First things first
Als je gaat vliegen krijg je voor het opstijgen veiligheidsinstructies van een stewardess. Ze vertelt onder andere wat je moet doen als de druk in de cabine wegvalt. Voor elke passagier is er een zuurstofmasker dat naar beneden komt. Er wordt bij gezegd dat je eerst zelf je masker op moet doen. Voordat je anderen kunt helpen, moet je ervoor zorgen dat je zelf lichamelijk door kunt.
Op God vertrouwen zelfs als . . .
Vanwege een wond die ik in 1992 opliep lijd ik aan chronische pijn in mijn bovenrug, schouders en nek. Als de pijn op zijn ergst is en ik er wanhopig van wordt, dan is het niet altijd gemakkelijk om de Heer te vertrouwen of te prijzen. Maar wanneer het echt ondraaglijk voelt, dan ervaar ik ook dat God erbij is en me troost. Hij geeft me kracht en de zekerheid van zijn onveranderlijke goedheid, grenzeloze macht en genade die me overeind houdt. En wanneer ik in de verleiding kom om aan hem te twijfelen, dan laat ik me bemoedigen door het vaste geloof van Sadrach, Mesach en Abednego. Zij vereerden God en vertrouwden erop dat Hij bij hen was, hoe hopeloos hun situatie ook leek.
Jezus houdt van Maysel
Als jong kind maakte mijn zus Maysel van bekende liedjes vaak haar eigen versie. ‘Jesus loves me, this I know, for the Bible tells Maysel,’ zong ze bijvoorbeeld. Deze gewoonte van haar irriteerde me mateloos. Als een van haar oudere en ‘wijzere’ zussen, wist ik dat de tekst niet ‘for the Bible tells Maysel’ maar ‘for the Bible tells me so’ moest zijn. Niet dat ze naar mij luisterde. Ze moest en zou het in haar eigen versie zingen.
Kerst in de MacPherson Gardens
Bij ons in de buurt wonen zo’n tweehonderddertig gezinnen en alleenstaanden in Blok 72 aan de MacPherson Gardens. Elk van die personen heeft zijn eigen verhaal. Op de tiende verdieping woont een oudere vrouw, wier volwassen kinderen getrouwd zijn en elders wonen. Ze woont nu op zichzelf. Een paar deuren verderop woont een jong stel met twee kinderen, een jongen en een meisje. Een paar verdiepingen lager woont een jongeman die in het leger zit. Hij heeft nog nooit een kerk van binnen gezien, maar misschien brengt hij de kerstdagen straks wel thuis door. Al die mensen heb ik vorig jaar rond de kersttijd ontmoet, toen we met een groepje van onze kerk daar in de buurt kerstliedjes ging zingen om iets van de vreugde van Kerst met de bewoners te delen.
Wachten
‘Hoe lang duurt het nog tot Kerst?’ Toen onze kinderen klein waren, was dat een vraag die ze geregeld stelden. We hadden een adventskalender om naar Eerste Kerstdag af te tellen, maar toch vonden ze het wachten ondraaglijk.
Eieren met ham
Er is een fabel over een kip en een varken. Daarin hebben de twee dieren het erover dat ze samen een restaurant willen openen. Als ze over het menu nadenken, stelt de kip voor dat ze eieren met ham zullen serveren. Het varken wijst het voorstel direct af met de woorden: ‘Nee dank je. Het zou betekenen dat ik mezelf helemaal geef, terwijl jij alleen maar meehelpt.’
De laatsten zullen de eersten zijn
Laatst stond ik helemaal achterin de rij om aan boord te gaan van een groot passagiersvliegtuig zonder vaste zitplaatsen. Ergens in het midden vond ik een stoel, maar de enige plek waar ik mijn tas kon opbergen, was een vak boven de achterste rij. Daardoor zou ik na de vlucht moeten wachten tot bijna iedereen weg was voor ik mijn tas kon gaan ophalen.
Onvolmaakt en toch geliefd
In Japan wordt voedsel uiterst zorgvuldig bereid en verpakt. De smaak moet goed zijn, maar het moet er ook perfect uitzien. Vaak vraag ik me af of ik nu het eten koop of de verpakking. Vanwege deze nadruk op kwaliteit, gooien Japanners producten waaraan iets miniems mankeert vaak al weg. De laatste jaren echter zijn ook producten die wakeari zijn steeds populairder aan het worden. Wakeari is Japans voor ‘er is een reden’. Dit zijn producten die niet weggegooid worden, maar tegen reductie verkocht worden omdat ‘er een reden is’, bijvoorbeeld een rijstcracker waarin een barst zit.
De kracht van invoelingsvermogen
Trek de R70 i ‘Age Suit’ aan, en je voelt je direct veertig jaar ouder dan je bent. Je gezichtsvermogen is danig beperkt, je hoort minder en je bent minder mobiel. De Age Suit is bedacht om zorgverleners te helpen hun patiënten beter te begrijpen. Journalist Geoffrey Fowler van het Wall Street Journal heeft er een aangetrokken, en hij schreef: ‘Deze onvergetelijke, bij tijden deprimerende ervaring werpt niet alleen licht op wat het is om ouder te worden, maar laat ook zien hoe een dergelijke ‘virtual reality’ uitrusting je kan leren om mee te voelen en hoe het je waarneming van de wereld om je heen vormt.’
Onze sterke God
Toen ik op een dag aan het strand was, genoot ik van het kijken naar de kitesurfers die, voortgedreven door de wind, over de golven sprongen. Toen een van hen weer het strand op kwam, vroeg ik hem of de sport zo moeilijk was als het eruitzag. ‘Nee hoor,’ antwoordde hij, ‘in feite is het makkelijker dan gewoon surfen omdat je gebruik kunt maken van de kracht van de wind.’
Beter weten
Toen we met onze geadopteerde zoon uit het buitenland thuiskwamen, wilde ik hem heel graag overladen met liefde en alles wat hij in de eerste maanden van zijn leven gemist had. Vooral goede kwaliteit eten, want toen we hem ophaalden leed hij duidelijk aan ondervoeding. Maar hoe we ook ons best deden, en ondanks allerlei specialistische onderzoeken, groeide hij bijna niet. Na bijna drie jaar aanmodderen bleek hij aan een paar zware voedselintoleranties te lijden. Toen we die ingrediënten uit zijn dieet verwijderd hadden, was hij binnen een paar maanden vijftien centimeter gegroeid. Ik had het moeilijk met het feit dat we hem zonder het te beseffen zo lang allerlei eten hadden gegeven waardoor zijn groei vertraagd werd, maar ik was enorm blij dat hij zo met sprongen vooruit ging.
God weet het wel
Toen Denise een jonge vrouw uit haar kerk tegenkwam die het moeilijk had, ging haar hart naar haar uit en besloot ze te kijken of ze iets kon doen om haar te helpen. Elke week ging ze naar haar toe om samen te praten en voor haar te bidden. Ze werd haar mentor. Maar de leiders van de gemeente hadden Denises inspanningen niet opgemerkt, en besloten een pastoraal werker te vragen als mentor voor de jonge vrouw op te treden. Het leek alsof er niemand was die voor haar zorgde, zo was hun redenering.
