Belzone
Een van de voordelen van mobiele telefoons is dat bijna iedereen vrijwel altijd bereikbaar is. Een gevolg hiervan is dat veel mensen zelfs wanneer ze in de auto rijden bellen of berichtjes versturen, wat soms tot vreselijke ongelukken kan leiden. Om die te voorkomen is het in veel landen verboden om te bellen tijdens het rijden. Langs de Amerikaanse snelwegen zie je dan ook geregeld bordjes staan die de bestuurders wijzen op een speciale parkeerzone waar ze veilig kunnen stoppen en naar hartenlust kunnen bellen en appen.
We breken niet!
Als geboren Californiër houd ik veel van alles wat zonnig is. Kou trekt me een stuk minder aan. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet van mooie foto’s van een besneeuwd landschap kan genieten. Ik betrapte mezelf dan ook op een glimlach toen mijn vriendin uit Illinois een winterse foto met me deelde, waarop een jong boompje in haar achtertuin te zien was. Maar de bewondering maakte al snel plaats voor een wat triestig gevoel toen ik de kale takken zag, die met knoppen en al doorbogen onder het gewicht van de glinsterende ijspegels die eraan hingen.
Verloren en gevonden
Toen we erachter kwamen dat mijn schoonmoeder vermist werd, toen ze met een familielid aan het winkelen was, sloeg de paniek bij mijn vrouw en mij toe. Ze leed aan geheugenverlies en was vaak in de war, en het was niet te voorspellen hoe ze zou reageren. Zou ze in de buurt rond blijven dwalen, of op de eerste de beste bus springen omdat ze dacht dat die haar naar huis zou brengen? De ergste scenario’s schoten door ons hoofd terwijl we begonnen te zoeken en God smeekten of we haar mochten vinden.
Bevrijd van de angst
Je lichaam reageert op gevoelens van angst en vrees. Het gevoel van een steen in je maag, een kloppend hart en snakken naar adem, dat zijn zo de signalen die op vrees wijzen. Je lichaam zorgt ervoor dat je dergelijke ongemakkelijke gevoelens niet kunt negeren.
Geven zonder vrees
Toen onze zoon Xavier zes jaar oud was, kwam een vriendin van me eens op bezoek met haar kleuter. Xavier wilde hem wat van zijn speelgoed even. Ik vond het prachtig dat onze jongen zo vrijgevig was, tot hij een opgezet dier weg wilde geven, waarvoor mijn man allerlei winkels in verschillende steden was afgelopen om hem te vinden. Mijn vriendin had wel door dat dit misschien iets te ver ging, en probeerde het aanbod vriendelijk af te slaan. Maar Xavier stopte zijn geschenk haar zoon in de handen, en zei: ‘Mijn vader geeft me allerlei speelgoed zodat ik het kan delen.’
Een zeker fundament
Jarenlang hebben bewoners van onze stad huizen gebouwd en gekocht op plekken waar serieus gevaar op landverschuivingen bestond. Sommigen wisten wat het risico was, anderen niet. ‘Veertig jaar van waarschuwingen van geologen en regels van de gemeente om veilige huizen te bouwen’ werden genegeerd of achtergehouden (The Gazetten, Colorado Springs, 27 april 2016). Het uitzicht vanuit veel van die huizen was schitterend, maar de grond waarop ze stonden moest wel een keer tot een ramp leiden.
Bloeien op de juiste plek
‘Onkruid is elke plant die ergens groeit waar jij hem niet wilt hebben’, zie mijn vader toen hij me de schoffel overhandigde. Ik wilde de maiskolf die zich tussen de boontjes had genesteld laten staan. Maar mijn vader, die op een boerderij opgegroeid was, zei dat ik hem eruit moest halen. Die eenzame maisplant zou de boontjes alleen maar verstikken en hun voedingsstoffen inpikken.
Barmhartigheid en oordeel
Toen mijn kinderen aan het kibbelen waren en naar me toekwamen om elkaar te verklikken, nam ik elk van hen apart om hun kant van het probleem aan te horen. Omdat ze allebei schuld hadden, vroeg ik hun aan het eind van ons gesprekje wat volgens hen een passende, eerlijke reactie op de actie van de ander zou zijn. Beiden pleitten ervoor dat de ander meteen gestraft moest worden. Tot hun verrassing gaf ik hun allebei de straf die ze voor de ander bedacht hadden. Opeens klaagden ze er allebei over hoe ‘oneerlijk’ die straf leek, nu ze er zelf onder te lijden hadden. Terwijl ze het geheel en al passend vonden toen ze dachten dat het voor de ander bedoeld was.
Riemen vast!
‘De piloot heeft het lampje van de stoelriemen aangedaan, wat er op wijst dat we in een gebied met veel turbulentie komen. Keer alstublieft zo snel mogelijk terug naar uw stoel en maak uw riem vast.’ Als het nodig is geeft een steward of stewardess zo’n waarschuwing af, omdat je bij turbulentie flink gewond kunt raken als je niet vastzit. Als de passagiers veilig en wil op hun stoel zitten, dan kunnen ze de turbulentie in alle rust doorstaan.
Van spinnen en de aanwezigheid van God
Spinnen. Er is geen kind dat ze leuk vindt, tenminste ik ken er geen. Zeker niet in hun slaapkamer, als het bedtijd is. Terwijl ze haar pyjama aantrok, zag mijn dochter er één die zich gevaarlijk dicht bij haar bed bevond. ‘Pa-ap! Spin!’ riep ze. Maar hoe ik ook mijn best deed, ik kon de achtpotige insluiper niet vinden. ‘Hij doet je niks’, suste ik haar. Het kon haar niet overtuigen. Pas toen ik zei dat ik bij haar zou blijven om de wacht te houden, wilde ze in haar bed stappen.
De grote heelmeester
Wanneer dr. Rishi Manchanda aan zijn patiënten vraagt waar ze wonen, gaat het hem niet alleen om hun adres. Hij neemt een bepaald patroon waar. Mensen die naar hem toe komen wonen vaak in een uiterst vervuilde omgeving. Ze lijden aan schimmels, allerlei huidziekten en vergiftiging. Daarom is dr. Manchanda een voorvechter geworden van wat hij de ‘stroomopwaartse dokters’ noemt. Daarmee bedoelt hij werkers in de gezondheidszorg die de nodige dringende medische hulp geven, maar met hun patiënten en de gemeenschap ook iets proberen te doen aan de bron van veel van hun problemen. Hun streven is een gezondere leefomgeving.
Niet genoeg?
Toen we van de kerk terug naar huis reden, zat onze dochter op de achterbank te genieten van haar ‘Goldfish crackers’ (zoute knabbeltjes in de vorm van een visje). Onze andere kinderen smeekten haar om ze te delen. In een poging om het gesprek een andere kant op te krijgen, vroeg ik aan de hoeder van de visjes: ‘Wat heb je vanochtend op de kinderclub gedaan?’ Ze vertelde dat ze een mandje met brood en vis gemaakt hadden, omdat een kind Jezus vijf broden en twee vissen gegeven had die Jezus gebruikte om meer dan vijfduizend mensen te eten te geven (Joh. 16:1-13).
