Een vriend zijn
De dichter Samuel Foss schreef: ‘Laat mij aan de kant van de weg wonen en een vriend voor de mensen zijn’ (in ‘The House by the Side of the Road’). Dat wil ik ook zijn: een vriend voor de mensen. Ik wil langs de weg staan om vermoeide reizigers op te wachten. Om uit te zien naar mensen die door anderen gekwetst en bont en blauw geslagen zijn, die de last van een verwond en gedesillusioneerd hart met zich meedragen. Hen verfrissen en koesteren en met een bemoedigend woord weer op weg sturen. Misschien kan ik hun problemen niet oplossen, maar ik kan hun wel een zegen meegeven.
Eeuwige bloemen
Als kleuter vond mijn zoon Xavier het geweldig om me bloemen te geven. Ik genoot van ieder geplukte plantje en elke bloesemtak die hij met zijn vader in de winkel gekocht had. Ik koesterde ze stuk voor stuk tot ze verdorden en ik ze moest weggooien.
Zaaien
Laatst kreeg ik een prachtige e-mail van een vrouw, die schreef: ‘Jouw moeder was mijn lerares, toen ik in 1958 in Putnam City in de eerste klas zat. Ze was een geweldige lerares, bijzonder vriendelijk maar ook streng. Van haar moesten we Psalm 23 uit ons hoofd leren en die voorin de klas opzeggen. Ik vond het vreselijk. Maar dat was mijn enige ervaring met de Bijbel, tot ik in 1997 zelf christen werd. Toen ik deze psalm weer las, kwamen de herinneringen aan mevrouw McCasland als een vloedgolf over me heen.’
Psalmen voor bij het kampvuur
Wanneer mijn man en ik de natuur intrekken, nemen we onze camera’s mee om de planten op de grond van dichtbij te fotograferen. Die lijken op een mini-wereld op zich. Wat een verbazingwekkende variatie en schoonheid zien we dan, zelfs in de paddenstoelen die zomaar ’s nachts opkomen en de bossen met vlekken van helder oranje, rood en geel bedekken.
De Pleitbezorger
Toen ik op het vliegtuig stapte om in een stad te gaan studeren die meer dan duizend kilometer van mijn huis lag, voelde ik me gespannen en alleen. Maar tijdens de vlucht moest ik aan Jezus denken, die zijn discipelen de troostende aanwezigheid van de heilige Geest had beloofd.
Zingen met Violet
Een oudere vrouw genaamd Violet zat op haar bed in een kliniek in Jamaica, en glimlachte toen een paar tieners haar kwamen opzoeken. De snikhete, plakkerige middaglucht drong ongehinderd haar kamer binnen, maar ze klaagde niet. In plaats daarvan zocht ze haar geheugen af naar een lied dat ze kon aanheffen. Een brede glimlach verscheen om haar mond, en ze zong: ‘Ik ren, huppel, spring en loof de Heer!’ Terwijl ze zong zwaaide ze haar armen vooren achteruit alsof ze rende. Dit ontroerde de mensen die om haar heen stonden, want Violet miste haar beide benen. Ze zong omdat, zo zei ze: ‘Jezus van me houdt, en in de hemel zal ik benen hebben om mee te rennen.’
Onverlichte paden
Toen we na een vakantie met ons gezin weer naar huis reden, kwamen we door een afgelegen, verlaten deel van Oregon. Twee uur lang na zonsondergang reden we door diepe canyons en over woestijnachtige hoogvlakten. We zagen maar een paar andere auto’s. Ten slotte kwam de maan op, die we zagen wanneer we over de toppen reden, maar die achter de horizon verdween wanneer we door laaggelegen gebieden kwamen. Onze dochter merkte op dat het maanlicht haar aan Gods aanwezigheid herinnerde. Toen ik vroeg of ze dat nodig had om te weten dat Hij er was, zei ze: ‘Nee, maar het helpt wel.’
Te mooi om niet te delen
Tijdens een rechtszaak is een getuige meer dan alleen een toeschouwer. Hij is een actieve deelnemer die mee helpt bepalen hoe de afloop van een zaak is. Dat geldt ook voor ons die van Christus getuigen. Het is de bedoeling dat we actief deelnemen aan een zaak van het hoogste belang: de waarheid van het sterven en de opstanding van Jezus.
De last van het wachten
In de afgelopen jaren is bij twee van mijn gezinsleden een levensbedreigende ziekte geconstateerd. Het moeilijkste vond ik de voortdurende onzekerheid, toen ik hen tijdens de behandeling bijstond. Ik heb altijd het liefst dat de arts precies weet hoe het gaat, maar in de werkelijkheid is het maar zelden zo eenvoudig. In plaats van duidelijkheid te krijgen, wordt ons vaak gevraagd te wachten.
Een loflied vanuit het donker
Mijn vriend Mickey zag steeds minder. Toch zei hij: ‘Ik zal God elke dag blijven loven om de geweldige dingen die Hij voor me gedaan heeft.’
Vergeven of niet?
Ik kwam vroeg aan bij de kerk om te helpen de boel op te bouwen voor de grote bijeenkomst die georganiseerd werd. Een vrouw stond aan het andere eind van de kerkzaal te huilen. In het verleden had ze me flink gekwetst en over me geroddeld, en ik overstemde haar gesnik al snel met het geluid van de stofzuiger. Waarom zou ik me druk maken over iemand die mij totaal niet mocht?
Hoe herinneringen werken
Onze reactie op ervaringen van verlies en teleurstelling is er wel eens een van boosheid, schuldgevoel en verwarring. Of we nu zelf door onze keuzes deuren gesloten hebben die nooit meer open zullen gaan, of dat we buiten onze schuld om in ons leven met tragische gebeurtenissen te maken hebben, het gevolg is vaak iets wat Oswald Chambers ‘de onpeilbare triestheid van wat “had kunnen zijn” ’ noemt. Je kunt proberen een pijnlijke herinnering weg te drukken, maar helemaal verdwijnen zal ze nooit.
