Het dal van de zegen
De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.
Opgeven om te behouden
Toen ik met mijn Engelse verloofde trouwde en naar het Verenigd Koninkrijk verhuisde, dacht ik dat het misschien een avontuur van vijf jaar in een vreemd land zou worden. Ik had niet kunnen bevroeden dat ik hier bijna twintig jaar later nog zou wonen, of dat ik af en toe het gevoel zou hebben dat ik mijn leven kwijtgeraakt was toen ik van familie en vrienden en alles wat vertrouwd was afscheid nam. En toch, door mijn oude leven op te geven, heb ik een beter leven gevonden.
Sterk worden in de wind
Probeer je eens een wereld zonder wind voor te stellen. Het wateroppervlak van meren zou volkomen kalm zijn. Gevallen bladeren zouden recht naar beneden vallen in plaats van over straat geblazen te worden. Maar wie zou verwachten dat bomen zomaar zouden omvallen als er geen wind was? Toch is dat precies wat er gebeurd is in een grote glazen koepel die midden in de woestijn van Arizona staat. Bomen die in de enorme windloze halve bol genaamd Biosphere 2 geplant waren, groeiden sneller dan normaal, totdat ze opeens onder hun eigen gewicht neerstortten. De onderzoekers die aan het project meewerken wisten uiteindelijk met een verklaring te komen. Die bomen hadden de wind nodig om sterk te worden.
Denk eens terug
Onze zoon heeft zeven jaar met een drugsverslaving geworsteld, en in die periode hebben wij heel wat moeilijke dagen gekend. Terwijl we om zijn herstel baden en erop wachtten, hebben we geleerd met kleine overwinningen blij te zijn. Als er in een tijdsbestek van vierentwintig uur geen nare dingen gebeurden, dan zeiden we tegen elkaar dat het ‘een goede dag’ was. Die uitdrukking hielp ons om eraan te denken onze dankbaarheid jegens God te uiten voor de kleinste dingen waarmee Hij ons hielp.
Niets blijft verborgen
In 2015 zag een publicatie van een internationaal onderzoeksinstituut het licht, waarin gesteld werd dat er wereldwijd 245 miljoen bewakingscamera’s zijn, en dat dit aantal jaarlijks met 15% groeit. Daarnaast slaan miljoenen mensen met een smartphone elke dag allerlei beelden op, van verjaardagsfeestjes tot bankovervallen. Of je de toegenomen veiligheid nu toejuicht of de verminderde privacy betreurt, we leven in een wereld waar overal camera’s zijn.
Samenwerken
Mijn vrouw maakt geweldige stoofschotels. Ze neemt rauw vlees, ongekookte schijfjes zoete aardappel, selderij, champignon, wortel en ui, die ze allemaal in de stoofpan bij elkaar doet. Zes of zeven uur later ruikt het hele huis ernaar, en de eerste hap is altijd verrukkelijk. Ik heb er altijd het meeste aan als ik wacht tot alle ingrediënten in de pan samen tot iets geweldigs gemaakt zijn, dat ze allemaal apart nooit zouden kunnen bereiken.
Willekeurige daden van barmhartigheid
Er wordt wel beweerd dat de Amerikaanse schrijfster Anne Herbert in 1982 op een placemat in een restaurant het volgende zinnetje geschreven heeft: ‘Pleeg willekeurige daden van barmhartigheid en dwaze daden van schoonheid.’ Hoe dat zij, in ieder geval is het een gedachte die in film en literatuur gepopulariseerd is en in Amerika een soort vaste uitdrukking geworden is.
Oud en toch nieuw
In 2014 ontstond er een zinkgat onder het Nationale Corvette Museum in de Amerikaanse staat Kentucky, waardoor acht vintage, onvervangbare Chevrolet Corvette sportwagens opgeslokt werden. De auto’s raakten zwaar beschadigd en sommige konden niet meer gerepareerd worden.
Leg je last neer
Een man in een pick-uptruck kwam op een plattelandsweg een vrouw tegen die een zware vracht droeg. Hij stopte en bood haar een lift aan. Ze vrouw bedankte hem en klom achterin de bak.
De bron waaruit we voorzien worden
In augustus 2010 was de aandacht van de hele wereld gericht op een mijnschacht in de buurt van Copiapó in Chili. Drieëndertig mijnwerkers zaten vast in het donker op zo’n 700 meter onder de grond. Ze wisten totaal niet of er hulp zou komen. Na zeventien dagen wachten hoorden ze het geluid van boormachines. Reddingswerkers maakten een klein gat in het plafond van de mijnschacht, en daarna nog drie van die gaatjes, zodat er een schachtje ontstond waardoor ze water, voedsel en medicijnen konden laten zakken. De mijnwerkers waren afhankelijk van die schachtjes naar het aardoppervlak, waar de reddingswerkers alle voorraden hadden klaarliggen die ze nodig hadden om te overleven. Op de negenenzestigste dag trokken de reddingswerkers de laatste mijnwerker naar boven.
Iemand om te eren
In veel afbeeldingen van de geboorte van Jezus zijn de wijzen te zien die samen met de herders bij de voerbak knielen. Volgens het evangelie naar Matteüs (de enige plek in de Bijbel waar over de wijzen verteld wordt) vond het bezoek van de wijzen evenwel op een later tijdstip plaats. Jezus lag al lang niet meer in een voerbak in een stal, maar woonde met zijn ouders ergens in een huis. Lees Matteüs 2:11 maar: ‘Ze gingen het huis binnen en vonden het kind met Maria, zijn moeder. Ze wierpen zich neer om het eer te bewijzen. Daarna openden ze hun kistjes met kostbaarheden en boden het kind geschenken aan: goud en wierook en mirre.’
Luisteren naar God
Mijn zoontje vindt het heerlijk om mijn stem te horen, behalve wanneer ik zijn naam luid en streng roep en daarop de vraag ‘waar ben je?’ laat volgen. Als ik dat doe is het meestal omdat hij iets uitgevreten heeft en probeert zich voor mij te verstoppen. Wat ik wil, is dat hij luistert naar wat ik zeg omdat zijn welzijn me aan het hart gaat en ik niet wil dat hem iets overkomt.
