Onvoorziene wijsheid
Een paar jaar geleden hoorde ik een vrouw een verhaal vertellen over haar zoontje van nog geen tien jaar oud, die naar een nieuwsbericht over een geweldsincident op de tv zat te kijken. Uit instinct pakte ze de afstandsbediening en zapte naar een andere zender. ‘Daar hoef je niet naar te kijken,’ zei ze wat kortaf tegen hem. Er volgde een discussie, en aan het eind deelde ze hem mee dat hij beter zijn hoofd kon vullen met ‘alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is . . .’ (Fil. 4:8). Toen ze later na het eten met haar man naar het nieuws zat te kijken, stormde opeens hun dochter van vijf de kamer in en zette de tv uit. ‘Daar hoeven jullie niet naar te kijken,’ verklaarde ze met haar beste ‘mama’-stem. ‘Denk liever aan al die dingen uit de Bijbel!’
Woelen en draaien
Wat zijn de dingen waardoor je ’s avonds niet in slaap kunt komen? De laatste tijd heb ik de nodige moeite met slapen en lig ik tot diep in de nacht in mijn bed te woelen en te draaien, terwijl ik probeer een oplossing voor een bepaald vraagstuk te bedenken. Uiteindelijk begin ik te vrezen dat ik niet genoeg uitrust om de uitdagingen van de dag erna aan te kunnen.
De Babushka Lady
De ‘Babushka Lady’ is een van de mysteries die de moord op president John F. Kennedy in 1963 omgeven. Er zijn beelden van die dag waarop een vrouw staat die met een filmcamera opnamen maakt, maar tot op de dag van vandaag is het onzeker wie deze vrouw is. Op de beelden draagt ze een regenjas en een sjaal (waardoor ze op een babushka, een Russische grootmoeder lijkt), en historici en onderzoekers hebben decennialang gespeculeerd dat angst de ‘Babushka Lady’ weerhield om naar voren te treden en haar verhaal over die donkere dag in november te vertellen.
De boom in
Toen ze de keuken binnenkwam, trof mijn moeder mijn nog jonge katje Velvet boven op het aanrecht aan. Ze was aan het smullen van mijn moeders zelfgemaakte brood. Ze joeg het verontwaardigd blazende beestje de keuken uit. Uren later zochten we de hele tuin door naar het vermiste katje, maar zonder succes. Een zacht miauwtje werd door de wind meegevoerd, en ik keek omhoog. Helemaal bovenin een hoge populier zag ik een zwarte vlek op een van de takken zitten.
Gebed om vergeving
In 1960 was de zesjarige Ruby Bridges het eerste Afro-Amerikaanse kind dat naar een blanke openbare basisschool in het Zuiden van de VS ging. Maandenlang brachten federale politieagenten Ruby veilig de school in langs een menigte boze ouders, die verwensingen, bedreigingen en beledigingen naar het meisje schreeuwden. Als ze veilig en wel in school was, zat ze in haar eentje in een klaslokaal met Barbara Henry, de enige lerares die haar les wilde geven, terwijl andere ouders niet toestonden dat hun kinderen met Ruby samen in de klas zouden zitten.
Een nieuwe gemeenschap
De dochter van mijn vriendin Carrie, Maija van vijf, heeft een interessante manier van spelen. Ze houdt ervan om poppen en figuurtjes van verschillende soorten speelgoed bij elkaar te nemen, en er een heel nieuwe gemeenschap uit te creëren. Zo maakt ze haar eigen fantasiewereld, waarin alles bij elkaar hoort. Dat is haar volkje. Ze gelooft dat deze het gelukkigst zijn wanneer ze allemaal bij elkaar zijn, hoe verschillend van vorm en grootte ze ook zijn.
Maar zo niet . . .
Het leven kan soms flinke klappen uitdelen. Soms ook gebeuren er wonderbaarlijke dingen.
Overvloedige hoop
‘Nee, nee, nee, NEE!’, schreeuwde ik. Maar dat hielp natuurlijk geen zier. Met mijn briljante oplossing voor ons verstoppingsprobleem (nog een keer doortrekken), bereikte ik het tegenovergestelde van wat mijn bedoeling was. Zodra ik de knop naar beneden drukte wist ik dat ik een fout beging. Het water stroomde over rand van de pot, en ik stond er hulpeloos bij te kijken.
Gods goedheid loven
Iemand in onze bijbelstudiegroep kreeg een idee: ‘Laten we allemaal onze eigen psalm schrijven.’ Tegen deze gedachte kwamen eerst wat protesten. Sommigen vonden dat ze niet de flair hadden om zelf te schrijven. Maar na enig aandringen schreven we allemaal een ontroerend poëtisch lied waarin we vertelden wat God zoal in ons leven gedaan had. Uit beproevingen, bescherming, voorzienigheid en zelfs pijn en tranen kwamen indrukwekkende boodschappen voort, waardoor onze psalmen bijzonder boeiend waren. Net als je in Psalm 136 leest, liet elke psalm iets doorschemeren van het feit dat Gods trouw eeuwig duurt.
Vrij om te volgen
Ik herinner me een advies van mijn sportdocent op de middelbare school, die ons coachte voor een crosscountryloop. Hij zei: ‘Probeer niet vooraan te lopen. Wie dat doet, gaat vrijwel altijd te hard en is te snel opgebrand.’ Het was beter, gaf hij aan, om vlak achter de snelste hardlopers te rennen. Dan liet ik hun het tempo bepalen, en kon ik de mentale en fysieke kracht bewaren die ik nodig had om de finish te halen.
God aan het werk
‘Waarin heb je de laatste tijd gezien dat God aan het werk was?’ vroeg ik aan een aantal van mijn vrienden. Een van hen antwoordde: ‘Ik zie Hem aan het werk wanneer ik elke ochtend in de Bijbel lees; ik zie Hem aan het werk wanneer Hij me helpt om elke dag vol fris vertrouwen te beginnen; ik zie Hem aan het werk wanneer ik weet dat Hij bij elke stap was die ik gezet heb, wanneer ik besef hoe Hij me geholpen heeft om de moeilijke dingen onder ogen te zien en me tegelijk vreugde gaf.’ Ik vond het een prachtig antwoord, omdat het laat zien hoe God door zijn woord en de inwoning van zijn Geest dichtbij wie Hem liefhebben blijft, en door hen heen werkt.
Niet wat het lijkt
‘Luister dan!’ zei mijn vrouw door de telefoon. ‘Er zit een aap in onze tuin!’ Ze hield de hoorn omhoog zodat ik het geluid kon horen. En inderdaad, het klonk precies als een aap. Merkwaardig, want de dichtstbijzijnde wilde apen leefden meer dan drieduizend kilometer ver weg.
