Sky Garden
Toen mijn vrouw Marlene en ik in Londen waren, regelde een vriend van ons dat we een bezoekje aan de Sky Garden konden brengen, de ‘hemeltuin’. Gelegen op de bovenste verdieping van een wolkenkrabber van vijfendertig verdiepingen in het financiële centrum van de stad, is de Sky Garden een door glas overkoepeld terras met planten, bomen en bloemen. Maar wat er buiten was boeide ons nog het meest. Van een hoogte van zo’n honderdvijftig meter keken we uit over de St. Paul’s Cathedral, de Tower of London en zo meer. Het uitzicht over de stad was adembenemend, en leverde ons ook nog een goede les over perspectief op.
Jezus strekt zijn hand uit
Het leven kan soms zo druk zijn: moeilijke lessen die je moet volgen, uitputtend werk dat je moet doen, de badkamer die nodig schoongemaakt moet worden, en dan heb je ook nog een afspraak om met iemand koffie te drinken. Steevast komt de dag waarop ik mezelf moet dwingen om een paar minuten in de Bijbel te lezen, en ik mezelf voorneem om de volgende week weer meer tijd aan God te geven. Maar telkens weer ben ik afgeleid, verdrink ik in de dagelijkse klusjes en vergeet ik God om hulp te vragen voor wat dan ook.
Een hongerig hart
Ik zat naast mijn man die achter het stuur zat en scrolde op mijn telefoon door de e-mails. Tot mijn verbazing verscheen er op mijn scherm opeens een advertentie van de plaatselijke donutshop. We waren er zojuist langsgereden, maar ineens knorde mijn maag van de honger. Ik verbaasde me erover hoe de technologie ons kan verleiden om een winkel binnen te stappen.
Veilig over de stroomversnellingen heen
De gids bracht onze groep naar de oever van de rivier, en gaf ons de opdracht om een zwemvest om te doen en een peddel te pakken. Bij het instappen in de boot wees hij aan waar we moesten zitten om het gewicht goed te verdelen. Dan zou de boot stabiel blijven als we over stroomversnellingen moesten varen. Hij vertelde hoe geweldig en spannend onze raftingtocht zou zijn, en gaf ons de nodige instructies zodat we de boot goed over het kolkende water konden dirigeren. Hij drukte ons op het hart dat er zeker spannende momenten zouden zijn, maar dat de tocht volkomen veilig was, en we volop konden genieten.
Het geschenk van de tijd
Gehaast liep ik het postkantoor binnen. Ik moest nog van alles doen, maar tot mijn frustratie stond er lange rij voor het loket, helemaal vanaf de ingang om precies te zijn. ‘Haast je langzaam’, mompelde ik terwijl ik mijn horloge keek.
Hulp van boven
Het noodsignaal in morse, SOS, werd in 1905 bedacht omdat men op zee behoefte had aan een manier om aan te geven dat men in nood zat. Vijf jaar later werd het algemeen bekend toen het door het zinkende stoomschip Kentucky gebruikt werd, waarbij alle zesenveertig opvarenden gered werden.
De man met de glimlach
Naar de supermarkt gaan is niet bepaald een hobby van mij. Het is iets dat gewoon bij het leven hoort, waar je niet aan ontkomt.
Een hoopvol klaaglied
Als je in Nassau op de Bahama’s bent en het Clifton Heritage National Park bezoekt, ga je terug in de tijd naar een tragische periode uit de geschiedenis van die plek. Aan de kust is een trap die uit de rots is gehakt. Hij loopt helemaal vanaf de zeespiegel tot bovenaan de klippen. Slaven die in de achttiende eeuw per schip naar de Bahama’s vervoerd werden, moesten langs die trap omhoog klimmen. Vaak lieten ze daar hun gezinsleden achter. Hun wachtte een onmenselijk leven. Bovenaan de rotswand bij het einde van de trap staat een herdenkingsteken. Een stel ceders is uitgesneden in de vorm van vrouwen die over zee uitkijken naar het vaderland en de gezinsleden die ze kwijt zijn geraakt. De beelden zitten onder de strepen zoals die veroorzaakt werden door de zweep van de kapitein van een slavenschip.
Een goede pappie
Toen onze zoon Xavier nog klein was, moest mijn man vaak voor zaken op reis. Hoewel zijn vader geregeld belde, waren er ook avonden waarop alleen een belletje Xavier niet kon troosten. Om hem te helpen met slapen pakte ik dan vaak onze foto-albums erbij. Ik wees foto’s aan waarop hij samen met zijn vader te zien was, en vroeg: ‘Weet je dit nog?’
Toegewijd aan de liefde
Nabeel Qureshi is een volgeling van Jezus die boeken schrijft om zijn lezers te helpen de mensen te begrijpen, die de godsdienst aanhangen waarvan hij afscheid genomen heeft. Dat doet hij op een respectvolle manier. Uit wat hij schrijft blijkt duidelijk dat hij zijn volk op zijn hart draagt.
Als de bodem weggeslagen wordt
Tijdens de financiële crisis in Azië in 1997 waren er meer mensen die een baan zochten, dan er banen waren. Ik was een van hen. Na negen benauwde maanden kreeg ik een baantje als copywriter. Maar al snel raakte het bedrijf in de problemen en was ik mijn baan weer kwijt.
De vreugde van het geven
Ik had niet zo’n beste week. De hele tijd voelde ik me wat somber en triest, al had ik geen idee hoe dat kwam.
