Zegen in de puinhoop
Ik heb deze puinhoop zelf veroorzaakt, dus moet ik er ook zelf weer uitkomen. Dat is een gedachte die zo af en toe bij me opkomt. Ik geloof in een genadig God, maar heb toch vaak de neiging om te doen alsof zijn hulp er alleen voor je is als je het verdient.
Onze toevlucht
Mijn eerste baantje had ik in een fastfoodrestaurant. Op een zaterdagavond bleef een zekere jongen in de zaak rondhangen en vroeg me wanneer ik klaar was met werken. Ik voelde me er niet prettig bij. Het werd steeds later, en hij bestelde wat frietjes en weer later wat te drinken, zodat hij niet weggestuurd zou worden. Ik woonde er niet ver vandaan, maar durfde toch niet in mijn eentje naar huis te lopen, langs een paar donkere parkeerplaatsen en een lege zandvlakte. Toen ik om middernacht klaar was, liep ik het kantoortje binnen en pakte de telefoon.
Zoals beloofd
Toen we een paar dagen vrij waren, schreven mijn man en ik ons in voor een rustig raftingtochtje over de Chattahoocheerivier in Georgia. Gekleed in sandalen, een zomers jurkje en een breedgerande hoed moest ik wel even kreunen toen we erachter kwamen dat de tocht ook over enkele stroomversnellingen zou gaan. Dat hadden ze in de advertentie niet gezegd! Gelukkig was er een stel bij dat veel ervaring had in wildwaterraften. Ze leerden mijn man wat basisprincipes van het peddelen, en beloofden ons veilig naar onze bestemming te navigeren. Ik was maar wat dankbaar voor het zwemvest dat ik aan had, en schreeuwde erop los en hield me stevig vast aan het plastic handvat. Ik werd pas weer rustig toen we het modderige, traag stromende gedeelte van de rivier bereikt hadden. Ik stapte op de kant en liet het water uit mijn handtas stromen, terwijl mijn man me hielp om de onderkant van mijn drijfnatte jurk uit te wringen. De tocht had anders uitgepakt dan de advertentie had aangegeven, maar we konden er samen wel om lachen.
‘De liefste!!!’
Die uitroep kwam van mijn dochter, toen ze zich op een ochtend aan het aankleden was. Ik had geen idee wat ze daarmee bedoelde. Toen klopte ze op haar trui, een die ze van een nichtje gekregen had voor wie hij te klein geworden was. Dwars over de voorkant stond met grote letters ‘De liefste!!!’ gedrukt. Ik gaf haar een knuffel en ze lachte van pure blijdschap. ‘Jij bent de liefste!’, zei ik om het nog eens te onderstrepen. Ze keek zo mogelijk nog vrolijker en huppelde weg terwijl ze het steeds weer herhaalde: ‘De liefste.’
Omgaan met kritiek
Ik maak deel uit van een team dat een jaarlijks evenement in onze gemeenschap organiseert. Elf maanden lang zijn we druk met allerlei details om ervoor te zorgen dat het een succes wordt. We stellen datum en plaats vast. We bepalen de toegangsprijs. We kiezen wie we voor van alles vragen, van geluidstechnici tot houders van voedselkraampjes. Wanneer het evenement naderbij komt, beantwoorden we vragen van de media en maken we een routebeschrijving. Naderhand verzamelen we feedback. Soms is die goed. Soms is het erg kritisch. Als team horen we enthousiaste geluiden terug, maar noteren we ook de klachten die binnenkomen. Negatieve feedback is soms ontmoedigend; dan heb je wel eens de neiging om het bijltje erbij neer te gooien.
Nederige liefde
Als jongeman stelde Benjamin Franklin een lijst op van twaalf deugden waarin hij in de loop van zijn leven wilde groeien. Hij liet hem aan een vriend zien, die voorstelde dat hij er ook ‘nederigheid’ aan toe zou voegen. Dat vond Franklin wel een goed idee. Daarna schreef hij bij elke deugd wat richtlijnen om hem ermee te helpen. Bij ‘nederigheid’ noemde hij bijvoorbeeld dat hij het voorbeeld van Jezus zou proberen na te volgen.
Geroepen bij je naam
Adverteerders zijn tot de conclusie gekomen dat de aandacht van kijkers het sterkst getrokken wordt wanneer ze hun eigen naam zien langskomen. Er is dan ook een Brits tv-kanaal dat via zijn online-streamingservices gepersonaliseerde reclames gebruikt.
Vaderlijke raad
Toen ik mijn baan als redacteur kwijtraakte, vroeg ik God om hulp om een andere te vinden. Weken gingen voorbij, maar al mijn pogingen tot netwerken en solliciteren liepen op niets uit. Ik zette een pruillip op, en zei tegen de Heer: ‘Weet u dan niet hoe belangrijk het voor mij is om een baan te hebben?’ Uit protest tegen mijn onverhoorde gebeden sloeg ik mijn armen over elkaar.
Warm welkom
‘Wie moet er nu iedereen een knuffel geven?’
De volmaakte Vader
Ik stond in een drukke winkel in een gangpad te zoeken naar de perfecte kaart voor vaderdag. Dat viel nog niet mee. Hoewel we ons weer met elkaar verzoend hadden na jaren van een gespannen relatie, had ik nooit een hechte band met mijn vader gehad.
Gezichten
Als peuter legde onze kleindochter Sarah mij op een keer uit wat er gebeurt wanneer je doodgaat: ‘Alleen je gezicht gaat naar de hemel, niet je lichaam. Je krijgt een nieuw lichaam, maar houdt hetzelfde gezicht.’
En in waarheid
Jaren geleden woonde ik een bruiloft bij van twee personen die uit verschillende landen kwamen. Vaak levert zo’n vermenging van culturen een prachtig resultaat op, maar in dit geval werden christelijke tradities gemixt met rituelen uit een geloof waarin talloze goden aanbeden werden.
