Blijf nog even hangen
Toen we met de tienergroep over de filmreeks van The Lord of the Rings spraken, vertelde een van de jongeren dat hij liever een boek leest dan een film kijkt. Toen hem gevraagd werd waarom dat zo was, vertelde hij: ‘Met een boek kun je zo lang op één plek blijven als je maar wilt.’ Er is zeker iets te zeggen voor de kracht dat je in een boek of verhaal blijft hangen. Dat geldt al helemaal voor de verhalen in de bijbel.
De eerste stap zetten
Tham Dashu had het gevoel dat hij iets miste in zijn leven. Daarom ging hij naar de kerk. Hij bezocht dezelfde kerk als zijn dochter, maar ze gingen er nooit samen heen. Vroeger had hij haar een keer zwaar gekwetst, en dat had hun uit elkaar gedreven. Daarom glipte Tham altijd naar binnen als het zingen begon, en vertrok hij weer direct na de dienst.
Degene die begrijpt
John Babler werkt als kapelaan voor de politie en brandweer in zijn woonplaats in Texas. Tijdens een sabbatical van tweeëntwintig weken bezocht hij de politieacademie met het doel om de situaties waarin agenten terecht kunnen komen beter te begrijpen. Door de tijd die hij doorbracht met de cadetten en door alles wat hij over de ingrijpende uitdagingen van het politiewerk leerde, kreeg Babler een nieuw besef van nederigheid en empathie. In de toekomst hoopt hij politiemensen die met emotionele stress, vermoeidheid en verlies te maken krijgen, nog beter te kunnen begeleiden.
Brieven schrijven
Mijn moeder en haar zussen houden zich bezig met iets wat langzaam maar zeker een verloren kunstvorm aan het worden is: ze schrijven elkaar brieven. Elke week sturen ze persoonlijke handgeschreven epistels naar elkaar. Daarin zijn ze zo trouw dat een van de postbodes zich zorgen maakt als hij een week geen brief af te leveren heeft. Hun brieven staan boordevol levensechte verhalen, alle blijde en verdrietige dingen die ze meemaken naast de dagelijkse beslommeringen van hun gezin en vriendenkring.
God zien
Predikant en schrijver Erwin Lutzer vertelde eens een verhaal over tv-presentator Art Linkletter en een klein jongetje dat bezig was om God te tekenen. Geamuseerd merkte Linkletter op: ‘Dat kun je niet, want niemand weet hoe God eruitziet.’
Erdoorheen gedragen
Laatst vond ik mijn oude dagboeken uit mijn studietijd terug. Ik kon de verleiding niet weerstaan om ze te lezen. Terwijl ik daarmee bezig was, drong het tot me door hoe anders ik in die tijd naar mezelf keek dan ik tegenwoordig doe. Toen worstelde ik met een eenzaamheid en geloofstwijfel die me bijna te veel werden. Maar nu ik dat allemaal terug las, kon ik duidelijk zien hoe God me daar indertijd liefdevol en rustig doorheen geholpen heeft. En dat herinnerde me weer aan het feit dat wat vandaag te veel en te zwaar lijkt, eens onderdeel zal zijn van het grotere verhaal van zijn helende liefde.
Rouwen als dienstbetoon
In 2002 werd ik door een gemeentelid uitgenodigd voor een workshop rouwverwerking, die in onze kerk gegeven zou worden. Een paar maanden eerder waren mijn zus Martha en haar man Jim bij een verkeersongeluk om het leven gekomen. Met de nodige tegenzin stemde ik ermee in om de eerste bijeenkomst bij te wonen, al was ik vast van plan om het bij één keer te laten. Maar tot mijn verrassing kwam ik in een uiterst zorgzame groep terecht, met allemaal mensen die een zwaar verlies te verwerken hadden gekregen en met elkaar en met God probeerden dat te verwerken. Daarna miste ik geen week en groeide ik langzaam maar zeker in aanvaarding en rust door het verdriet dat we als groep met elkaar deelden.
Leg het bij God neer
Toen ik als tiener wel eens als een berg opzag tegen belangrijke beslissingen die ik moest nemen, heb ik van mijn moeder geleerd dat het kan helpen om de dingen op papier te zetten. Zo zet je alles op een rijtje en ga je dingen beter in perspectief zien. Dat is een gewoonte die ik van haar overgenomen heb, en al heel wat keer goed heb kunnen gebruiken. Wanneer ik twijfelde over de bril die ik moest nemen, over het zoeken van een baan of over andere enge beslissingen die je als volwassene moet nemen, pakte ik pen en papier en schreef de keuzemogelijkheden op en wat van elk de meest waarschijnlijke uitkomst was. Als ik dan mijn hele hart op een vel papier had uitgestort, deed ik een stap naar achteren en kon ik objectiever naar het vraagstuk kijken dan wanneer ik alleen naar mijn gevoelens luisterde.
Een klein stukje paradijs
Als ik uit het open raam van mijn studeerkamer kijk, dan hoor ik vogels tsjilpen en hoor en zie ik hoe dat wind zachtjes door de bomen waait. Het veld van mijn buurman ligt bezaaid met hooibalen. Grote, witte cumuluswolken steken af tegen de helderblauwe lucht.
Kracht en bescherming
‘Zullen we ook slangen zien?’
Onbetaalbare lofprijs
Schrijven is voor mij een middel om God te verheerlijken en te dienen. Dat geldt des te sterker nu ik door mijn gezondheidsproblemen een stuk minder mobiel ben. Toen een kennis van me zei dat hij niet veel had aan wat ik allemaal op papier zette, raakte ik dan ook behoorlijk ontmoedigd. Ik begon eraan te twijfelen of mijn schrijfseltjes voor God wel de waarde hadden die ik eraan hechtte.
Loop niet alleen
Mijn man Jack had 40 van de 42 kilometer gelopen toen zijn kracht hem in de steek liet.
