Gebed als geschenk
‘Ik besefte niet wat een geschenk het gebed is, tot mijn broer ziek werd en jullie allemaal voor hem gingen bidden. Wat een troost waren al jullie gebeden!’
Er samen komen
Waarom betalen ieder jaar miljoenen mensen een fors bedrag om een paar kilometer over een obstakelparcours te rennen, met modderpoelen, klimmuren en wat dies meer zij? Voor sommigen is het een persoonlijke uitdaging om te kijken hoe ver ze kunnen gaan, hun angsten te overwinnen, of hun uithoudingsvermogen te testen. Anderen gaat het vooral om het samenwerken als team van de verschillende deelnemers. Eén deelnemer vond het zo geweldig dat totale vreemden elkaar een helpende hand toesteken om het samen te halen (Stephanie Kanowitz in The Washington Post).
En toch . . .
Met mijn pessimistische inborst trek ik vaak al snel negatieve conclusies over de uitkomst van bepaalde situaties in mijn leven. Als een project waaraan ik werk niet lekker loopt, dan denk ik al gauw dat niets wat ik doe zal slagen. En, al is het iets heel anders, ik zal wel nooit met veel gemak mijn eigen tenen kunnen aanraken. Daarbij ben ik een afschuwelijke moeder die niets goed kan doen. Als iets op het ene terrein niet lukt, heeft dat een onnodig negatief effect op mijn gevoelens op allerlei andere gebieden.
Totale loyaliteit
Sportfans hebben vaak allerlei liedjes waarmee ze hun favoriete teams de hemel in prijzen. Een echte supporter draagt het logo van zijn team, zet berichtjes erover op Facebook of praat erover met zijn vrienden. Een echte fan laat er geen twijfel over bestaan waar zijn loyaliteit ligt. Uit mijn eigen petjes en shirts van de Detroit Tigers en het feit dat ik vaak over ze praat, blijkt wel dat ik zelf ook zo ben.
Leid me naar de rots
Toen ik in de winkel was omdat ik een luchtbevochtigingsapparaatje wilde kopen, zag ik een oudere dame die tussen de gangpaden heen en weer liep. Ik vroeg me af of zij hetzelfde moest hebben als ik, en deed een stapje opzij om haar erbij te laten. Al snel raakten we aan de praat over de griep die in onze streek heerste. Ze was er zelf ook slachtoffer van geweest en had er een nare hoest en hoofdpijn aan overgehouden.
Gods stem
Onze tweede dochter wilde dolgraag bij haar grote zus op de kamer in een ‘groot bed’ slapen. Elke avond stopte ik Britta in en zei ik streng dat ze in bed moest blijven. Als ze dat niet deed, zou ze terug naar haar ledikantje moeten. Elke avond weer trof ik haar op de overloop aan en moest ik mijn ontmoedigde schat naar haar ledikantje terugbrengen. Jaren later kwam ik erachter dat haar doorgaans lieve oudere zus het niet zo’n goed idee had gevonden dat Britta bij haar op de kamer kwam slapen. Ze ontwikkelde de gewoonte om tegen Britta te zeggen dat ze mij haar naam hoorde roepen. Als Britta dan uit bed kwam om te kijken wat er was, betekende het een enkeltje terug naar het ledikant.
De wijsheid van de ouderdom
In 2010 verscheen in een krant in Singapore een artikel dat de wijze levenslessen van acht oudere inwoners bevatte. Het begon met de woorden: ‘Hoewel ouder worden met allerlei uitdagingen voor lichaam en geest gepaard gaat, kan het tegelijk op andere gebieden tot groei leiden. Er is een overvloed aan emotionele en sociale kennis; eigenschappen die wetenschappers steeds meer als “wijsheid” gaan kwalificeren: de wijsheid van de ouderdom.’
Tot ziens, voorlopig
Mijn kleindochter Allyssa en ik hebben een bepaalde gewoonte als we afscheid van elkaar nemen. We slaan de armen om elkaar heen en huilen zo’n twintig seconden lang met luide en zeer dramatische snikken. Dan laten we elkaar los en zeggen terloops: ‘Tot gauw!’, en gaan ieder ons weegs. Ondanks dit dwaze gebruik verwachten we altijd om elkaar inderdaad gauw weer te zien.
Als een kind
Het jonge meisje bewoog opgetogen en gracieus op de lofmuziek. Ze was de enige die in het gangpad danste, maar dat weerhield haar er niet van om op de maat van de muziek rondjes te draaien en met haar armen te zwaaien en met haar voeten door de lucht te bewegen. Haar moeder keek het glimlachend aan en liet haar begaan.
Genade of gras
Toen mijn vriend Archie van vakantie thuiskwam, bleek dat zijn buurman een houten hek had neergezet dat ruim anderhalve meter op zijn terrein stond. Een paar weken lang probeerde Archie zijn buurman te bewegen om de afscheiding weg te halen. Hij bood aan om te helpen het hek te verplaatsen en was zelfs bereid de helft van de onkosten te betalen, maar het hielp allemaal niets. Archie had een beroep op de burgerlijke autoriteiten kunnen doen, maar hij koos er ten slotte voor om het er maar bij te laten. Het hek mocht blijven staan, hopelijk een teken voor de buurman van de genade van God.
Als God je vervult
Wat had ik toch gedaan? Het had een van de meest bijzondere perioden van mijn leven moeten zijn. Maar in plaats daarvan was het een van de meest eenzame. Ik was aan mijn eerste ‘echte’ baan na mijn opleiding begonnen in een stad op honderden kilometers afstand van de plaats waar ik was opgegroeid. Een grote stap, waar de lol al gauw van af was. Ik woonde ik een piepkleine flat, vrijwel zonder meubilair. Ik kende de stad niet. Ik kende er helemaal niemand. Het was een interessante baan, maar de eenzaamheid was verpletterend.
Kostbaar in Gods ogen
Hij heette David, maar de meesten noemden hem gewoon ‘de zwervende violist’. David was een slonzig ogende oudere man, en een bekende verschijning op de drukbezochte plekjes van onze stad. Met een ongekende virtuositeit speelde hij de voorbijgangers toe. In ruil voor zijn muziek legden de luisteraars soms een dollar in het open vioolkistje dat voor hem op het trottoir lag. Dan glimlachte David en gaf een knikje om te bedanken, terwijl hij rustig doorspeelde.
