Ons anker wanneer we bang zijn
Maak jij je vaak zorgen? Ik wel. Elke dag worstel ik wel met zorgen, groot en klein. Soms lijkt het of ik me over alles zorgen maak. Als tiener heb ik een keer de politie gebeld omdat mijn ouders vier uur later dan ze gezegd hadden nog niet thuis waren.
Vreemdelingen die andere vreemdelingen welkom heten
Toen mijn man ik naar Seattle verhuisden om dichter bij zijn zus te zijn, wisten we nog niet precies waar ze terecht zouden komen of wat voor werk we konden doen. Een kerkelijke gemeente daar hielp ons aan een plek: een groot huis waar kamers verhuurd werden. Wij konden in een van de kamers wonen en de andere verhuren aan internationale studenten. Drie jaar lang leefden we als vreemdelingen die andere vreemdelingen van een plek voorzagen. We deelden ons huis en onze maaltijden met allerlei mensen uit de hele wereld. Samen met onze huisgenoten ontvingen we ook nog eens tientallen buitenlandse studenten die elke vrijdagavond naar onze bijbelstudiegroep kwamen.
God van de diepte
‘Elke keer als je diep in de zee gaat en je een monster neemt, vind je weer een nieuwe soort.’ Dat zegt marinebioloog Ward Appetans. Recentelijk hebben wetenschappers in één jaar tijd 1451 nieuwe levenssoorten in de diepzee ontdekt. We hebben er echt geen idee van wat er daar allemaal leeft.
Wees gerust, mijn ziel
Het is een bekend plaatje: een ouder die zich liefdevol over zijn kind buigt en een vinger zachtjes voor zijn neus en lippen houdt. ‘Stil maar,’ zegt hij, en ‘ssst’. Houding en woorden zijn bedoeld om kindertjes te troosten en rustig te maken wanneer ze ongemak of pijn voelen, of teleurgesteld zijn. Dit soort beelden zijn universeel en tijdloos, en de meesten van ons hebben dergelijke gebaren wel gemaakt of ontvangen. Dat is het beeld dat bij me opkomt, als ik over Psalm 131:2 nadenk.
Vele gaven, één doel
In het land waar ik vandaan kom, Mexico, is maïs het voornaamste voedsel. Er zijn ook allerlei verschillende soorten maïs: gele, bruine, rode, zwarte en zelfs maïs met prachtige patronen van verschillend gekleurde stippen. De meeste mensen in de steden eten die niet. Volgens restaurateur en onderzoeker Amado Ramírez is dat omdat de meeste mensen uniformiteit als teken van kwaliteit zien. Toch smaakt de gekleurde maïs prima en kun je er uitstekende tortilla’s van maken.
Afhankelijkheidsverklaring
Laura’s moeder vocht met de kanker. Op een ochtend was Laura samen met een vriendin voor haar aan het bidden. Haar vriendin, die een aantal jaren geleden verlamd was geraakt door een hersenaandoening, bad: ‘Heer, U doet alles voor mij. Doe dat alstublieft ook voor de moeder van Laura.’
Verborgen schoonheid
We waren op vakantie op Tobaga in de Caribische Zee. Onze kinderen moesten ervan overtuigd worden dat het de moeite waard was om een snorkel om te doen en een kijkje onder water te nemen. Maar toen ze weer boven kwamen, waren ze extatisch. ‘Er zijn duizenden vissen in allerlei soorten! Het is prachtig! Ik heb nog nooit zo veel kleuren vissen gezien.’
Gods geweldige schepping
Toen we laatst bij een paar kleinkinderen op bezoek waren, volgden we een livestream van een adelaarsgezin in Florida. Elke dag keken we hoe het ging met de vader, de moeder en het kuiken, die druk waren met hun dagelijkse bezigheden in hun nest hoog in de lucht. Het ouderpaar hield constant de wacht over het kleine adelaartje en bracht hem vis uit een rivier in de buurt.
Een perfect woord
Op school kreeg Katie een schrijfopdracht voor een essay over ‘Mijn perfecte wereld’. Ze schreef: ‘In mijn perfecte wereld . . . is ijs gratis, overal zijn lolly’s, de lucht is er altijd blauw, met alleen een paar wolkjes die interessante vormen hebben.’ Daarna werd haar essay serieuzer van toon. In die wereld, ging ze verder, ‘krijgt niemand ooit slecht nieuws te horen als hij thuiskomt. En niemand hoeft degene te zijn die slecht nieuws brengt.’
Ik zie je
Toen onze Xavier twee was, waren we een keer met hem in een kleine schoenenwinkel. Daar rende hij de hele tijd tussen de rijen door. Hij dook weg achter stapels schoenendozen en giechelde wanneer mijn man Alan zei: ‘Ik zie je!’
Laat het duidelijk merken
Toen ik eens in een hotel in Austin, Texas, verbleef lag er in mijn kamer een kaartje op het bureau. Daarop stond het volgende:
Hoe ziet God eruit?
Toen we laatst iets te vieren hadden nam mijn man me mee naar een kunstgalerie, waar ik een schilderij mocht uitzoeken. Ik koos een schilderijtje van een beek die door een bos stroomde. De stroom zelf nam een groot deel van het werk in beslag, waardoor er maar een klein stukje lucht te zien was. Maar in het water zag je de weerspiegeling van de zon, de boomtoppen en de nevelige lucht. Alles wat ‘boven’ was, kon je alleen zien als je naar het wateroppervlak keek.
