Luisteren naar je broer
‘Je moet naar me luisteren. Ik ben je broer!’ Dat waren de woorden van een bezorgde oudere broer in onze buurt, gericht aan een jonger broertje dat zich verder van hem af begaf dan hem lief was. Het oudere kind was duidelijk beter in staat om in te schatten wat in die situatie het verstandigst was.
De zegen van steun en bemoediging
De film The King’s Speech uit 2010 vertelt het verhaal van de Engelse koning George VI, die onverwacht de troon besteeg nadat zijn broer er afstand van had gedaan. De Tweede Wereldoorlog stond op het punt van uitbreken, en vanwege de toenemende invloed van de radio, wilde de Engelse regering een welbespraakte leider aan het roer hebben staan. Koning George VI had echter een probleem: hij stotterde.
Onverwachte daden
In 1986 maakte Levan Merritt, vijf jaar oud, een val van zo’n zes meter in het gorilla-hok van de dierentuin van Jersey in Engeland. Terwijl zijn verschrikte ouders en andere omstanders om hulp riepen, ging een volwassen mannetje genaamd Jambo tussen het bewusteloze jongetje en een aantal andere gorilla’s instaan. Vervolgens begon hij de jongen zachtjes over zijn rug te aaien. Toen het kind begon te huilen, nam Jambo de andere gorilla’s mee naar hun eigen hok, om de oppassers en het personeel van de ambulance die erbij gekomen was, de kans te geven de jongen te redden. Meer dan dertig jaar later heeft Levan het nog steeds over Jambo de vriendelijke reus, zijn beschermengel die op een totaal onverwachte manier gehandeld had, en zo zijn kijk op gorilla’s voorgoed veranderd had.
Waar je hoop kunt vinden
Elizabeth had lang nodig gehad om van haar drugsverslaving af te komen, en toen ze eenmaal zover was, wilde ze graag anderen helpen die in hetzelfde schuitje zaten. Ze begon anonieme briefjes te schrijven die ze overal in de stad ophing. Ze stopte ze bij auto’s onder de ruitenwissers en plakte ze aan lantaarnpalen in de parken. Vroeger was ze wanhopig op zoek naar hoopvolle signalen; nu hoopt ze dat anderen die vinden als ze haar briefjes lezen. Een ervan sloot ze af met de woorden: ‘Veel liefde. Hoop doorgegeven.’
Alles op zijn tijd
Gisteren heb ik een vliegticket gekocht waarmee mijn eerstgeboren kind naar haar nieuwe universiteit zal vliegen. Gek genoeg heeft mijn toetsenbord het niet eens begeven, ondanks de vele tranen die uit mijn ogen vloeiden terwijl ik een vlucht aan het uitzoeken was. Achttien jaar lang heb ik er zo van genoten om haar dagelijks om me heen te hebben, dat de gedachte aan haar vertrek me erg verdrietig maakt. Toch zou ik haar de kans die vóór haar ligt niet willen ontnemen alleen maar omdat ik haar zal missen. Op dit punt in haar leven is het goed dat ze nieuwe wegen gaat en in een ander deel van het land verder doorgroeit naar volwassenheid.
In zijn hand gegrift
In de vele jaren waarin Charles Spurgeon in de negentiende eeuw in zijn Londense kerk preekte, sprak hij graag over de rijke tekst die je in Jesaja 49:16 vindt, waar staat dat God ons in de palm van zijn hand gegrift heeft. Spurgeon zei eens: ‘Over zo’n tekst kun je wel honderden preken houden.’ De gedachte die erin verwoord wordt, is zo waardevol dat je er niet genoeg over na kunt denken.
Erfenis van liefde
Ik bladerde wat door het oude bijbeltje van mijn overgrootmoeder, toen er opeens een iets uitviel. Het bleek een schat te zijn. Op een klein stukje papier stond in een kinderlijk handschrift dit gekrabbeld: ‘Gelukkig wie nederig van hart zijn, want voor hen is het koninkrijk van de hemel. Gelukkig de treurenden, want zij zullen getroost worden’ (Mat 5:3-4). Ernaast zag ik de handtekening van mijn moeder.
De juiste manier van bidden
Ik heb altijd veel bewondering voor mensen die trouw gebedsverzoeken uit allerlei bladen knippen en alle dingen waarvoor ze bidden en danken nauwkeurig bijhouden. Het inspireert me als mensen samenkomen om te bidden, of avond na avond bij hun bed neerknielen om hun gebeden te zeggen. Jarenlang heb ik dat ook geprobeerd. Ik streefde naar een volmaakt gebedsleven en deed mijn best om de mooie gebeden en woorden over te nemen, waarin velen zo veel beter zijn dan ik. Zo probeerde ik iets te ontrafelen wat ik als een groot mysterie zag, en verlangde ik er vurig naar om ook ‘de juiste manier van bidden’ te hebben.
Goed voor je?
Ik houd van pure chocola, daarom googelde ik laatst de vraag ‘Is pure chocola goed voor je?’ Ik kwam bij allerlei verschillende antwoorden uit. Volgens sommigen was het goed, volgens andere niet. Datzelfde kun je voor vrijwel elke soort voedsel doen. Is melk goed voor je? Is koffie goed voor je? Is rijst goed voor je? Op al dit soort vragen bestaat er een enorm scala aan antwoorden. Misschien is het stellen van deze vragen dus al helemaal niet zo goed voor je. Je zou er hoofdpijn van kunnen krijgen.
Ware voldoening
Toen we wat lekkers uitdeelden bij ons bijbelklas-programma, viel ons een jongetje op dat zijn snack werkelijk naar binnen schrokte. Daarna vrat hij ook nog de restantjes op die de andere kinderen hadden achtergelaten. We gaven hem nog een zakje met popcorn, maar daarna leek hij nog niet genoeg te hebben. Enigszins bezorgd vroegen we ons als leiding af waarom dit jongetje zo veel honger had.
What’s in a name?
De methodistische voorganger ‘Gip’ Hardin noemde zijn zoon naar de bekende prediker John Wesley. Hierin kwamen Gips hoop en verwachting voor zijn baby tot uitdrukking. Tragisch genoeg koos John Wesley Hardin later een heel andere weg dan zijn gelovige naamgenoot. Aan het eind van zijn leven pochte hij dat hij tweeënveertig mannen gedood had. Hardin zou een van de meest beruchte pistoolhelden en outlaws worden van het Amerikaanse Westen van de tweede helft van de negentiende eeuw.
Is er ook wifi?
Toen ik voorbereidingen trof om met een groepje jongeren op een zendingsreis te gaan, was de meest gestelde vraag: ‘Is er ook wifi?’ Wat dat betreft kon ik hen geruststellen. Je kunt je dus het gekreun en gejammer wel voorstellen, toen op een avond de wifi uitgevallen was.
