Heerlijk gezelschap
De bejaarde vrouw in het verzorgingshuis sprak met niemand en vroeg nergens om. Ze zat alleen maar op haar oude stoel te schommelen, zo leek het. Ze kreeg weinig bezoek, en daarom ging een zekere jonge verpleegster vaak naar haar toe als ze pauze had. Zonder iets te zeggen of te vragen pakte ze gewoon een andere schommelstoel en ging bij haar zitten. Toen dit verschillende maanden zo was doorgegaan, zei de bejaarde vrouw opeens tegen haar: ‘Dank je wel, dat je samen met mij geschommeld hebt.’ Ze was gewoon dankbaar voor het gezelschap.
Uit het diepe
Ik verloor het water geen seconde uit het oog. Als er ook maar iets misging, zou ik het zien. In mijn zes uur durende diensten als badmeester bleef ik altijd op mijn post naast het zwembad. De veiligheid van de zwemmers stond voorop. Als ik mijn post verliet of zelfs maar mijn aandacht liet verslappen, dan zou dat voor de mensen in het zwembad ernstige gevolgen kunnen hebben. Als een zwemmer dreigde te verdrinken doordat hij geblesseerd was of niet goed genoeg kon zwemmen, dan was het mijn verantwoordelijkheid om hem uit het water te vissen en veilig aan de kant te halen.
Wat je mee terugbrengt
De journalist John F. Burns heeft veertig jaar lang voor de New York Times over de gebeurtenissen in de wereld geschreven. In een artikel dat hij na zijn pensioen in 2015 schreef, haalde Burns de woorden van een goede vriend en collega-journalist op, die aan kanker overleden was. ‘Vergeet nooit,’ had zijn vriend gezegd, ‘dat het er niet om gaat hoe ver je gereisd hebt, maar wat je mee teruggebracht hebt.’
De opbouw van een gemeenschap
‘Gemeenschap’ dat is waar degene met wie je het minst graag zou willen samenleven altijd is, aldus Henri Nouwen. Vaak omgeven we onszelf met mensen met wie we het liefst samenleven. Dan krijg je een club of een kliek, maar dat is nog geen gemeenschap. Iedereen kan een club vormen. Om een gemeenschap te vormen heb je genade en een gedeelde visie nodig, en het vereist van je dat je hard werkt.
Geen erkenning?
In de jaren vijftig en zestig waren Hollywood-musicals erg populair. Er waren met name drie actrices die de kijkers met hun optreden en acteerprestaties aanspraken: Audrey Hepburn, Natalie Wood en Deborah Kerr. Wat hen vooral bijzonder maakte, was de adembenemende manier waarop ze zongen en hun spel tot ongekende hoogten verhieven. Minder bekend was het feit dat deze films hun succes in feite te danken hadden aan Marni Nixon, die voor alle drie de actrices de partijen zong, maar die lange tijd nauwelijks erkenning kreeg voor haar onmisbare bijdrage.
‘Ik ben echt bang’
‘Ik ben echt bang voor wat komen gaat.’ Zo luidde de ontroerende ontboezeming van een tiener via Facebook, die ze voor enkelen van haar vrienden postte. Voor een aantal medische onderzoeken en behandelingen moest ze een tijdje naar een ziekenhuis in een andere stad. Die lag op drie uur rijden van waar ze woonde. Daar zouden de artsen er proberen achter te komen wat de oorzaak was van een aantal ernstige medische problemen waar ze last van had.
Bekleed je met Hem
In haar boek Wearing God schrijft Lauren Winner dat je kleren zonder woorden iets kunnen zeggen over wie je bent. Wat je draagt kan iets communiceren over je carrière, de groep waar je bij hoort, hoe je jezelf ziet of wat je stemming of sociale status is. Denk aan een T-shirt met een tekst erop, het pak van een zakenman, een uniform of een oude spijkerbroek, en wat dit over de drager kan zeggen. Ze schrijft ook: ‘Het is een aansprekende gedachte dat je als christen zonder woorden iets van Jezus kan laten zien, net als je kleren iets over jou zeggen.’
Voor alles is er een tijd
Toen ik laatst in het vliegtuig zat, keek ik naar een moeder en haar kinderen die een paar rijen voor me zaten. De kleuter speelde tevreden terwijl de moeder liefdevol naar haar pasgeboren baby keek. Ze glimlachte voortdurend en streek hem over de wang. De baby staarde terug met grote ogen van verwondering. Ik genoot van het moment, hoewel het me ook een klein beetje verdrietig maakte toen ik aan mijn eigen kinderen dacht die ooit zo klein waren, en hoe snel de jaren omgevlogen waren.
Machtiger dan wat dan ook
De Iguazu-watervallen op de grens van Brazilië en Argentinië vormen een spectaculair systeem van 275 watervallen over een lengte van 2,7 kilometer in de Iguazu-rivier. Aan de Braziliaanse kant van de watervallen staan de woorden van Psalm 93:4 in de rotswand gegraveerd: ‘Maar boven het geraas van de wijde wateren, van de machtige baren der zee, is hoog in de hemel de machtige HEER.’ Daaronder staat: ‘God is altijd groter dan al uw problemen.’
Geen hokjes
Een kerk bij ons in de stad heeft een uniek welkomstkaartje, waarop Gods genade en liefde voor iedereen prachtig verwoord is. Er staat: ‘Of je nu een heilige, zondaar, verliezer, winnaar . . .’ (en dan volgen er nog allerlei andere aanduidingen van wat mensen kunnen zijn die met van alles en nog wat worstelen) ‘. . . alcoholist, hypocriet, bedrieger, bangerik, . . . bent: bij ons ben je welkom.’ De predikant vertelde me dat ze de tekst van dat kaartje iedere zondag tijdens de dienst samen opzeggen.
Net als papa
Is het niet schattig om te zien hoe een kind zijn ouders na-aapt? Hoe vaak heb je niet een klein jongetje gezien dat in een autostoeltje zit en het denkbeeldige stuur vastpakt, terwijl hij nauwlettend naar de chauffeur kijkt om te zien wat papa allemaal doet.
Diepe wortels
De Californische sequoiaboom is een van de grootste en taaiste organismen van de wereld. Hij kan honderd meter hoog worden, meer dan een miljoen kilo zwaar worden en het drieduizend jaar volhouden. Maar de majestueuze sequoia dankt zijn omvang en lange leven voor een groot deel aan dat wat onder de oppervlakte ligt. Een heel vlechtwerk van wortels van vier tot vijf meter diep ligt verspreid over een terrein van soms wel vierduizend vierkante meter, waardoor de enorme hoogte en het gigantische gewicht van de boom met vaste voet in de grond gedragen worden.
