Jezus weet waarom
Ik heb vrienden die gedeeltelijk genezen zijn, maar nog steeds worstelen met sommige pijnlijke kanten van hun vroegere ziekte. Anderen zijn genezen van een verslaving, maar hebben blijvende moeite met minderwaardigheidsgevoelens of afkeer van zichzelf. Soms vraag ik me af waarom God hen niet volledig, eens en voor al geneest.
Gods wakende blik
Voordat hij de deur uit vloog om naar school te gaan, vroeg ik mijn zoon of hij zijn tanden gepoetst had. Ik benadrukte dat het belangrijk is om altijd de waarheid te spreken, en vroeg het nog een keer. Mijn vriendelijke vermaning deed hem weinig, en half voor de grap merkte hij op dat ik eigenlijk een camera in de badkamer moest ophangen. Dan zou ik zelf kunnen controleren of hij zijn tanden had gepoetst en zou hij niet in de verleiding komen om te liegen.
Hoop ondanks alles
Van de honderden artikeltjes die ik sinds 1988 voor Ons Dagelijks Brood geschreven heb, zijn er een paar die me altijd bijgebleven zijn. Een ervan schreef ik halverwege de jaren negentig en ging over een keer waarop onze drie dochters op kamp waren, waardoor ik met onze Steve een mooi ‘mannenmoment’ kon hebben. Hij was toen zes jaar oud.
Schuilplaats tegen de storm
Toen ik in Oklahoma woonde had ik een vriend die op tornado’s ‘joeg’. Door radiocontact met andere stormenjagers en door de plaatselijke radar volgde John precies hoe de stormen zich voortbewogen. Op veilige afstand probeerde hij het verwoestende pad van de storm waar te nemen, zodat hij de mensen kon waarschuwen als de tornado plotseling van richting veranderde.
Oost west, thuis best
‘Waarom moeten we thuis weg? Waarom moeten we verhuizen?’ vroeg onze zoon. Het valt nog niet mee om uit te leggen wat ‘thuis’ is, zeker aan een kind van vijf. Je verlaat een huis, maar niet je ‘thuis’, tenminste, niet als je ‘thuis’ opvat als de plek waar je geliefden zijn. Dát is de plek waar je na een lange reis graag naar terug wilt, of na een vermoeiende dag op het werk.
Door het kruis
Mijn collega Tom heeft een glazen kruis op zijn bureau staan van twintig bij dertig centimeter groot. Hij heeft het gekregen van zijn vriend Phil, die net als hij van kanker genezen is. Phil gaf het aan hem om hem ermee te helpen ‘alles door het kruis te zien’. Dat glazen kruis herinnert hem er voortdurend aan dat God van hem houdt en het beste met hem voorheeft.
Passie
Een van de kasbedienden in mijn bank heeft een foto van een Shelby Cobra op het raam van zijn loket zitten. De Cobra is een open sportwagen uit de stal van Ford.
Ik kan dit niet
‘Ik kan dit gewoon niet!’ klaagde de student gefrustreerd. Hij zag alleen maar de bladzijden vol kleine lettertjes, de moeilijke ideeën en de deadline die steeds dichterbij kwam. Hij had de hulp van zijn leraar nodig.
Niemand nodig die garant staat
Wanneer iemand van wie bekend is dat hij zijn rekeningen niet altijd op tijd betaalt een lening wil afsluiten om een huis of auto te kopen, durven kredietverschaffers het risico niet altijd aan. Als je wat dit betreft geen vlekkeloos verleden hebt, is de belofte om terug te betalen wat je leent voor een bank vaak niet voldoende. Een mogelijkheid voor degene die wil lenen is dan om iemand te vinden die zijn rekeningen en schulden altijd op tijd afbetaalt, en die te vragen de lening mede te ondertekenen. Wanneer zo iemand garant staat, heeft de bank er alle reden voor om erop te vertrouwen dat de lening terugbetaald wordt.
Het allerbeste geschenk
Toen ik mijn koffers aan het inpakken was om terug te gaan naar mijn huis in Londen, kwam mijn moeder naar me toe. Ze wilde me iets geven: een van haar ringen die ik altijd al prachtig had gevonden. Verrast vroeg ik: ‘Waarom is dit?’ Ze zei: ‘Ik vind dat je er nu van moet genieten. Waarom zou je moeten wachten tot ik er niet meer ben? Ik pas hem toch niet.’ Met een brede glimlach nam ik haar onverwachte geschenk aan, een vroege erfenis die me veel plezier deed.
Je gebrokenheid wegstoppen
Ik was als gastspreker in een kerk en zou spreken over hoe je in alle eerlijkheid je gebrokenheid bij God kunt neerleggen en de genezing ontvangen die Hij je wil geven. Voor het slotgebed ging de plaatselijke voorganger in het middenpad staan, en keek zijn gemeenteleden diep in de ogen. Hij zei: ‘Als jullie predikant heb ik het voorrecht om jullie vaak door de week te ontmoeten, en de hartverscheurende verhalen van jullie gebrokenheid aan te horen. Tijdens de zondagse diensten doet het me dan de pijn om te moeten toezien hoe jullie je pijn en verdriet wegstoppen.’
Hij kent ons
Wist God hoe het met me was toen ik die nacht met de auto naar mijn dorp reed, 200 kilometer verderop? Gezien mijn toestand op dat moment lag het antwoord niet zomaar voor de hand. Ik had hoge koorts en een enorme hoofdpijn. Ik bad: ‘Heer, ik weet dat u bij me bent, maar ik heb zo veel pijn!’
