de hele dag heen en weer om eikels te verzamelen en ze veilig te verstoppen. Het kabaal dat ze maken is erg grappig. Een hele kudde herten kan zonder één geluid te maken dwars door onze tuin lopen, maar een eekhoorn maakt lawaai voor tien.
Nog veel beter
Mijn verjaardag valt op de dag na die van mijn moeder. Als tiener piekerde ik me altijd suf om een cadeau voor haar te bedenken, iets waar zij blij mee zou zijn, maar dat wel binnen mijn budget paste. Ze toonde altijd waardering voor wat ik haar gaf, en de volgende dag gaf ze mij het cadeau dat zij voor mij had uitgezocht. En altijd overtrof haar cadeau het mijne. Dat deed ze niet om wat ik haar gegeven had omlaag te halen. Ze genoot er gewoon van om gul te geven, en ze had nu eenmaal meer te makken dan ik.
Overleven in de wildernis
In de jaren zestig bracht het Kingston Trio een liedje uit dat ‘Desert Pete’ heette. Het ging over een dorstige cowboy die door de woestijn trok en zomaar ergens een handpomp aantrof. Ernaast had ene Desert Pete een briefje achtergelaten, waarin hij de lezer dringend aanried om het water dat nog in de kruik zat die daar stond niet op te drinken, maar dat te gebruiken om de pomp op gang te krijgen.
Jezus in vermomming
Een vriendin moest voor haar schoonmoeder zorgen die aan huis gebonden was. Ze vroeg haar wat ze het liefst wilde, en de schoonmoeder zei: ‘Dat mijn voeten gewassen worden.’ Mijn vriendin vond het vreselijk: ‘Ik had er een verschrikkelijke hekel aan om dat te doen. Elke keer dat ze erom vroeg haatte ik het en vroeg ik aan God om mijn gevoelens voor haar te verbergen.’
Broers
Tussen mijn broer en mij zit minder dan een jaar leeftijdsverschil. Toen we samen opgroeiden ging dat vaak in een ‘competitieve’ sfeer (lees: we vochten heel wat af). Mijn vader begreep dat wel, hij had zelf ook broers. Mijn moeder had het er moeilijker mee.
Een ander soort liefde
Een van mijn favoriete gemeenten begon een paar jaar geleden als een groep voor ex-gedetineerden, die bezig waren hun weg terug te vinden naar de maatschappij. Tegenwoordig is het een bloeiende gemeente met mensen die allerlei beroepen uitoefenen en allerlei plekken in de samenleving innemen. Ik vind die kerk zo mooi omdat hij me doet denken aan het beeld dat ik van de hemel heb. Een plek met alle mogelijke soorten mensen, allemaal geredde zondaren die een geheel vormen dankzij de liefde van Jezus.
Een veilige plek
Met mijn dochter sprak ik af om samen naar een familiereünie te gaan. Omdat zij het een beetje spannend vond, bood ik aan om te rijden. ‘Graag. Maar kunnen we wel met mijn auto gaan? Daarin voel ik me veiliger,’ vroeg ze. Ik dacht dat ze dit zei omdat haar wagen veel ruimer was dan mijn karretje, en vroeg: ‘Vind je die van mij te klein?’ ‘Nee, maar voor mij is mijn auto een plek waar ik me veilig voel. Op de op een of andere manier voel ik me beschermd als ik erin zit.’
Oneindige schoonheid
Ik geniet er altijd zeer van om over de Grand Canyon uit te kijken. Elke keer dat ik bovenaan de rand ervan sta, zie ik weer adembenemende nieuwe penseelstreken van Gods kunstwerk.
