Het gebed en de kettingzaag
Ik heb veel respect voor de onversaagde geest van mijn tante Gladys, al baart die geest me ook wel eens de nodige zorgen. Dat was bijvoorbeeld het geval toen ze in een e-mail schreef: ‘Gisteren heb ik een walnootboom omgezaagd.’
Mooie en verschrikkelijke dingen
Van angst kun je bevriezen. We kennen allemaal wel de nodige redenen waarom we wel eens bang zijn: alles wat ons in het verleden gekwetst heeft, alles wat dat zomaar weer kan doen. Daardoor zitten we soms vast; achteruit kun je niet, en je bent te bang om vooruit te gaan. Ik kan het niet, ik kan het gewoon niet. Ik ben niet slim genoeg, sterk genoeg of dapper genoeg om weer zulke pijn te dragen.
Eerst vertrouwen
‘Niet loslaten, papa!’
Vraag het de dieren
Onze kleinkinderen drongen zich verrukt naar voren om de geredde zeearend van dichtbij te bekijken. Ze mochten hem zelfs even aaien. De vrijwilligster van de dierentuin vertelde van alles over de machtige vogel die ze op haar arm had zitten. Verbaasd hoorde ik haar vertellen dat dit mannetje een spanwijdte had van bijna twee meter, maar dat hij dankzij zijn holle botten nog geen vier kilo woog.
Hij droeg onze last
Het komt geregeld voor dat rekeningen van nutsvoorzieningen verrassend hoog uitvallen. Maar Kieran Healy uit North Carolina kreeg een rekening van het waterbedrijf waarvan je hart zou overslaan. In de brief stond dat hij het bedrijf honderd miljoen dollar schuldig was. Healy wist zeker dat hij in de afgelopen maand niet zo veel water had verbruikt, en vroeg bij wijze van grap of hij het bedrag in termijnen mocht afbetalen.
Veilig in zijn armen
Het weer buiten zag er dreigend uit en op mijn mobiel verscheen een waarschuwing voor mogelijke plotselinge overstromingen. Een ongebruikelijk groot aantal auto’s stond in onze buurt geparkeerd; een groot aantal ouders en anderen stond te wachten bij de halte van de schoolbus, waar ze hun kinderen zouden oppikken. Tegen de tijd dat de bus arriveerde was het gaan regenen. Op dat moment zag ik een vrouw uit haar auto stappen en een paraplu uit de kofferbak pakken. Ze liep naar een klein meisje en zorgde ervoor dat die door de paraplu tegen de regen beschermd werd tot ze bij de auto waren. Een mooi ‘levend’ plaatje van ouderlijke zorg en bescherming, dat me deed denken aan de manier waarop de hemelse Vader voor ons zorgt.
Verhalen over Jezus
Als kind kwam ik graag in onze plaatselijke bibliotheek, hoe klein die ook was. Op een dag bekeek ik de kast met boeken voor jong volwassenen. Ik bedacht dat ik ze allemaal wel kon lezen. Maar in mijn enthousiasme vergat ik één ding: met enige regelmaat werden er nieuwe boeken aan toegevoegd. Ik deed dapper mijn best, maar er waren gewoon te veel boeken om ze allemaal te lezen.
Zingen voor het vuurpeloton
Twee mannen die veroordeeld waren voor drugshandel zaten al tien jaar op de uitvoering van hun doodstraf te wachten. Terwijl ze in de gevangenis zaten kregen ze een sterk verlangen naar Gods liefde in Jezus, waardoor hun hele leven veranderde. Toen het moment kwam waarop ze voor het vuurpeloton moesten verschijnen, zagen ze hun einde onder ogen met het Onze Vader op de lippen en ‘Amazing Grace’ in de mond. Dankzij hun geloof en de kracht van de Geest waren ze in staat de dood met een ongelooflijke moed onder ogen te zien.
Veel meer dan woorden alleen
Tijdens een inwijdingsceremonie waarbij de bijbelvertaling in een plaatselijke Afrikaanse taal gepresenteerd werd, kreeg het hoofd van het gebied een eigen exemplaar aangeboden. Hij was er erg blij mee, en hield de bijbel hoog in de lucht, waarbij hij uitriep: ‘Nu weten we dat God onze taal verstaat! We kunnen de Bijbel in onze eigen moedertaal lezen.’
Een zingende Vader
Voordat mijn vrouw en ik kinderen kregen had niemand tegen me gezegd hoe belangrijk zingen is. Onze kinderen zijn nu zes, acht en tien jaar oud. Toen ze klein waren, hadden ze alle drie moeite met inslapen. Elke avond zaten mijn vrouw en ik om beurten bij hen om hen in slaap te wiegen en hoopten we dat ze snel in slaap zouden vallen. Honderden uren bracht ik zo door terwijl ik wanhopig slaapliedjes zong om het proces (hopelijk) wat te bespoedigen. Maar terwijl ik avond na avond voor onze kinderen zong, gebeurde er iets bijzonders: mijn band van liefde en blijdschap voor hen verdiepte zich op een ongedachte manier.
Iedereen welkom!
Toen mijn vrouw en ik laatst ergens op vakantie waren, bezochten we een beroemd sportcomplex dat zich daar in de buurt bevond. De poorten stonden wijd open, en het leek erop dat we welkom waren voor een bezoek. We genoten van het rondje dat we daar maakten en van de goed verzorgde sportvelden. Toen we net weer weg wilden gaan, hield iemand ons staande en zei dat we daar helemaal niet hoorden te zijn. Opeens werden we eraan herinnerd dat we buitenstaanders waren. Het gaf een zeer ongemakkelijk gevoel.
Schitteren
‘Twinkle, Twinkle, Little Star’ is een typisch Engels slaapliedje: ‘Fonkel, fonkel, kleine ster.’ De tekst komt uit een gedicht van Jane Taylor (1783-1824,) waarin zij zich verwondert over de door God geschapen kosmos waarin de sterren ‘zo hoog boven de aarde hangen’. In de minder bekende latere strofen voert de dichteres de ster als gids op: ‘Zoals je heldere, piepkleine vonk de reiziger in de nacht verlicht.’
