Haast je langzaam
‘Elimineer zonder pardon elke vorm van haast.’ Toen twee vrienden me die uitspraak van Dallas Willard voorhielden, wist ik dat ik er maar eens goed over na moest denken. Waar spoedde ik mij toch steeds weer heen, waaraan spendeerde ik mijn tijd en energie? Belangrijker nog, waar haastte ik me naartoe zonder God om leiding en hulp te vragen? In de weken en maanden die volgden dacht ik steeds weer aan die woorden terug. Dat hielp mij om me weer meer op de Heer en zijn wijsheid te richten. Zo herinnerde ik mezelf eraan om op Hem te vertrouwen, en niet zo veel op mijn eigen wijsheid af te gaan.
Waar kom je vandaan?
‘Waarom kom je vandaan?’ Die vraag stellen we vaak om iemand beter te leren kennen. Voor velen van ons is het antwoord daarop ingewikkeld. Soms wil je ook niet alle details zomaar vertellen.
God leren kennen
Zo ver als ik me kan herinneren, wilde ik altijd al dolgraag moeder worden. Ik droomde ervan om te trouwen, in verwachting te raken en voor het eerst mijn kindje in de armen te houden. Toen ik eindelijk trouwde, kwam het bij mijn man en mij niet eens op om te wachten met het stichten van een gezin. Maar de ene na de andere zwangerschapstest pakte negatief uit, en langzaam maar zeker begon het besef door te dringen dat we wel eens onvruchtbaar konden zijn. Maanden van afspraken bij de dokter, tests en tranen volgden. Het voelde alsof we middenin een storm zaten. Onvruchtbaarheid was een bittere pil. Ik had moeite te blijven geloven dat God goed en trouw was.
Slechts één seconde
Als het over de tijd gaat, zijn wetenschappers behoorlijk pietluttig. Aan het eind van 2016 voegde het Goddard Space Flight Center in Maryland een extra seconde aan het jaar toe. Dus als je het gevoel had dat het jaar wat langer duurde dan normaal, dan kan dat kloppen.
Reden om te zingen
Toen ik dertien was, eiste de school waarop ik zat dat elke leerling vier bijvakken koos, zoals huishoudelijke vakken, kunst, koor en houtbewerking. Tijdens mijn eerste koorles liet de lerares de leerlingen één voor één bij de piano komen om te horen wat voor stem ze hadden. Zo verdeelde ze de klas in groepen met dezelfde stemmen. Toen het mijn beurt was, zong ik braaf de noten die ze speelde, en nog een keer, maar ik werd niet bij een van de groepen ingedeeld. Na verschillende pogingen stuurde ze me naar de decaan om een ander vak te kiezen. Vanaf dat moment wilde ik het liefst helemaal nooit meer zingen. Ik was ervan overtuigd dat mijn stem niet om aan te horen was.
Onze stormen in
De wind huilde, de bliksem flitste en de golven sloegen tegen ons aan. Ik dacht dat ik dood zou gaan. Met mijn grootouders was ik op een meer aan het vissen, maar we waren te lang op het water gebleven. Toen de zon onderging was er razendsnel een storm komen opzetten. Van mijn grootvader moest ik voorin gaan zitten om ervoor te zorgen dat ons bootje niet zou omslaan. Ik was verschrikkelijk bang. Maar op de een of andere manier lukte het om te gaan bidden. Ik was veertien jaar oud.
Wanneer er één lijdt, lijden allen mee
Toen een van onze collega’s zich ziek meldde omdat hij extreem veel pijn had, was iedereen op ons kantoor erg bezorgd. Na een bezoekje aan het ziekenhuis en een dag rust verscheen hij weer op het werk, en liet ons de oorzaak van die pijn zien: een niersteen. Hij had de arts gevraagd of hij de steen als souvenir mee kon krijgen. Toen ik het ding zag, vertrok mijn gezicht en leefde ik erg mee. Ik wist nog goed hoe het was toen ik zelf een paar jaar eerder een galsteen had die verwijderd was. De pijn was ondraaglijk geweest.
Geloof, hoop en liefde
Tien jaar lang zorgde mijn tante Kathy bij haar thuis voor haar vader (mijn grootvader). Zolang hij nog zelfstandig was, kookte ze voor hem en deed ze zijn was, en toen zijn gezondheid afnam verzorgde ze hem.
Hoe lang?
In de klassieker van Lewis Carroll, Alice in Wonderland, vraagt Alice op een gegeven moment: ‘Hoe lang duurt voor eeuwig?’ Het Witte Konijn antwoordt: ‘Soms maar een seconde.’
Door gebed alleen
Een vriendin die middenin een behandeling voor kanker zat, belde me ’s avond laat een keer op. Ze zat onbeheersbaar te snikken, en ik leefde erg met haar verdriet mee. Al snel zat ik ook te huilen, en bad ik een stil gebed: Wat moet ik doen, Heer?
De erfenis de je nalaat
Een jaar of wat geleden bracht ik met onze zoons een weekje door op een verlaten, afgelegen ranch die bij de Salmon River lag, die ook wel de ‘river of no return’ van Idaho genoemd wordt.
Kracht in lijden
Toen Sammy van achttien Jezus als Redder aannam, wees zijn familie hem af omdat ze een andere geloofstraditie aanhingen. Maar de christelijke gemeenschap heette hem welkom, bemoedigde hem en gaf hem de nodige middelen om zijn opleiding af te maken. Toen zijn getuigenis later in een tijdschrift verscheen, werd de vervolging geïntensiveerd.
