Het doel van het leven
Toen ik laatst een aantal boeken met financiële adviezen doorkeek, viel mij een interessante trend op. In al die boeken staan allerlei prima adviezen, maar in vele ervan lijkt de voornaamste reden om nu te besparen te zijn, dat je later als een miljonair kunt leven. Er was één boek dat een verfrissend ander perspectief bood, namelijk dat eenvoudig leven cruciaal is voor een vol en rijk leven. Als je meer of mooiere spullen nodig hebt om blij te worden, vond de schrijver van dit boek, ‘dan snap je niet waarom het in het leven gaat’. Dan mis je je doel in dit leven.
Wie is hij?
Stel je voor dat je met andere toeschouwers schouder aan schouder langs een stoffige weg staat. Achter je staat een vrouw op haar tenen om te zien wie er aankomt. In de verte zie je een man op een ezel die steeds dichterbij komt. Opeens hoor je achter je een boom kraken. Iemand hakt palmbladeren af, die de mensen op de straat vóór de ezel leggen.
De kracht van een goed voorbeeld
Als ik probeer dingen in en om ons huis te repareren, loopt het er meestal op uit dat ik iemand anders betaal om de schade te herstellen die ik veroorzaak terwijl ik het oorspronkelijke probleem probeer te verhelpen. Maar laatst lukte het mij om een apparaat te repareren doordat ik een YouTube-filmpje erbij had waarop iemand stap voor stap liet zien hoe je dat moet aanpakken.
Een dubbele belofte
Sinds ze een paar jaar geleden kanker heeft gehad, kan Ruth niet meer eten en drinken, en zelfs niet meer goed slikken. In fysiek opzicht is ze veel kracht kwijtgeraakt en door de vele operaties en behandelingen is ze nog maar een schim van de persoon die ze vroeger was.
Het erfstuk doorgeven
Mijn mobiel piepte: er was een berichtje binnengekomen. Mijn dochter vroeg om mijn oma’s recept voor pepermunt-ijstaart. Terwijl ik door de gele kaartjes van mijn oude receptendoos bladerde, viel mijn oog op het unieke handschrift dat van mijn grootmoeder geweest was, naast een paar aantekeningen in de cursieve krabbels van mijn moeder. Nu mijn dochter erom vroeg, leek het erop dat onze pepermunt-ijstaart ook de vierde generatie in onze familie zou bereiken.
Lopen op het water
We maakten eens een extreem koude winter mee, waarin ik op een dag besloot het Michigan-Meer op te zoeken. Dit op vier na grootste meer van de wereld was compleet dichtgevroren. Warm gekleed stond ik op het strand waar ik meestal in de zon lig te bakken, en het uitzicht was adembenemend. Het oppervlak was in golven vastgevroren, een waar kunstwerk van ijs.
Goede tijden
Vandaag is het de eerste dag van het voorjaar, tenminste op het noordelijke halfrond. Als je in Australië woont, is het de eerste dag van de herfst. Vandaag staat de zon recht boven de evenaar. Overal op de wereld duurt de dag ongeveer even lang als de nacht.
Een dankbaar hart
Op onze trouwdag beloofden Martie en ik elkaar blij trouw ‘tot de dood ons scheidt, in goede en slechte tijden, in ziekte en gezondheid, in rijkdom en armoede’. In zeker opzicht is het misschien vreemd om beloften te doen voor slechte tijden op een dag die vooral vrolijk en licht moet zijn. Maar het onderstreept wel het feit dat het leven vaak genoeg ‘slechte’ tijden kent.
Brieven naar huis
Ver van huis in een trainingskamp gebruikten Amerikaanse rekruten in de Tweede Wereldoorlog humor en correspondentie om door de zware momenten heen te komen. Een zekere jongeman beschreef in een brief aan thuis de inentingen die ze kregen als volgt: ‘Twee medische officieren joegen ons met harpoenen op. Ze grepen ons vast en zetten ons vast op de vloer, waarna ze er in elke arm één staken.’
Gefluisterde woordjes
De jongeman was duidelijk zenuwachtig toen hij in zijn vliegtuigstoel plaatsnam. Zijn blik schoot heen en weer naar de raampjes van het toestel. Toen sloot hij zijn ogen en ademde diep in om zichzelf te kalmeren. Niet dat het werkte, overigens. Toen het vliegtuig over de landingsbaan reed en begon op te stijgen, zat hij zachtjes heen weer te schommelen. Een oudere dame aan de andere kant van het gangpad zag het en legde haar hand op de zijne. Zachtjes begon ze met hem te praten om hem af te leiden. ‘Hoe heet je?’ ‘Waar kom je vandaan?’ ‘Het komt wel goed’, en ‘je doet het prima’, dat was het soort dingen dat ze tegen hem fluisterde. Ze had geïrriteerd op hem kunnen reageren, of hem kunnen negeren. Maar ze koos voor een zachte aanraking en een paar geruststellende woorden. Kleine dingen. Toen ze drie uur later geland waren, bedankte hij haar uit het diepst van zijn hart.
Focus op het wonder
Er zijn mensen die naar de wereld kijken en alleen maar zien wat er allemaal mis is. DeWitt Jones is een fotograaf van National Greographic die zijn werk gebruikt om te laten zien wat er goed en mooi is aan deze wereld. Hij kijkt en wacht tot opeens die ene lichtstraal verschijnt die een of ander wonder laat zien dat er al dit tijd al was. Hij gebruikt zijn camera om in meest alledaagse gezichten van mensen en de natuur schoonheid te ontdekken.
Aan het licht gebracht om genezen te worden
Als kleine jongen zag ik hoe mijn vader velden omploegde die nog nooit bewerkt waren. Bij de eerste gang bracht de ploegschaar grote stenen naar boven die hij wegsleepte. Daarna ging hij nog een keer over het veld heen, en nog eens, om de grond verder om te ploegen. Bij iedere ronde kwamen er steeds kleinere stenen naar boven die hij opzij gooide. Dat ging een hele tijd zo door, en hij moest heel wat verschillende keren het veld omploegen.
